Eén jaar na de stembusslag van 2010 zitten we nog steeds zonder regering. Veel hoop op een doorbraak lijkt er evenmin. De krantencommentatoren overzien de schade.

in De Standaard schrijft Bart Sturtewagen dat we allemaal verliezers zijn.

"Een jaar later zijn we in noord en zuid allen verliezers omdat we, door elkaar neer te halen, ook onszelf hebben aangetast. De grote verdedigers van België zijn verbitterd en giftig over de mensen met wie ze in het land zeggen te willen blijven samenleven. En de doodgravers van datzelfde België blijven onvermogend om te bewijzen dat ze doelmatigheid en geen egoïsme in het vaandel voeren."

"Niemand heeft gebogen, niemand heeft geknield. En niemand heeft ook maar iets bereikt."

In De Morgen maken de recente peilingen Yves Desmet pessimistisch.

"Voorlopig geven deze peilingen N-VA en PS geen enkele motivatie om het been minder stijf te houden en naar een compromis toe te werken. Integendeel zelfs, deze peilingen zijn eerder regelrechte uitnodigingen aan PS en N-VA, die trouwens toch geen van beide zin hebben in een vergelijk, om in het najaar hun electorale bonus op te strijken."

In Gazet van Antwerpen pleit Paul Geudens voor een Vlaams front.

"Blijkbaar kunnen de Vlamingen de rechtlijnigheid en koppigheid van De Wever wel smaken. Dat moet de Franstaligen aan het denken zetten. Elio Di Rupo kan de uitslag niet zomaar naast zich neerleggen, zoals hij eerder deze week met de aanbevelingen van de Europa deed. Vlaanderen is zijn status-quo beu."

"Het is ook een les voor de Vlaamse partijen en meer bepaald voor CD&V en Open VLD. Mocht ik Wouter Beke of - zeker - Alexander De Croo heten, ik zou ingaan op de vraag van Bart De Wever tot Vlaamse frontvorming. Nu tegen de Vlaamse onderstroom ingaan betekent verder verlies."

In Het Nieuwsblad probeert Liesbeth van Impe iets bij te leren uit het voorbije jaar.

 "We weten nu hoe moeilijk het is een staatshervorming door te voeren zonder geld om het hele proces te smeren. We weten dat onderhandelingen nooit kunnen lukken als niemand bereid is de onderhandelingen te trekken. 'Premier' mag in het N-VA-vocabularium dan wel een vies woord zijn, maar zonder kandidaat-premier raak je ook nergens. En we hebben intussen afdoende bewezen dat als iedereen in zijn eigen logica blijft vastzitten, een akkoord nooit binnen bereik komt."

 in Het Laatste Nieuws hoopt Luc Van Der Kelen op het wonder van Pinksteren.

"Veel, zo niet alles, hangt nu af van formateur Di Rupo. Hij zal boven zichzelf moeten uitstijgen en tonen dat hij een verstandige hervormer kan zijn, die houdt wat goed is en verandert wat moet. 't Is Sinksen. Misschien dat het helpt."

Het is Van Der Kelen trouwens opgevallen dat de partijen die zich tegen de N-VA aanschurken het niet goed doen in de peilingen. "De partijen die zich weg van de N-VA profileren, houden stand."

 in La Libre Belgique gaat Francis Van de Woestyne haast de poëtische toer op. Al gelooft hij er zelf niet meer in.

We moeten er nog in geloven, schrijft hij. In Het Frans klinkt dat zo: 'Il faut y croire. Y croire encore." 

Als de politici maar durven, als ze rijper worden, als ze glimlachen naar mekaar. "Bart peut s'ouvrir, Elio s'aguerrir, Wouter mûrir, Charles grandir, Alexander s'assagir, Joëlle sourire, Jean-Michel ne pas partir, Caroline se retenir, Wouter fléchir."

"Et nous, on soupire, on voudrait tant que la raison les inspire." En wij? Wij blijven hopen dat de rede terugkomt.

Maar Francis Van de Woestyne eindigt met een bekentenis. "Niemand gelooft er nog in. Zelfs u niet. Zelfs ik niet. En dus vrienden, laten we de vingers gekruist houden.'

In Le Soir merkt Béatrice Delvaux dat België na één jaar zonder regering nog overeind staat, nog niet verdampt is maar toch een beetje minder België is. Na één jaar delen de Franstaligen immers de mening met veel Vlamingen dat we met twee bevolkingen onder één dak leven en dat we niet zo veel meer gemeenschappelijk hebben.

"België wordt niet meer beschouwd als een huwelijk, maar als een samenlevingscontract."   

Volgens Delvaux hoort het niet om de Franstaligen de zwartepiet toe te spelen. Het klopt niet meer, zoals in 2007, dat de Franstaligen 'neen' zeggen tegen elk voorstel.

Ze legt de verantwoordelijkheid in de eerste plaats bij de N-VA. "Dit zijn onderhandelingen met een partij wier eisen fluctueren en wier eisen ook zeer groot zijn.  Die partij verhindert de andere Vlaamse partijen te 'kraken'. En, nu de peilingen de N-VA en Bart de Wever zo hoog inschatten, is er geen reden om aan te nemen dat dat gaat veranderen."

Delvaux eindigt met de woorden "vermoeiend, verontrustend, hopeloos'.

Het commentaar in De Tijd komt van Pierre Huylenbroeck die zichzelf glimlachend 'hoofdredacteur in lopende zaken' noemt. De man heeft eerder deze week immers aangekondigd niet langer hoofdredacteur te blijven van zijn krant.

Huylenbroeck is hard voor De Wever en Di Rupo. "Ze hebben het vertrouwen geschonden. Ze bleken niet in staat hun in het stemhokje toebedeelde leiderschap in daden om te zetten. Ze doen zelfs de moeite niet meer de patstelling te doorbreken."

De commentator onderlijnt dat hij ook geen halfbakken akkoord wil maar een grondige staatshervorming. "Maar je bent pas echt een leider als je de kunst van het haalbare beheerst en met zin voor realiteit vooruit wil."

Hij vindt het jammer dat boven Di Rupo en De Wever, twee politieke CEO's, geen Raad van bestuur staat die hen kan verplichten een akkoord te sluiten. De koning, noch enige andere politieke bemiddelaar heeft die autoriteit.

En dus hoopt Huylenbroeck op andere krachten. "Ondernemers, academici, werknemersvertegenwoordigers, politici die niet in de eerste plaats om hun achterban bekommerd zijn... Zijn zij op één of andere manier te mobiliseren?"

In Het Belang van Limburg ten slotte sluit Eric Donckier zich aan bij de verzuchtingen van zijn collega van Gazet van Antwerpen.

"Hoe kan men de Franstaligen overtuigen dat verandering echt nodig is? Er is maar één oplossing: een Vlaams front. De Franstalige partijen denken nog altijd dat het uiteindelijk mogelijk zal zijn om een regering te vormen zonder de N-VA.  Om daarna over te gaan tot de orde van de dag."