Een getuige uit 'Femme de la rue' spreekt': 'Debat mag niet worden herleid tot rokjesdebat'
Foto: rr
De documentaire ‘Femme de la rue' van de 25-jarige student Sofie Peeters, over seksisme in de Brusselse publieke ruimte, zorgde de afgelopen dagen voor een verhit debat. Voor het eerst mengt nu ook een getuige die aan bod komt in de documentaire zich in het debat. De jonge vrouw uit Brussel schreef deze brief.

'Ik deel met Sofie Peeters zowel de vreugde om de aandacht rond het onderwerp van seksisme op straat, als de frustratie om de manier waarop het debat gevoerd wordt.'

'Zeer veel mensen voelden zich geroepen om Sofie’s verhaal te nuanceren, vanuit het linkse of rechtse kamp te claimen, er werden acties opgezet, zelfs onze politici schoten wakker met goedbedoelde maar ietwat onnozele initiatieven, en mensen op straat en in mijn omgeving zeiden dat het goed was dat er eens iets over gezegd werd. Alsof het nu goed is, want het is er eens uit.'

'Als slachtoffers van dit dagelijks geweld, jawel, slachtoffers, kunnen we nu dus hopen dat de schaamte wat voorbij is en er een maatschappelijk debat kan beginnen.'

Geen hakken, geen make-up

'Maar er ligt me iets op de maag, iets dat alle positieve gevolgen van de documentaire voor mij haast tenietdoet. Iedereen die een mening formuleert, op Celia Ledoux na, is zelf geen slachtoffer van dit fenomeen. Het gaat hier niet over frivole rokjesdraagsters (hoewel dit in een hoofdstad van Europa inderdaad geen probleem zou mogen zijn) die in enkele probleemstraten last hebben met de tien probleemjongeren in Brussel. Als jonge professional kwam ik meestal van de trein in een mannenkostuum, of in een lange zwarte jeans met formeler jasje. Ik ben niet het type dat zich in rokjes en botjes over de straat begeeft omdat ik weet dat het geluid van hakken al genoeg als een rode lap op een stier werkt. Het zou niet mogen, maar een mens leert snel.'

'Toch werd ik vaak, of ik nu van het noord, centraal of zuidtstation kwam, tot meer dan tien keer per wandeling naar huis van tien à vijftien minuten lastiggevallen. Ik werd bespuwd, beschimpt en naar huis gevolgd, tot de voet tussen de voordeur toe. Dit gebeurde in de meeste delen, straten, metro’s, trams en stations van Brussel, zowel op normale als op late uren. Niet enkel in de Anneessenswijk, waar ik woonde. Overal waar ik naartoe ging, ik had hetzelfde probleem. Make up droeg ik eerst minimaal, later ook niet meer. Als ik even stilstond om een kaart te lezen of gewoon voor het rood licht, riepen er meteen mannen uit hun auto een prijs of gebaarden dat ik moest instappen. Met mijn hoofd naar de grond of de hemel, boos kijkend, niks hielp.'

Onleefbaar
 
'Mijn homoseksuele onderburen werden maandelijks in elkaar geslagen, omdat ze er mogelijks te mager en fragiel en vrouwelijk uit zagen. Omdat ze Engelstalig waren en niet wisten waar aan te kloppen, deden zij er ook geen aangifte bij de politie en beholpen ze zich zo goed en kwaad als het kon met hun verwondingen.'

'Het is een regelrechte belediging voor al deze vrouwen en mannen als het debat wordt herleid tot een rokjesdebat, een ‘je moet maar tegen versieren kunnen’ of ‘er is een kleine minderheid die zich hiermee bezighoudt’.'

'Ik wens me aan te sluiten bij Sofie dat er een breed maatschappelijk debat gevoerd moet worden en er constructief met deze mannen gewerkt moet worden, ik wens zo weinig mogelijk aan stigmatisering te doen, maar ik blijf heel hard roepen dat de situatie onleefbaar is en het geen klein bijverschijnsel is van het leven in de grote stad, waar deze vrouwen niet mee zouden omkunnen. Op mijn talrijke reizen naar New York, Parijs of Londen is me dit nog niet overkomen, één keer was ik getuige van een gelijkaardig incident. De vrouw begon meteen te roepen, de man werd op de tram door iedereen op zijn plaats gezet en hij ging gedwee mee naar de politie.'

Alarmknop

'Volgens mij toont dit enkel dat, als je een verdraagzame, multiculturele en open stad wilt zijn zoals de steden hierboven, iedereen respect moet tonen en seksisme totaal niet kan getolereerd worden. Met veel mensen samenwonen vraagt nu eenmaal om enkele spelregels.'

'In afwachting van het debat en de tolerante samenleving pleit ik voor alarmknoppen in metro’s en metrostations, een buddy-systeem voor het openbaar vervoer, vrouwentaxi’s en honderd extra straathoekwerkers voor Brussel.'