De bureaucratische absurditeit kent in Nepal geen grenzen. Daarom maar zelf het spel meespelen. Monty Python had hier een sketch van kunnen maken ...

Vorig jaar besloten mijn vrouw en ik om naar het exotischeThailand op vakantie te gaan.  Met Nepal Airlines zouden we van Kathmandu naar Bangkok vliegen. Deze vliegtuigmaatschappij  -die trouwens op de zwarte lijst staat van de EU- is nog steeds voor een groot deel in handen van de Nepalese overheid en heeft dezelfde flair als een doodgesproeid gazon in een voortuin van Marcinelle. Geen dus.

Online boeken gaat niet. Je moet je  naar hun hoofdkantoor verplaatsen om te kunnen boeken.  Een typisch afunctioneel en buiten proporties ontworpen gebouw, gelegen op een centrale plaats in de hoofdstad, waar enkel een Jomme Dockx figuur zich thuis voelt. Een quasi lege parking die toch weer drie jobs voor parkingwachters creëerde en  druk gesticuleerden waar ik me in al die leegte moest parkeren.  Enorme kale ruimte met een veel te hoog plafond.  Aan de muur een met-vingerverf-gemaakt kunstwerk uit de jaren tachtig met daarvoor een gigantische tafel met enkele medewerkers.  Ik was de enige klant.  Niemand in die enorme hal.  

Toen ik de dame achter de tafel aansprak  om een ticket te kopen leek ze blij dat ze werk had.  Ze tokkelde op haar vergeelde toetsenbord en printte met haar enorme naaldprinter luidruchtig onze tickets.  De prijs was scherp.  Iets duurder voor mij dan voor mijn vrouw.  Ik was immers geen Nepalees. Westerlingen betalen meer. Stelt u zich nota bene voor dat bij SN Brussels Airlines Nederlanders dertig procent meer laat betalen dan Belgen ...  

Toen ik de tickets cash wou betalen,bleek dat ik enkel het ticket van mijn vrouw cash mocht betalen. Als ik het mijne wou betalen, moest ik de oorsprong van mijn geld kunnen aantonen. Jawel, u hoort het goed.   En hier begint de Monty Python sketch.  Omtrent de reden van deze belachelijke regel kon niemand mij een antwoord geven.  Had er nu maar zo een Jomme Dockx gezeten. Die had tenminste toch iets kunnen zeggen. Maar helemaal niets. Een geprint ticket van een ATM automaat was voldoende om de oorsprong van mijn geld aan te tonen. Maar dat had ik ik niet. Wie houdt die in godsnaam bij?  Daar lagen mijn tickets voor Thailand nu en ik kon niet vertrekken. Mijn instinct zei me dat ik ze een ticketje moest toveren. Daar zijn ze nu éénmaal gek op. Na wat zoeken in mijn portefeuille vond ik een oud kassaticket van Delhaize: 1 kg wortelen, 1 speltbrood, yoghurt,...  Met wat Bollywood overacting toverde ik het reddende ticket tevoorschijn. Het leek wel alsof het glinsterde.  De kantoorverantwoordelijke werd erbij geroepen en met twee bestudeerden ze enkele minuten aandachtig het ticket.  Er werd een fotokopie van genomen en ik mocht betalen!  

Het was trouwens een heel leuke vakantie.