”Patriarchy is not men. Patriarchy is a system in which both women and men participate. It privileges, inter alia, the interests of boys and men over the bodily integrity, autonomy, and dignity of girls and women. It is subtle, insidious, and never more dangerous than when women passionately deny that they themselves are engaging in it. This abnormal obsession with women’s faces and bodies has become so normal that we (I include myself at times—I absolutely fall for it still) have internalized patriarchy almost seamlessly.” - Ashley Judd

 Ik was verbaasd over de gang van zaken naar aanleiding van de zaak PVDD. Ik ben vast geïndoctrineerd door de Scandinavische media, door de besluitvorming van mijn links lief, van de creatieve vrouwen die mij omringen. Het is vast zo dat ik mijn mening aanscherp door feministische literatuur te lezen, doordat ik zo afkerig ben van (21e eeuwse) reactionair gedachtegoed. Maar als wezen ben ik politiek, ook in mijn hoedanigheid als thuisloze expat. Ik zei gisteren bij een te duur glas wijn dat het altijd moeilijk is, zo te vallen tussen twee referentiekaders. Ik ben noch hier noch daar écht thuis, fysiek of in mijn gedachten. Maar hoedanook politiek. Dat ben ik in mijn wezen. 

Hier word ik dagelijks gevoed door discussies die ik nooit hoorde. Discussies over links en rechts, tussen extremen en gematigden, tussen mannen en vrouwen, en zeker tussen vrouwen onderling. Leerlingen halen dan misschien niet de hoogste wiskundecijfers in internationale testen, en hun kennis van de middeleeuwse literatuur laat ook vaak te wensen over. Maar hun engagement, hun zin voor discussie en burgerzin - hoezeer ik ook dat woord haat - is ontwapenend, deugddoend, noodzakelijk voor het voortbestaan van ons democratische systeem. En dan denk ik aan de vele momenten waarop mijn kritische geest werd geblokkeerd en bestempeld als moeilijk of opzettelijk tegendraads. Bij ons worden vragen ontmoedigd, want wij zijn toch oh zo pragmatisch: met knikken slaagt men ook en met meer gemak zelfs. 

Debatprogramma's zijn niet meer dan een rondje vraag-en-antwoord, en krantencommentaren zijn ijdele woorden in de westerwind. Woord en weerwoord vinden geen gehoor, en de focus wordt gelegd op speculatie, en niet op belangrijke onderstromen. Net zoals nu gebeurd bij de zaak PVDD. De focus ligt op de timing van het artikel, de focus ligt op de mogelijkheid van een politieke afrekening. Niet op het belangrijke en relevante probleem van seksuele intimidatie op de werkvloer. Dat zie ik hier nog niet te gauw gebeuren. Dankzij de kracht en de onafhankelijkheid van geest die hier wordt gekweekt en hoogst noodzakelijk geacht.

Goed, de politieke incorrectheid van de Denen kan zelfs de Nederlanders doen blozen, en het tribalisme van dit volk tart werkelijk elke verbeeldingen, maar discussies worden ten gronde gevoerd. Wanneer Thorning-Schmidt af te rekenen krijgt met gemene, persoonlijke vragen door mannelijke journalisten, gaan vrouwen steigeren en wijzen ze op de onrechtvaardigheid waarmee de vrouw kan worden bejegend. Of wanneer een homofobe rapper komt spelen, staan (sociale) media bol van acties en commentaren. Deze samenleving draait op de kracht van het individu, in functie van de groep. En daarin vinden steeds meer mensen een krachtige stem.

Toe, oh heilig land der vaadren, neem hier toch een voorbeeld aan. En durf te discussiëren op basis van wat telt, met woorden die er toe doen. Niet met slogans die tot verbreking van wat leeuwenketens moet leiden. En stel nu eindelijk ook eens vragen bij wat hoort en heilig is. In plaats van nieuwe daken te leggen, of elitaire lagen vernis te lakken. En laat toch varen dat een vragensteller moeilijk doet, of er maar mee lachen moet. Neem het serieus. Want nu ik leef in het land der Denen, merk ik hoe het wel kan zijn, zou moeten zijn. 

Men is niet tolerant. Ik word getolereerd. En dat is een wezenlijke en angstaanjagende nuance.