Van Amsterdam naar Berlijn, van Berlijn naar Denemarken. Het was onze eerste concert op Scandinavische bodem en we zijn blij te mogen vaststellen dat het publiek ons ook hier warm verwelkomde. We beginnen stilaan te wennen aan het leven on the road. We hebben het ‘elke keer een beetje sterven’ en het ‘go’en with the flow’ geaccepteerd en onder de knie.

 Met zijn 900 Duitsers die ons indrukwekkend toeschreeuwden, was het optreden in Berlijn het grootste tot hier toe. We houden wel van Duitsers. Ze bieden je na de show ‘Pilsner’ aan en beginnen een babbeltje over Orange Goblin, Clutch en Motorpsycho. Ze laten de kassa rinkelen. Ze raden je gezellige festivalletjes aan waar je zeker eens moet gaan spelen. En ze nemen het niet zo nauw met db-beperkingen. Hier floreert rock-'n-roll weelderig.

Denemarken was een ontdekking. Kopenhagen is een mooie stad, en dat geldt evenzeer voor haar inwoonsters. Als dit een voorsmaakje is van wat we in de rest van Scandinavië te zien zullen krijgen, kunnen we ons al likkebaardend in de pollekes wrijven.

BRS had last van enkele technische mankementjes. We zagen vanuit de coulissen hoe Laura haar woede probeerde te bekoelen door haar - overigens onschuldige - Telecaster live on stage in frit vaneen te meppen. Dat beeld doet iets met een man. Bij elke mep krompen onze ballen ineen, tot er zowel van de gitaar als van onze mannelijkheid nog maar weinig overbleef.

Vandaag is een day-off. We zitten door onze voorraad Deense Marken heen, dus we hadden zoiets van we rijden al richting Oslo en zoeken onderweg iets om ons te entertainen. Vliegvissen misschien? En zitten er eigenlijk beren in Noorwegen?