Kato, Kristof en Kevin gaat door naar de halve finale volgende week. Geen onverwachte uitslag, maar een hard vonnis voor het meisje met de mooiste stem in deze wedstrijd, Maureen.

Dit was een idool-liveshow om naar uit te kijken. Idool 2011 bracht ons de afgelopen weken prima entertainment op vrijdagavond, met keurige en soms amusante versies van makkelijk in het oor liggende popnummers, gebracht door sympathieke jonge mensen. Maar meer dan dat was het ook niet. Grootse prestaties waren zeldzaam, al is elk van de overblijvende vier toch al een paar keer boven zichzelf uit gestegen. In deze aflevering vol 'foute muziek' mochten presentatoren, jury en deelnemers alle pretenties laten vallen en mocht het gewoon fun zijn.

De gebroeders Wauters pakten dan ook uit met gekke pruiken, rare hemden en met Sven Ornelis en Kurt Rogiers als gasten. En ook de deelnemers hadden begrepen dat het dit keer wat minder nauw stak: ze moesten niet zo krampachtig proberen om geen valse noot aan te slaan. Dat droeg bij tot de prestaties.

Extra interessant was dat we elke kandidaat ook een keer in het Nederlands hoorden. Kristof en vooral Maureen deden dat met glans, Kevin en Kato hebben op het gebied van dictie nog werk voor de boeg.

Maar een fout nummer brengen is veel moeilijker dan het misschien lijkt op een dronken karaoke-avond. De kandidaten staan hier immers op een groot, leeg podium, en dat je op één of andere manier moet vullen. Je moet schaamteloos over the top kunnen gaan. Eigenlijk slaagde geen enkel van de kandidaten daar helemaal in.

Kevin zette in met een Wham-klassieker, The edge of heaven. Hij deed dat niet slecht, en later charmeerde hij met Suzanne van V.O.F De Kunst. Hij verdient zijn ticket naar de voorlaatste liveshow.

Maureen zong beter en bracht een veel meer overtuigende act dan de grote favoriete, Kato. En dat was in de recentste liveshows eigenlijk vaker wél dan niet het geval. Maar Kato heeft een stevige fanbasis die blijft stemmen, ook wanneer ze zwak presteert. Da's jammer, want het betekent dat Maureen er volgende week niet meer bij is. 

Maar dat we van deze jongedame nog zullen horen, dat was vrijdagavond duidelijk. Ze bracht een domme schlager van Paul Severs, maar deed dat zo fris en met zo'n kristalheldere Nederlandse dictie, dat ze zonder twijfel een prachtige, lange carrière voor zich heeft in de Vlaamse feesttenten. Mocht ze daarvoor kiezen.

Kristof ging het meest schaamteloos fout, en werd daarvoor beloond met een plek bij de laatste drie. Niemand had dat twee maanden geleden durven voorspellen. Maar ondertussen beginnen steeds meer mensen een eindwinnaar te zien in deze sympathieke knul die een zaal in brand kan steken én kan doen verstillen. Hij wist de schmalz van André Hazes' Een beetje verliefd perfect neer te zetten – alweer een onverwachte kant van deze jongen die elke week blijft verbazen.

Kato, daarentegen, was teleurstellend. En niet voor het eerst. Bewegen op een podium kan ze gewoon absoluut niet. En dat is toch een ferme beperking voor iemand die weldra misschien tot idool wordt uitgeroepen. Bovendien zong ze Dancing queen van Abba behoorlijk onvast, ze had het duidelijk moeilijk met lange noten. Het leek, eerlijk gezegd, meer Eurosong for kids dan Idool. Maar haar fanbasis liet het niet afweten toen het om sms'en aankwam.