Het was in alle stilte en op een betaalzender, dus voor een beperkt publiek, maar gisterenavond laat is Bart De Pauws nieuwe fictiereeks 'Quiz me quick' in première gegaan op Prime. Pas in het najaar krijgt het grote publiek de reeks te zien op Een.

Als we afgaan op het enthousiasme (dat scenario! zo volks! zo goed!) dat in de televisiesector heerst over de reeks, zit het er dik in dat de VRT een hit op het schap heeft liggen. Maar goed, zondagavond pikten wij de eerste aflevering mee. En daar valt best al wat over te vertellen.

Bart De Pauw schreef het scenario van 'Quiz me quick', Jan Matthys (Katarakt, De smaak van de Keyser) regisseerde de reeks over vijf weetjesfreaks die het ambitieuze plan opvatten om mee te doen aan de Superprestige, dé ultieme quiz. Het zijn vijf underdogs en het quizzen lijkt hun redding. In de eerste aflevering raken ze toevallig in hetzelfde café verzeild, waar ze en stoemelings aan de jaarlijkse quiz (al sinds 25 een traditie!) deelnemen.

Het is een volkse en door en door Vlaams setting, met dito personages, maar niets is provincialistisch aan de manier waarop het verhaal van deze vijf losers verteld wordt. De Pauw wéét hoe hij zijn publiek in een verhaal moet sleuren - hij deed het ook al in ‘Loft’. In een magistrale beginscène zien we hoe Nick in slowmotion door de ruit van een café vliegt. In de eerste dertig seconden is het al duidelijk: dit is een reeks met ambitie.

Deze aflevering moet eerst en vooral de personages schetsen. De Pauw heeft er zijn tijd voor genomen en dat loont. Ze bulken van de herkenbaarheid. Iedereen kent wel zo’n leraar Latijn-Grieks die geniepig, maar wel voortdurend, moet bekennen dat hij een Duiveltje-weet-al is. De jonge, onstuimige en net een tikkeltje te arrogante Nick (Wietse Tanghe) is de motor van het verhaal, zijn enthousiasme zet alles in gang. Wij geloven hem. Al weten we nog niet of we ook van hem houden.

De Pauw is zelf een fervente quizzer. We hebben hem enkele weken geleden met tomeloos enthousiasme nutteloze feiten zien spuien in ‘Scheire en de Schepping’ – geloof ons: het is een weetjesmachine. We vreesden dat het een verhaal over quizzers voor quizzers zou worden, maar De Pauw heeft het juiste evenwicht weten te vinden. Alleen al door van zijn vijf hoofdpersonages zulke losers te maken, neemt hij het hele quizgedoe op de korrel.

Maar tegelijk schetst hij hen met zo een groot mededogen dat het af en toe echt ontroerend wordt. De scène waarin de vijf elkaar ‘vinden’, is een van de mooiste dingen die wij de laatste jaren op televisie gezien hebben. Hoe achteloos ze ook in dit verhaal verzeild geraken, hun samenspel lijkt al een eeuwigheid voorbestemd te zijn.

De sfeer van het geheel zit precies goed. Het geheel ademt zorgvuldigheid uit. Visueel springen sommige scènes uit te band, maar nooit wordt het karikaturaal of potsierlijk. Hier en daar valt het acteerwerk wat tegen. Al zien we tegelijkertijd ook een geweldige Tine Embrechts aan het werk.

U merkt het: voor ons smaakt deze aflevering naar meer. Misschien wel net omdat het grote ‘waaaaw’-effect er nog niet helemaal was. Subtiliteit was dan ook het codewoord van de eerste aflevering. We kregen het gevoel dat elk detail, elke opmerking belangrijk is. Dat grootsheid om het hoekje schuilt. In elk personage kiemt een sterk verhaal. Het is moeilijk te beoordelen na één aflevering waarin we niet veel meer te zien kregen dan de voorstelling van de protagonisten, maar het zou wel eens kunnen dat de VRT de nieuwe ‘Van vlees en bloed’ op het schap heeft liggen.

Quiz me quick, gezien op Prime