Er werd al lange tijd gefluisterd dat Google sleutelde aan een eigen browser. En nu is hij er eindelijk, met de ronkende naam 'Chrome'. Maar waarom zou u uw vertrouwde Internet Explorer of Firefox inruilen voor dit browserprogramma?
De kans is groot dat u dit artikel leest in Internet Explorer. Dit programma van Microsoft wordt meegeleverd met Windows en heeft daarom een marktaandeel van tachtig procent. Ooit was het meer, maar de voorbije jaren maakte het gratis alternatief Firefox een goede beurt, onder andere omdat deze browser technisch vooruitstrevender was en pronkte met een veiligere imago.

Ook belangrijk: Firefox wist heel goed de rol van underdog ten opzichte van Microsoft uit te spelen.

Google bleef lange tijd afzijdig in deze 'browseroorlog'. Ergens is dat merkwaardig, want het internetbedrijf heeft de voorbije jaren de succesvolle zoekmotor aangevuld met een hele resem webdiensten, gaande van mail (Gmail) en chat (Google Talk) tot digitale kaarten (Google Maps) en online fotoboeken (Picasa). Een eigen browser was lange tijd de missing link in het grote Google-verhaal.

Wellicht de belangrijkste reden om Chrome uit te proberen, is dat de browser afkomstig is van Google. Technisch komt Chrome nauwelijks verrassend uit de hoek. Het fundament wordt geleverd door beproefde software die al eerder door Apple en Nokia werd gebruikt om een browser te bouwen.

Dat veegt meteen het argument van tafel dat Google eigenwijs een nieuw browserprogramma creëert dat ontwerpers van websites veel kopzorgen bezorgt. Al heeft Google hier en daar wel onderdelen toegevoegd die mogelijk voor compatibiliteitsproblemen kunnen zorgen.

Eenvoudig ontwerp
Als eindgebruiker bent u natuurlijk vooral benieuwd naar wat Chrome zo speciaal maakt. Een eerste punt is het uiterlijk van Chrome. Dat is bijzonder strak en bescheiden - wat meteen past bij de sobere filosofie van de Google-zoekpagina. In vergelijking met andere browsers biedt Chrome heel veel ruimte voor uw webpagina. Buiten de adresbalk en een paar knopjes ziet u nauwelijks iets van het programma, wat heel verfrissend is.

Opmerkelijk is dat Google de adresbalk niet helemaal bovenaan de browser plaatst. Eerst is er ruimte voor tabbladeren, waarlangs u meerdere websites tegelijkertijd kunt openen. Het zal u niet verbazen dat de adresbalk meteen ook een zoekvenster is; voer in de adresbalk een woord in (bijvoorbeeld 'auto') en u zal een overzicht krijgen van sites die u eerder bezocht over dat onderwerp evenals de optie om 'auto' door de Google-zoekmachine te jagen.

Een mooie toets is dat u bij het openen van een nieuwe tab, door middel van kleine preview-beelden, een overzicht krijgt van sites die u vaak bezoekt. Aangezien de meeste mensen vaak terugkeren naar enkele favoriete websites, is dit een gemakkelijk alternatief voor het altijd opnieuw invoeren van hetzelfde webadres.

Tabs
Met de tabs is er nog meer aan de hand: Google koos om elke tab bijna als een apart programma te laten draaien. Een technische keuze, die er voor zorgt dat een bezoek aan een slecht functionerende site niet meteen leidt tot een crash van de hele browser. U kunt gewoon de defecte tab afsluiten en in een ander venster verder internetten.

U kunt ook verkiezen om een tab om te vormen tot een soort programma dat u vanaf het bureaublad kunt opstarten. Er verschijnt dan ook geen adresbalk meer. Hiermee slaat Google de brug tussen het internet en klassieke programma's. Als u bijvoorbeeld Gmail op deze manier 'verzelfstandigt', is het heel moeilijk het onderscheid te maken tussen de maildienst van Google en pakweg het Mail-programma van Windows.

Ook dat past in de grote strategie van Google. Het internetbedrijf wil namelijk webgebaseerde diensten de plaats van klassieke software in een doos - zei iemand Microsoft? - laten innemen.

Geschiedenis Eveneens geslaagd in Chrome is de voorstelling van de surfgeschiedenis. Eigenlijk is het doodeenvoudig wat Google doet: alle bezochte webpagina's verschijnen in een chronologische lijst met het datum en uur ernaast. 'Uiteraard', denkt u misschien, maar bij andere browsermerken wordt de surfgeschiedenis op een complexe manier gepresenteerd.

Chrome heeft ook een knop om anoniem te surfen. Maar laten we duidelijk zijn: zo'n anonimiteitsknop werkt maar tot op een zekere hoogte en is dus niet geschikt om uw grote criminele onderneming geheim te houden. Er blijven altijd sporen achter op de computer die door een expert kunnen gerecupereerd worden en uw surfgeschiedenis kan door gerechtelijke diensten ook opgevraagd worden bij uw internetprovider.

Snel
Tijdens onze eerste test viel ook op hoe snel Chrome is. Het opstarten van de browser, het surfen naar een site, het openen van een nieuwe tab... Alles gaat beduidend sneller. Toegegeven, dit is een subjectieve indruk en geen objectieve meting. De Google-browser heeft ook wat beveiligingsmaatregelen ingebouwd, maar die vindt u ook allemaal bij de concurrentie .

Conclusie
Chrome past duidelijk in een groter plan van Google, om surfers zoveel mogelijk bloot te stellen aan Google-sites (met de bijhorende advertenties). Paradoxaal wil het internetbedrijf ook de rol van de browser daarin minimaliseren. Of liever: de browser minder zichtbaar te maken en zo de grens tussen webdienst en software verder op te heffen.

Leuk voor Google natuurlijk, maar is dat reden genoeg om Internet Explorer of Firefox te vervangen door Chrome? Niet echt, en ook de paar functies die uniek zijn aan Chrome maken een overstap niet echt zo prangend.Wie echter sober en snel het internet wil optrekken, kan best even de Google-browser uitproberen.

Google Chrome is vooralsnog enkel beschikbaar voor Windows XP of Windows Vista, maar verschijnt later voor Mac OS X en Linux. Het is gratis te downloaden via www.google.com/chrome.