NEPAL - Belgisch massala witloof
Foto: www.reismetmij.be
Wij zijn in België. Nog enkele weken en dan terug. Ik tel mijn dagen. Het zijn moeilijke tijden voor ons: grijs weer, netheid op straat, orde in het verkeer en saai belgisch eten ... Ik mis mijn Nepal: de zon, de bergen, mijn eten, de chaos in Kathmandu, de slechte wegen,... Gelukkig is er lekker bier.

Mijn vrouw en ikzelf zijn weer naarstig op zoek naar een oplossing om onze maaltijd toch wat smaak te geven.  De klassieke belgische indeling van ons bord (vlees, groenten en aardappelen) is ons ding niet. Culinaire saaiheid zelve.  Dan maar experimenteren: witloof met massala.  Niet slecht.  Vandaag naar de Delhaize op zoek naar 'pikante kruiden'. Gedroogde chili gevonden, maar dan wel de minst pikante soort. Het echte spul durven ze niet te verkopen.  Nochthans stond op het pakje 'pikant' vermeld. Belgische pikantheid, vrees ik. De helft van het doosje hebben we deze middag al opgegeten.  Chili werkt verslavend. Endorfines. Vaak twee keer pikant: eerst tijdens het eten en dan de dag erna op het toilet.

De rust en stilte op straat maakt me zenuwachtig.  Iedereen zit binnen. Of in de auto.  Mooie auto's. Geen gammele Suzuki's die aan elkaar gelast rondtuffen.  Alles is zo netjes en geordend.  Waarschijnlijk heb ik al tientallen GAS-boetes kunnen krijgen zonder het zelf te beseffen.  Op het toilet zoek ik naar het kraantje.  Enkel papier hier.  Was ik vergeten. Vuile boel.  Ik smak als ik eet. Geërgerde moeder.  Voor het eerst ben ik in het-door-koning-Filip-geregeerde België.  Even flets als de chili van de Delhaize en maar één keer pikant.

Ik ben noch een Belg, noch een Vlaming.  Wereldburger dan maar?  Ook liever niet.  Liefst van al zonder identiteit, als de lucht. Net als Herman De Conick hoop ik ergens op de grens tussen zoveel mogelijk landen te sterven.  Tijdens een internationale lijnvlucht op hetzelfde moment dat België uiteenvalt. Dat lijkt me wat.