Yves Leterme heeft dus de eer aan zichzelf willen houden. In plaats van nog een nachtje moedeloos naar oplossingen te zoeken, heeft de eerste minister gisteravond zijn ontslag aan de koning aangeboden. Daarmee kwam toch nog een verrassend einde aan een dag vol chaos.
Leterme kreeg van zijn kartelpartner N-VA geen uitstel meer voor een staatshervorming. Hij besefte dat daardoor niet alleen zijn regering, maar vooral ook zijn eigen partij in een onmogelijke situatie belandde. Had hij zich vastgeklampt aan zijn premierschap, dan viel zijn kartel in duigen, kwam de Vlaamse regering in moeilijkheden en werd CD&V van Vlaams verraad beschuldigd.

Leterme neemt ontslag omdat hij er niet in geslaagd is een staatshervorming in elkaar te boksen. Bovendien is BHV niet in de koelkast, maar in de diepvriezer beland. Alles waar de Franstaligen van gruwden, hebben ze moeiteloos gepareerd. En de Vlaamse partijen, het kartel CD&V/N-VA voorop, blijven in de kou staan. Met belangenconflicten en alarmbelprocedures kan de Vlaamse meerderheid nu eenmaal nooit zomaar haar wil opleggen aan de Franstalige minderheid. Het is makkelijk om alle schuld voor deze mislukking in de schoenen van Yves Leterme te schuiven. Het klopt dat de premier niet uitblonk in doortastendheid. Nooit gaf hij de indruk greep te hebben op de zaken.

Maar Leterme heeft wel gewroet en gevochten en uiteindelijk vele potentiële oplossingen afgetoetst. Hij botste evenwel op het blijvende 'non' van de Franstaligen. Had een andere eerste minister deze crisis voorkomen? Neen. De politieke impasse is het resultaat van het Belgische systeem dat niet meer draait als tevoren. Ons land verkeert in een bestaanscrisis. De Vlaamse en Franstalige politici leven in twee afzonderlijke werelden en er is geen geld meer om een staatshervorming met nog eens wat extra centen voor de regio's af te kopen. De oranjeblauwe mislukking van vorig jaar blijkt slechts het voorspel van een nog diepere impasse. Dertien maanden na de verkiezingen is de politieke chaos groter dan ooit.