NEPAL – Er is Hoop voor Giel.
Foto: www.reismetmij.be
De hele controversie over Giel die in het Boeddhistische Jonang klooster in India wil gaan studeren, heeft in België veel stof doen opwaaien. In Nepal wonende heb ik de hele discussie enkel online gevolgd. De uitzending van Telefacts zag ik niet. Enkele cross-border beschouwingen van een boeddhistische Belg (en antropoloog) in Nepal ...

Wat ik maar weinig in de media lees, is dat hij herkend is als tulku. Tulku is Tibetaans en wil zeggen ‘manifestatie-lichaam’: tul-ku. Of met andere woorden iemand die in een vorig leven een zeker niveau van spiritueel ontwaken heeft ontwikkeld en dat potentiëel in zich verder draagt. Dat wil zeggen dat zij een grote kans hebben om zich spiritueel heel snel te ontwikkelen zodat ze andere wezens kunnen helpen om mededogen en wijsheid te ontwikkelen. Belangrijk voor de herkenning van een tulku zijn de referenties, met andere woorden wie jou heeft herkend. In het Tibetaans boeddhisme wordt er binnen de scholen met tranmissielijnen gewerkt. Zo een lijn houdt in dat elke leraar zijn authenticiteit wordt bepaald door zijn voorgaande leraar en opleiding/realisatie. Dus als iemand als tulku wordt herkend, wil dat zeggen dat hij (of zij) een volgende lijnhouder van een bepaalde school gaat worden. Op die manier wordt er een controle uitgeoefend op de kwaliteit van de spirituele traditie. Dat houdt in dat een tulku wordt onderworpen aan een jarenlange training en uiteindelijk ook vele jaren retraite moet doen om zijn intellectuele onderrichtingen ook te realiseren.

In onze geglobaliseerde wereld zijn jonge Vlamingen aangetrokken tot islam. Andere tot het boeddhisme. Vanuit het standpunt van reïncarnatie zou je kunnen argumenteren dat de éne in een vorig leven misschien een moslim was, de andere een boeddhist. Ik ken persoonlijk verschillende tulku’s: zowel Westerse als Tibetaanse. Mijn beste vriend hier in Kathmandu is als baby herkend als tulku binnen de Nyingma school van het Tibetaans Boeddhisme. Hij is nu 48 en een beroemdheid hier in Nepal, maar hij is ook een mens zoals u en ik. Hij kijkt ook graag naar Bollywood films en soms drinken wij een glas. Hij kaart ook graag met zijn mensen en zingt Nepalese liedjes als er bezoekers komen. Anderzijds komen dagelijks tientallen mensen bij hem langs om advies te vragen. Op zijn 9de is hij samen met zijn vader drie jaren in retraite gegaan. Dat wil zeggen 12 uren per dag mediteren, gedurende drie jaren. Daarna heeft hij een jarenlange opleiding gevolgd in India. Verder heb ik ook een vriend die in Brussel woont en die is ook herkend als tulku toen hij heel jong was. Hij studeert nu wiskunde aan de ULB en heeft een liefje. Hij heeft geen traditionele tulku opleiding gekregen, maar verdiept zich wel serieus in het boeddhisme. Een heel normale en vrolijke kerel. Een Zwitserse vriendin is herkend als tulku en studeert nu Franse literatuur.
Waarschijnlijk zijn er in het Westen altijd al tulku’s geboren. Maar als er geen sociale context bestaat om een training te krijgen of herkend te worden zal hun potentiëel daarom ook niet rijpen. Sommige mensen die als tulku herkend worden (ook Tibetanen) willen geen traditionele opleiding volgen. Zij doen iets totaal anders en kiezen voor een gewone carrière. Gesar Mukpo, een Amerikaan die zelf als tulku werd herkend, maakte een interessante documentaire over westerse tulku’s: www.youtube.com/watch

Ik woon in Kathmandu vlakbij Rangjung Yeshe www.ryi.org/  Deze boeddhistische universiteit is verbonden aan de Kathmandu University. Het nieuwe schooljaar is begonnen en er zijn een honderdvijftigtal studenten van over heel de wereld die hun studies boeddhistische filosofie zijn begonnen: MA, BA of PhD. Eén van de leraren die er klassiek Tibetaans doceert is trouwens een Brusselaar. Er zijn maar enkele monniken. De anderen lopen er bij zoals u en ik. In de media ligt de focus op het monnik worden. De overgrote meerderheid van de monniken hier geeft hun geloften op rond hun 18de, trouwen en beginnen een familie. Monnik of non zijn is geen voorwaarde om boeddhisme te kunnen beoefenen. Veel van de grote leraren hebben een vrouw en een familie.

Ik begrijp uw reactie als het bovenstaande u als onzin in de oren klinkt en uw bezorgdheid over het lot van een tiener die monnik gaat worden. Giel kan nog drie jaren wachten tot hij meerderjarig is en dan naar India gaan, als hij nog wil ... Misschien kruist een mooie Vlaamse deerne wel zijn pad.