Ik zou geen al te voortvarende conclusies trekken; laten we de zaken nu eerst eens nuchter bekijken. Sommigen stellen nu dat het federale model niet meer werkt, en dat de Belgische structuur volledig vast zit. Ook premier Leterme stelt in zijn verklaring: 'Dit toont aan dat het overlegmodel op louter federaal niveau zijn limieten heeft bereikt.'

Maar is dat wel zo? Er zijn de afgelopen weken en maanden toch heel wat (kleine) stappen gezet in de richting van een onderhandelde oplossing. Die gaan niet zo ver als sommigen hadden gehoopt, maar dat is nu eenmaal het kenmerk van onderhandelingen: je krijgt nooit 100 % wat je hoopt. Er is ook een akkoord over het toch niet onbelangrijke detail van de begroting.

Vooraleer we alle schuld geven aan 'het systeem', moeten we eerst toch ook de andere mogelijkheden voor de mislukking van vannacht bekijken. Er is het afgelopen jaar al heel wat kritiek gekomen op de onderhandelingsstijl van de premier en dan zou het inderdaad goed zijn om eens wat nieuw volk rond de tafel te krijgen.

Laat Peeters, Demotte, Picqué (en waarom niet) Reynders of Van Rompuy maar eens tonen dat ze het beter kunnen. En vooral: we kunnen de bijzonder negatieve economische signalen niet langer negeren, enkel omdat we ons liever inlaten met partijpolitieke spelletjes. De internationale economische wereld mag niet de indruk krijgen dat ons land de volgende weken volledig stuurloos is.

Maar vooral moet er eens duidelijkheid komen van de grootste politieke formatie in dit land. Een onderhandelaar kan slechts functioneren als hij/zij gedekt wordt door de achterban. Het zou dan ook duidelijk moeten zijn wat die achterban precies wil en hoe realistisch die verwachtingen zijn.

En vooral ook: wie zit er eigenlijk in de achterban? Is dat alleen de eigen partij, of ook (en misschien zelfs: vooral) de kartelpartner? Het vormen van een kartel bleek een ideale formule om verkiezingen te winnen.

Maar om een complex federaal land als België op een degelijke manier te besturen, is een kartel duidelijk geen aanwinst. We hebben nood aan politieke partijen die hun verantwoordelijkheid opnemen en die duidelijk één standpunt kunnen innemen.

Dat is de grote uitdaging voor de komende weken.