Pol Van Den Driessche, Stefaan De Clerck, Magda Aelvoet en Bettina Geysen getuigen over de minder prettige kantjes van het leven als politicus.

Eerst werd hij alom geprezen als het beste parlementslid ooit. Daarna was hij (tijdelijk) een ordinaire poenschepper. Sven Gatz weet wat het is om politicus te zijn. Het is een hondenstiel. Erger nog. Het is een kl*testiel.

Pol Van Den Driessche (voormalig CD&V-senator) ‘Twee dingen had ik onderschat. Met name hoe moeilijk het is om voor een goed voorstel medestanders te vinden binnen de eigen partij. Er heerst intern een permanente concurrentiestrijd. Men misgunt je een persoonlijk succes omdat dat dikwijls ten koste gaat van een collega-parlementslid.'

'Ik wist dat de politiek ongenadig kon zijn, maar ik heb toch met open ogen staan kijken naar de getrokken messen binnen de partij. Binnen alle partijen, trouwens. Vaak was het makkelijker om over de partijgrenzen heen steun te vinden voor een wetsvoorstel.’ 

En daarnaast is er de eindeloze traagheid van het politieke bedrijf. ‘Ik ben een doener, het moet vooruitgaan. Ik was in de politiek gestapt om dingen te veranderen, maar hoe je ook trekt en sleurt, er beweegt amper iets. Het erge is dat je door de kiezer net daarop wordt aangesproken. Er gebeurt niets, verwijten ze ons.’ 

Stefaan De Clerck (CD&V-minister) Hoewel de ministers van Justitie geen enkele schuld hadden aan de onoplettendheid van een rijkswachter in Neufchâteau, besefte Stefaan De Clerck dat zijn ontslag onvermijdelijk was na de ontsnapping van Marc Dutroux.

‘Ik ben daarna een jaar door de woestijn gegaan, maar ik was geen gebroken of verbitterd man. Daarvoor kende ik de politieke wetmatigheden te goed. De ochtend daarop heb ik de kinderen naar school gebracht en heb ik de draad van mijn leven weer opgenomen. Ik heb een boek geschreven en me voorbereid op de gemeenteraadsverkiezingen van 2000, waarbij ik burgemeester werd.’

Het ontslag heeft hij snel verteerd, vertelt De Clerck. De CD&V-politicus kreeg trouwens kans op revanche toen hij in 2008 opnieuw de portefeuille van Justitie kreeg.  

Magda Aelvoet (Groen!) Magda Aelvoet is de groene politica die chocoladesigaretten wilde verbieden en mitrailleurs leverde aan de dictatoriale monarch van Nepal. ‘Terwijl er van dat sigarettenverhaal niets, maar dan ook niets waar is’, reageert Magda Aelvoet. ‘We hebben hoogstens de snoepsector gewezen op een studie die aantoont dat kinderen die vaak chocoladesigaretten eten, beduidend sneller geneigd zijn om naar de sigaret te grijpen. Van verbieden is nooit sprake geweest.'

'Ik heb dat honderd keer rechtgezet, maar zo’n indianenverhaal krijg je nooit meer de wereld uit. En al zeker niet omdat politieke tegenstanders het moedwillig blijven oprakelen om de groenen af te schilderen als de regelneven die we niet zijn.’

Het Nepaldossier trof haar harder. Aelvoet had mee haar handtekening gezet onder de levering van wapens aan Nepal, hoewel in dat land een burgeroorlog woedde. ‘Een zware inschattingsfout van mijn kant’, geeft ze toe. ‘Ik heb mijn verantwoordelijkheid opgenomen en ontslag genomen.’

‘Politiek is een harde stiel, maar wie de pretentie heeft om aan de samenleving richting te willen geven, moet ook in staat zijn om de kritiek, zelfs al is ze fout of onterecht, van die samenleving te incasseren’, zegt ze. De harde, soms gemene politieke manoeuvres van politieke tegenstanders om Groen! onderuit te halen na het Nepaldossier noemt Aelvoet ‘part of the game’.

Bettina Geysen Zij stapte in 2008 van de VRT over naar de Sociaal-Liberale Partij (het vroegere Spirit) om met veel voluntarisme de zieltogende partij nieuw leven in te blazen. Een kamikazeopdracht, beseft ze nu. Geysen werd tot ontslag gedwongen nadat enkele exuberante onkostennota’s van haar echtgenoot Aimé Vanhecke en Tony Mary, het leidende duo van de VRT, boven water waren gekomen.

‘Op zich gingen die nota’s zelfs niet over mij,’ vertelt Geysen, ‘maar ik moest sneuvelen. De aanval kwam van binnen het partijbestuur, met een duidelijke strategie en afspraken over wie wanneer met een mes zou steken.’

‘Ik heb veel meer kunnen doen voor de samenleving toen ik nethoofd was bij de VRT dan tijdens mijn politieke mandaat. In de politiek ben je zo onderhevig aan verkiezingen, dat werkzekerheid al snel primeert op je politieke project. Ik stond ervan te kijken met welk gemak de rest van de SLP de overstap maakte naar de SP.A.’

Dit zijn enkele fragmenten uit een langer verhaal over de minder mooie kanten van de politiek. Het hele verhaal vindt u in dsWeekblad.