Vandaag is het exact 400 dagen geleden dat het kartel CD&V/N-VA met vlag en wimpel de verkiezingen won en Yves Leterme 800.000 naamstemmen haalde. Sindsdien is het crisis, vandaag meer dan ooit. Yves Leterme is mislukt, de federale regering hangt in de touwen, het kartel CD&V/N-VA is op sterven na dood.
Enkel en alleen de persoon van Yves Leterme voor deze mislukking verantwoordelijk stellen, zou niet correct zijn. De verantwoordelijkheid van de Franstaligen is groot. Zij hebben het steevast over België en solidariteit. Maar hun woorden staan haaks op hun daden. Hun weigering om B-H-V te splitsen, een nieuwe staatshervorming te realiseren en de federale overheid te herfinancieren, komt neer op een wurging van het land.

Dit neemt niet weg dat de verantwoordelijkheid van Yves Leterme in deze verpletterend is. In de aanloop naar de verkiezingen van 10 juni vorig jaar ging hij zich te buiten aan verkiezingsbeloftes. Hij ging het eens allemaal doen. Wie hem binnen de CD&V er op wees dat hij die beloftes niet zou kunnen invullen, werd afgeblaft. En kritische journalisten werden bestookt met sms'jes. Yves Leterme deed wat hij Guy Verhofstadt verweet. Leterme is een Verhofstadt in het kwadraat: hij belooft nog meer, hij realiseert nog minder.

De ontsnappingsroute voor Yves Leterme om toch maar eerste minister te kunnen blijven is een communautaire dialoog van gemeenschap tot gemeenschap. Die piste lag ook al in oktober vorig jaar op tafel, heette toen conventie, maar werd door het kartel CD&V/N-VA afgeschoten. In de plaats daarvan kozen Yves Leterme en het kartel toen voor een uitbreiding van oranje-blauw met de PS, kwestie van in eigen schoot een tweederde meerderheid te hebben om een staatshervorming te realiseren.

Het resultaat van deze operatie is tweemaal dramatisch: B-H-V is niet gesplitst, er is géén staatshervorming, zelfs de borrelnootjes geraken niet tot in het parlement. En sociaal-economisch kan de regering géén eenduidig beleid voeren. Het geld wordt opgemaakt aan een massa kleine fiscale en sociale maatregelen waar niemand iets mee opschiet. Dat heeft dan weer repercussies op de begroting. Die is zogezegd opnieuw in evenwicht na de budgetcontrole. Maar niemand die het gelooft.

De politieke situatie is ronduit dramatisch. Yves Leterme is mislukt. Hij weet dat maar wil er niet de politieke conclusies uit trekken. Als hij niet goed oplet, wordt hij er straks toe gedwongen. Door zijn partij. Door zijn kartel.