Café Corsari
Foto: vrt
Zwakke momenten, maar ook sterke momenten en een presentatieduo dat wonderwel bij elkaar paste: al bij al was de eerste aflevering van Café Corsari, dat VRT-nieuwsanker Freek Braeckman en Stubru-stem Tomas De Soete vanavond openden, veelbelovend.

Knap was dat de twee kersverse talkshowpresentatoren meteen aftredend Antwerps burgemeester Patrick Janssens (SP.A) in hun net afgestofte sofa konden krijgen. Braeckman en De Soete polsten in duo informeel – ze mochten hem blijkbaar ‘Patrick’ noemen - naar het emotionele leven van de SP.A’er na zijn nederlaag tegen Bart De Wever (N-VA). Een hard gesprek over de Antwerpse politiek was duidelijk niet de bedoeling, al kon Braeckman een tegensputterende Janssens wel de uitspraak ontlokken dat hij de kans op samenwerking met N-VA heel klein acht. En dat was nieuws.

Maar dé verrassing van de avond was misschien wel het item met vliegende reporter Cath Luyten. Zij ging niet gewoon praten met de geluidstechnicus die de overwinningsplaat van De Wever te lang liet draaien net voor zijn speech zondag, ze confronteerde de man ook in levende lijve met een zichtbaar gegeneerde, en excuses spuiende De Wever. Het gaf me hoop dat deze café-uitbaters niet snel tevreden zullen zijn, maar een stap verder denken en doen.

Toch waren er ook momenten waar het café een flets pintje bleek. Het gesprek dat Braeckman had met een roboticaprof over seks met robots was tenenkrullend dwaas, en chef-kok Jeroen Meus was dan weer duidelijk de man die het gat in gastenlijst mocht opvullen. Hij had een nieuw kookboek en kwam terug van een reisje Beiroet, en dat leverde allesbehalve dwingende televisie op.

Het moment waarop het duo Meus een wijn van eigen huis liet proeven, was dan weer wel originele overgang om Meus’ sommelier in hun sofa te krijgen. Het gesprek mocht dan niet bepaald boeiend zijn, het gaf wel aan dat er flink is nagedacht over de opbouw van het programma. Het ritme van het programma lag hoog genoeg voor dit tijdstip van de avond en er was een fijne afwisseling tussen filmpjes, rubriekjes en gesprekken.

Het duo De Soete-Braeckman bespeelde daarbij de hele ruimte van hun café. Nu eens ondervroeg De Soete rechtstaand pas verkozen gemeenteraadsleden aan de toog bij wijze van aperitiefje, dan weer interviewde Braeckman midden in het publiek, of presenteerden ze samen aan een tafel.

Dat kwam de dynamiek van de show ten goede. Ook al omdat Café Corsari niet wegstak dat het ook een echt café is. Er was geklingel van glazen en gekuch van het studiopubliek, en tegen het einde van de uitzending ook glazen met resten van schuimkragen. De cafégeluiden deden het nu al af en toe krakkemikkig geluid geen deugd, maar de sfeer kreeg er wel een authentiek gezellige toets door.

De talkshow was een pak levendiger dan De laatste show en had in zijn eerste aflevering al een duidelijker idee van wat het moet en wil zijn dan De Kruitfabriek. Inhoudelijk blies het programma me niet omver, maar de toon zat goed, er waren sterke momenten en ik snapte waar het naartoe wou: geestige en ontroerende gesprekken en een flinke streep actualiteit gekruid met gezelligheid. Bovendien had het twee presentatoren die zich duidelijk lekker voelden in een live-uitzending. Vooral Braeckman, die naadloos overgang maakte van serieus nieuwsanker naar allround presentator, straalde een rust uit die mij prettig deed wegzakken in de sofa.

Nu nog wat minder door elkaar praten, een snuif scherpte meer in de gesprekken, een gastenlijst die er niet half maar van a tot z staat, en Café Corsari heeft er allicht één stamgast bij, zo rond half tien.