N-VA-kamerlid Zuhal Demir schrijft haar 16-jarige 'ik' een brief
Zuhal Demir Foto: Michiel Hendryckx
'Wapen je alvast tegen minder positieve reacties over je partijkeuze.' Dat schrijft Zuhal Demir (N-VA) in een brief naar haar 16-jarige 'ik'. Ze vertelt ook hoe moeilijk ze het had met de komst van oud-Vlaams Belanger bij haar partij.

In de zomerreeks van De Standaard schrijven bekende mensen een brief naar zichzelf als 16-jarige.  Welke raad zouden deze mensen zichzelf geven? En hoe zijn ze de jaren na hun zestiende verjaardag geëvolueerd? Vandaag is Zuhal Demir (32)aan de beurt, Kamerlid voor N-VA. 

Hieronder vindt u een fragment uit de brief die vandaag in De Standaard staat.

Hey Zu!

Bij welke partij je terechtkomt, dat zal je misschien wel verbazen. Want als tiener ben je zeer sociaal voelend en sociaal geïnspireerd. Je zult nog een heel parcours doormaken.

Eerst dweep je met de solidariteitsgedachte, later met de Burgermanifesten van Guy Verhofstadt. Het brengt je tot de aanschaf van een lidkaart van het Liberaal Vlaams Studentenverbond, waar je met latere Open VLD-toppers als Mathias Declercq en Philippe De Backer zult optrekken, en –pas jaren later, via ‘nonkel' Jan Jambon– uiteindelijk tot een kamerzetel voor de N-VA!

Je partijkeuze zal meteen gerespecteerd worden door onze ouders (Pa zal zelfs de halve Turkse gemeenschap in Genk ‘choqueren' door op 11 juli de Vlaamse Leeuw buiten te hangen, stel je voor!), maar wapen je alvast tegen minder positieve reacties.

Heel wat mensen, inclusief de media, stoppen je meteen in het hokje met vooroordelen die over Vlaams-nationalisten de ronde doen. Dat wordt wennen, Zu, maar als ik je één goede raad mag geven: blijf vooral je (vrijgevochten) zelf, ook al zal dat niet altijd geapprecieerd worden. Doe aan politiek vanuit je hart en je diepgewortelde engagement.

Herinner je je nog hoe bang je was toen het Vlaams Blok die folders uitdeelde met de slogan ‘Terug naar eigen land'? Eerst werklozen en illegalen, dan eerste-, tweede- en derdegeneratiemigranten, enzovoort. Je was daar erg mee bezig.

Ook onze ouders, broers en zussen hadden schrik. ‘Wat moeten we nog meer doen om te integreren en hier te mogen blijven?' Dat zinnetje van je oudste broer zal voor de rest van je leven in je geheugen gegrift staan. Hij werd wél geweigerd aan de deur van discotheken wegens zijn huidskleur, zulke dingen heb jij gelukkig nooit meegemaakt.

Wees gerust Zu, het Vlaams Blok, wordt nog verontrustend groot, maar daarna gaat het snel bergaf.

Je eerste ervaringen met het VB zullen bepalend zijn voor je latere houding tegenover de partij. Je blijft consequent en zult het moeilijk hebben met oud-VB'ers die onderdak zoeken bij jouw partij, de N-VA. Iedereen verdient een tweede kans, maar zolang ze niet klaar en duidelijk het racistische zeventigpuntenplan afzweren, horen ex-Belangers volgens jou absoluut niet thuis in een democratische partij. Er zijn er nog anderen zoals jij. Het zal leiden tot een interne confrontatie, met een algemene ‘VB-stop' tot gevolg.

Morgen schrijft Els Pynoo zichzelf een brief.