School is Cool wint Humo's Rock Rally 2010
Foto: koen bauters
Met een heerlijk concert won School is Cool volkomen terecht de jongste uitgave van Vlaanderens meest prestigieuze rockconcours. Maar ook meerdere andere finalisten mogen dromen van hogerop.

Een editie van Humo's Rock Rally waar de gitaren de boel eens niet domineren? Dream on, zouden we zeggen. Ook in 2010 zwaaide koning gitaar de scepter in de AB. Maar in tegenstelling tot een handvol vorige edities blonk dit jaar bijna elke band wél uit in zijn (sub)genre, of het nu ging om punk, om gitaarpop of om seventiesrock.

We telden drie vreemde eenden, die door de loting als laatsten moesten spelen: Gloria, een dame met een ontwapenende podiumprésence, wier mix van akoestische soul en hiphop niet aansloeg. Jammer, want er zit potentieel in. Haar versie van Lou Reeds ‘Walk on the wild side' was niet onaardig, maar haar eigen werk klonk halfbakken.

Dan waren er de melancholische ballades van Amatorski, dat contrabas, piano en frêle dameszang verweefde. Het klonk mooi en sprookjesachtig, zoals het intiemste van Emiliana Torrini.

Helemaal ‘hors catégorie' was Nele Van Den Broeck, een dramatisch meisje uit Sint-Amandsberg en twee vriendinnen die grossierden in geinige teksten vol fuck you's, valse zang en kitscherige doowop-koortjes. Hebben zij Humo's Rock Rally nodig? De cultuurcentra zullen hen in elk geval met open armen ontvangen.

Gitaar

Maar het leeuwendeel van deze Rock Rally werd opgetrokken uit gitaargeweld. Maya's Moving Castle waagde zich aan een weirde cover van ‘Sabotage' van The Beastie Boys. Geen hiphop meer te bespeuren in hun versie, alleen bezwerende new wave-klanken en een als Siouxsie Sioux kermende frontvrouw. Halverwege het slotnummer haalde het meisje een cello boven (waar kwam dat ding plots vandaan?) om er somber gebrom uit te toveren. Charmant, alleen hadden we graag iets minder zweverige vormexperimenten gehoord en meer memorabele melodieën.

Willow zorgde al vroeg 's namiddags voor een hoogtepunt. Zijn ritmische postpunk klonk bijna zo opwindend als die van grote namen als Bloc Party en Vampire Weekend. De groep klapte jolig in de handen, was kwistig met ‘oh-oh!'-zangkoortjes en danste zich het pleuris. Een dikke pluim voor de frontman trouwens: een mager kereltje dat zong als Robert Smith en danste als een strijdlustige indiaan. Top, en een fraaie derde plaats plus de KBC-publieksprijs!

Bij The Crackups tuimelden er zowaar crowdsurfers over het publiek. Hoorden wij de zanger nu een nummer opdragen aan ‘Meisjes met een snor'? Of staat onze kennis van het Grobbendonks niet op punt? Hoe dan ook, punknostalgici pinkten een traan weg bij deze forse pokkeherrie: brullende, razende punk die aan klassieke punkbands zoals Minor Threat en Black Flag deed denken. ‘Brek et kot moo es goe af!' schreeuwde de zanger. Leuk, maar we misten originaliteit.

Nog meer lawaai uit Grobbendonk: van Psycho 44, dat ons aan The Datsuns deed denken. Zijn gespierde seventiesrock met punkattitude sloeg enorm aan, zodat heel de zaal, en dus ook de fans en familieleden van de andere bands, enthousiast applaudisseerden. Toegegeven, een songtitel als ‘All my demons have distortions' staat als een huis en belooft lekker losgeslagen, dommige rock-'n-roll. Dat kregen we dan ook, tot onze oren bloedden. Een puike crowdpleaser deze Psycho 44, maar je vraagt je af of Vlaanderen, na The Blackbox Revelation en The Van Jets, nog een retrorockband nodig heeft.

Wat hadden The Mojo Filters méér dan gelijkaardige, buitenlandse bands zoals Arctic Monkeys en The Strokes? Niet veel, vrezen we. Sympathiek bandje, en aan de juiste poses geen gebrek. Maar als dit soort groepjes ooit de Belgische grenzen wil oversteken, moet er iets aan hun sound worden gedaan. Daar staat tegenover dat deze cool ogende jongelui aan hun deelname ongetwijfeld een lief (of twee) hebben overgehouden.

Branie

Het Limburgse The Sore Losers bracht een fraaie mix van branie, bezieling en vakmanschap. Eindelijk hoorden we liedjes die ademden! Eindelijk zagen we een groep die zijn catchy songs even durfde stil te leggen voor een rustig interludium! The Sore Losers bewezen dat stevige rock ook intelligent én melodieus kan zijn, en werden mooi tweede.

Bij School Is Cool stonden we in die mate gebiologeerd te kijken en te luisteren dat we prompt in ons notitieboekje vergaten te schrijven. Dat overkomt ons niet vaak. Goed, de groepsleden zagen er uit als overintellectuele hippies, maar ze speelden wel songs om duimen en vingers bij af te likken. Voeg daarbij een sterke zanger met een goede beheersing van het Engels en bandleden die euforisch op hun instrumenten tokkelden en mepten.

School Is Cool deed wat alleen grote bands zoals Arcade Fire kunnen: een alternatieve wereld creëren op het podium. Daar slaagden trouwens weinig bands tijdens deze finaleronde in, ook al waren veel van hen technisch bijzonder sterk. Zoveel is zeker: dit peloton finalisten is klaar voor een platencontract.
 

Humo's Rock Rally. Gezien in de AB op 28 maart.