Nepal kent geen adressen. Oriëntatie gebeurt vaak aan de hand van bekende kruispunten die wel een naam hebben of in de buurt van een voornaam gebouw. Afspreken is hier niet eenvoudig.

Het is altijd een hele uitdaging om af te spreken met iemand. Effe de gps instellen? Vergeet het.  Deze metropool met meer dan een miljoen inwoners heeft een middeleeuws stratenpatroon: een wirwar van kleine straatjes zonder naam. Vaak amper gepast voor één voertuig. 

Als ik op officiële documenten mijn adres moet invullen staat er soms een grote blanco ruimte waar je een tekening moet maken van waar jouw huis zich ongeveer bevindt. De zoveelste bureaucratische grap die ik niet serieus kan nemen. Zo tekende ik de laatste keer een hoop straathonden en fietsen rond mijn kindertekening.

Dus als ik de locatie van mijn woonst moet uitleggen, begin ik eerst met de naam van de buitenwijk waarin ik woon, dan het kruispunt in de buurt en dan de grote watertank die naast ons huis staat. Dus voor zij die van Gent zijn zou zoiets als volgt klinken: Gent centrum / Gravensteen / een beetje verder dan de tramhalte.

Als we afspreken met iemand die ons niet weet wonen, is het geen sinecure. Zeker als die persoon Kathmandu niet goed kent. Er wordt dan driftig heen en weer gebeld om instructies te geven. Als het telefoonnetwerk niet overbelast is, want dan werkt de boel niet.

Postbedeling bestaat hier niet. Slechts enkelen hebben een postbus in het postkantoor. Maar die is ook niet te vertrouwen. Zelf heb ik een document gehad mat meer dan een jaar van België onderweg was alvorens ik het in ontvangst had.