Yevgueni sterk in nokvolle AB
Foto: Koen Bauters
Yevgueni stelde in de AB zijn nieuwe album aan een enthousiast publiek voor met een krachtig, zelfbewust concert.

Een goeie band is hij altijd geweest, maar de Yevgueni die donderdag in de AB stond bláákte gewoon van zelfvertrouwen. Dit was niet meer het schuchtere bandje van ‘Als ze lacht’. Dit is een volwassen man geworden. Zelfbewust, krachtig, kordaat.

Opener ‘Welkenraedt’ liet meteen het beste vermoeden. Een krachtige ‘wall of sound’, een gierende gitaar, en een zanger die zijn publiek meteen meenam in de belofte dat dit een trip zou worden.

Klaas Delrue is formidabel gegroeid in die jaren. Hij is niet meer de bescheiden Vlaming die worstelt met het stigma van ‘kleinkunst’ dat zijn zang opwekt. De vele fans die zijn woorden letterlijk meebrullen hebben hem overtuigd dat het goed is wat hij en zijn vijf muzikanten doen.

Zo evident is dat niet, want Yevgueni smeedt zijn muziek in het onbestaande drielandenpunt tussen chanson, Britse poprock en tegenwoordig al eens ruige, modale progrock, zoals in ‘Robbie en de aftocht’, dat uitliep in een lange jam het met signatuur van de vroege seventies. Dat alles in het algemeen Nederlands bovendien.

Wouter Van Belle, die de eerste drie albums produceerde, stond in het publiek vergenoegd mee te schudden. ‘Ik heb er altijd in geloofd, maar die mannen hadden gewoon tijd nodig’, zei hij. Van Belles label Petrol maakte van Yevgueni (en Flip Kowlier) in tien jaar tijd, met geduld en veel geloof in eigen kunnen, kwaliteitsartiesten.

Stef Kamil Carlens was ook in de AB. Hij produceerde de nieuwe plaat en zong een paar songs mee. En daar dook zowaar ook veteraan Jan De Wilde op om ‘Zalige Zot’, een cover van Eels’ ‘Beautiful freak’, mee te zingen. Een jonge groep die zijn helden eert, daar kan je in een land een muzikale traditie op bouwen.

Het concert putte vooral uit de nieuwe plaat Welkenraedt, met mooie versies van ‘Was er maar iemand’, ‘Sneeuwman’ en ‘Eliza’. Klaas Delrue flanste de songs aan elkaar met soms nogal onbehouwen, maar altijd geestige commentaren, en wist precies wanneer hij de micro naar het publiek moest draaien. ‘Morgen komt ze thuis’ werd een viering en de zanger kon blij roepen dat zijn publiek ‘weer een maatje groter geworden is dan twee jaar geleden’. En ‘Nieuwe meisjes’, opgezet vanuit een beatbox, maakte er een feestje van.

Yevgueni leek in het begin een vreemd, anachronistisch verschijnsel. Een band die zich steeds moest verantwoorden voor zijn keuze voor de eigen taal en zijn verwantschap met een stijl die cultureel niet correct leek. Maar de zes muzikanten, met nieuweling Jeroen Baert op viool, staan er al een hecht blok dat zelfs zo slim is om kleine ruimtelijke effecten in de sound te gebruiken, wat straks op grote festivals goed van pas zullen komen.

In het voorprogramma hoorden we de Nederlandse topband Racoon, die Yevgueni vergezelt op zijn Vlaamse tournee en die uitnodiging straks terug betaalt door de Vlaamse groep mee te nemen op zijn tournee in eigen land. Fijn groepje, en de nieuwe songs uit de aankomende plaat Liverpool Rain, klonken onder invloed van producer Wouter Van belle duidelijk kunstiger en harmonieuzer dan hun vroegere werk.

Yevgueni. Gehoord in de AB te Brussel op 24 maart. Op tournee in Leuven, Borgerhout, Gent, De Panne en in Nederland.