'Ze mag niet meer met de bus rijden' of 'Ze is ziek', zijn allemaal suggestieve zinnen die je mag verwachten als iemand zwanger is binnen de brahmanen kaste. Geen directe communicatie. Enkel insinuaties, gevoed door roddel.

Mijn schoonzus is zwanger, dachten we. Geroddel. Van horen zeggen... Doordat Nepal tientallen verschillende culturen heeft, zijn er ook verschillende zwangerschapsrituelen. Hier geen formele aankodiging op zondagmiddag rond de cirkel dampende soepborden met daarrond een cirkel familieleden. De geometrie van het zwangerschapsritueel staat hier ver van de exacte wiskunde.  Erg vervelend die insinuerende cultuur.  Ik ben nooit mee.

De brahmanen zijn oorspronkelijk een priesterkaste en worden nog altijd verwacht geleerd en eloquent te zijn.  Anderzijds zijn ze vaak ook erg saai en stijf.  Directe communicatie over seksualiteit of alles wat er enigsinds ook maar mee te maken heeft, is taboe. Geen vuile moppen of billenkletsers. Niets. Insinuerende communicatie is de manier. Roddel speelt daarom zo een belangrijk rol in deze cultuur. Vooral als het op zwancherschap aankomt.  Als man aan een vrouw vragen of ze zwanger is, is heel erg beschamend.  

Gisteren was het zo ver. We moesten mijn schoonzus oppikken op haar werk. Ik zag ze moeilijk naar onze auto wandelen. Een beetje waggelend, uit balans.  Haar twee-maanden-oude buik dragend.  Vermoeid plofte ze zich in de auto neer.  Waarop ik met verheven stem en wat overacting zei:'Oh my god, you have become fat! I think you are eating too much rice.'  Waarop ze even gechargeerd komisch antwoordde: 'Not rice, I will become more and more fat!' Ontlading. Ik wachtte enkel nog op de Bollywood danseressen die uit de lucht zouden vallen, om dan vrolijk om ons heen beginnen te zingen, hun zijden sari's wuivend in de wind.  Maar te laat, de chauffeur duwde de gaspedaal in en weg waren wij.