Zwoel en sexy dEUS in Brussel
Foto: Koen Bauters
dEUS kwam zich in de Botanique opwarmen voor de zomerfestivals. De groep speelde een gewillig concert maar kwam pas laat op temperatuur.

Was het te heet? Hadden de Belgen weer last van collectieve apathie? Zat de sound niet helemaal goed in de nok gevulde tent? Waren het de nieuwe songs? Het duurde lang voor de vlam erin sloeg tijdens dEUS’ tussenstop in Brussel, waar de groep warm kwam draaien voor de festivals.

Aanvankelijk zouden Tom Barman en co hun nieuwe album voorstellen, maar de release van Keep you close werd uitgesteld naar september. Dus opteerde de band voor greatest hits in wier schoot ook een handvol verse songs werden gedropt.

‘Sun Ra’ opende heerlijk grillig, met een snerpende viool van Klaas Janzoons en een krijsende Mauro, waarna ‘Fell off the floor man’ knarste en piepte alsof The Velvet Underground zich aan Funkadelic vergreep. Barman mikte er geinig ‘Barbara Streisand’ tussen, maar dat pakte niet echt. Ook toen hij elektronische percussie door een hotsend ‘The architect’ mepte, reageerde het publiek stoïcijns.

‘Slow’, witheet en dreigend, met een dansende Barman, leek het tij te doen keren toen ‘The real sugar’, met een bloedmooie solo van Mauro, net iets te vroeg een adempauze inlaste. Het vormde wel de perfecte opmaat voor het weergaloze ‘Instant street’. Het beleefdheidsapplaus veranderde in wild enthousiasme, en de groep weerkaatste de energie met een uitzinnig coda. Als een kregelige sjamaan liet Mauro zijn gitaar spartelen en spuwen. Knap!

‘Drinken jullie wel genoeg water?’ bekommerde Barman zich, terwijl fans ter verkoeling liters bier aansleepten. De versmachtende punk van ‘If you don’t get what you want’ gooide nog wat olie op het vuur, waarna ‘Theme from turnpike’ als een hoekige voodooblues iedereen bezweerde. ‘Smokers reflect’, ingetogen, zorgde voor een mooi filosofisch moment. Alan Gevaert ontpopte zich met funky baswerk tot een Vlaamse Flea - hij drukte de hele set zijn stempel.

Kan Deus zich nog vernieuwen? In de nieuwe songs meet Antwerp’s finest zich een sexy gedaante aan. ‘Second nature’, vorig jaar ook al van de partij tijdens hun korte zomertournee, ontvouwde zich als een zwoele, soulvolle valse trage, met fraaie zangharmonieën en sereen pianospel van Klaas Janzoons. Ook ‘Constant now’ werd vanuit de heup gespeeld en zocht zijn weg naar een donkere groove. Helaas wrongen plastiekerige synths het nummer halfweg de nek om.

‘Dark sets in’, al een paar jaar present in de livesets, kwam veel prangender uit de hoek. Postpunkachtige gitaren, donkere drumroffels en de érg rauwe zang van Barman. Met het kwieke refrein kan dat een classic worden zoals ‘Roses’, dat hier de set schurend mocht afsluiten.

In de toegift kregen we de weerbarstige rock van ‘Bad timing’ voorgeschoteld, waarna Barman ‘Nothing really ends’ na een paar tellen pissig afbrak omdat Janzoons’ apparatuur het liet afweten. Niet erg, want ‘Morticiachair’ klonk veel spannender. Dit was dEUS in de oude glorie, hoekig en onvoorspelbaar. Mauro liet het metalbeest in hem los. Met een ‘Suds & soda’ als voorspelbare uitsmijter dook de groep de nacht in. Afspraak op Pukkelpop!