Soulwax
Foto: goedefroit music
Het keurig uitgedoste Soulwax opent zijn set met een Nite Versions-achtige elektrodisco-beuker waarin Stephen Dewaele herhaaldelijk iets in de vocoder mompelt ("You can't come down"?).

De pastelblauwe jongens kieperen er de Nite Version van 'Miserable girl' achteraan.

Het elektronische wapengekletter wordt vergezeld van de letters S, L, W en X die als smalle LEDs oplichten op panelen achter de band. De beelden die volgen doen ons denken aan klassieke Commodore 64-spelletjes uit de eighties.

We horen retestrakke old skool-elektro a la Dopplereffekt, alweer met vocoder. Hypercool,
De Nite Version van 'E talking' laat zijn logge bassen kraters drillen in de Dancehall. Ja hoor, we beseffen het: "It's not us, It's the E talking".

Alweer een nieuwe track: nerveuze punkelektro die muteert tot loodzware disco en in de brug met lieflijke bliepjes stoeit, tot felle rockdrums het roer overnemen. Heren Dewaele, kunnen jullie die lekkere shit alsjeblieft nu uitbrengen?

Nog meer snoep: Kraftwerk en Nine Inch Nails op steroiden en Stephen die zijn stem nog eens door de effectmolen draait. "Making the best out of things you can't see / making the worst out of things you don't mean" menen we te verstaan. Of is onze E nog niet uitgewerkt?

'Another excuse' volgt, met een percussiesolo in de staart.
'We are animals', hun collaboratie met Crookers, passeert als monsterachtige 'mutant techno'. Wat volgt doet de aarde openscheuren: oneindige diepe synthbassen die onze onderbuik laten trillen, rave from hell en beukende stonerrockdrums.

'Theme from discoteque' geeft de genadeslag, vermengd met UK rave, een flard T99 en 'Humanoid' van Stakker. 'NY Lipps' jaagt de temperatuur naar Ibizaniveau.

Soulwax kiest resoluut voor de elektroformule. De bekende mash-ups en remixen blijven in de kast. En dat voelt wel fris aan. Soulwax is allergisch aan het status quo: we hadden dus niks anders verwacht.

Mogen we nu even gaan liggen?