VAE- Abu Dhabi: Culinair ongenot
Aankomst te Brussel. Zicht op de groene velden. Foto: Katrien Schreurs
Ontzettend lang geleden dat ik nog eens een artikeltje geschreven heb voor ‘En nu even elders’. Niet omdat ik dit niet meer graag zou doen, want in mijn pen kruipen geeft me nog steeds veel voldoening, maar omdat ik me soms afvraag wie er eigenlijk boodschap heeft aan de dagdagelijkse belevenissen van een of ander gezin uit Abu Dhabi. Een nieuw schooljaar is gisteren net aangevangen voor onze kinderen, ja dat leest u correct, onze kinderen hadden maar liefst 11 weken zomervakantie. Aangezien Eid Al Adha en bijhorende vakantiedagen eind augustus vielen, werd gekozen het schooljaar pas op 11 september te laten starten. Een nieuw jaar, een nieuw begin en bijgevolg dus veel goede voornemens, ook bij mij . Ik ben echter iets te oud om mijn nieuwe boeken te kaften of netjes te schrijven in mijn gloednieuwe nog maagdelijke witte schoolschriften met een roos lijntje eronder ruikend naar kersen. Maar ik kan wel met een koffietje aan mijn bureau achter mijn pc gaan zitten en een blanco pagina in Word gaan opvullen. Diegenen die geen boodschap hebben aan ons relaas uit de woestijn hoeven uiteraard niet te klikken op dit artikel.

Gedurende de lange zomervakantie zijn we in België, Italië en Zwitserland geweest, voornamelijk gaan genieten van de natuur. Hoe langer wij in de woestijn wonen, hoe meer ik kan genieten van de groene velden, de bomen en de frisse lucht.  Wat ik vroeger als vanzelfsprekend beschouwde, is voor mij nu iets waar ik iedere keer we aankomen in België, echt bij ga stilstaan en van kan genieten. We waren eind juni met een nachtvlucht ’s morgenvroeg toegekomen in België en na een klein dutje, zijn mijn dochter Pauline en ik dadelijk langs de velden in de kleine paadjes gaan joggen. Heerlijk!  

Inmiddels zijn we alweer twee weken terug in Abu Dhabi. Thuiskomen na een lange zomer in Europa is toch wel steeds weer even wennen. Het duurt enkele dagen alvorens je je draai weer gevonden hebt. Je moet weer wennen aan de hitte, het stof buiten en de andere mentaliteit en cultuur. Sommige gewoonten wennen uiteraard sneller dan andere. Het niet zelf te hoeven te tanken  aan de pomp of je zakjes niet zelf te moeten inpakken in Carrefour, ben je bijvoorbeeld dadelijk weer  gewoon. We beginnen nu in totaal aan ons elfde jaar in Abu Dhabi en er zijn toch ook enkele gebruiken hier die me nog steeds storen en die voor Belgen zeer onbegrijpelijk overkomen.  

Ik heb het dan bijvoorbeeld over de bediening in restaurants. In België houdt de kelner gewoonlijk van op afstand de tafels in zijn restaurant in het oog. Als klant steek je je hand in de lucht wanneer je drank wil bijbestellen of opmerkingen hebt. Niet in Abu Dhabi. Hier hebben ze (goedkoop) personeel bij de vleet en elke kelner voelt het als zijn taak om over je schouder mee te kijken tijdens het hele eetgebeuren. Tijdens het eten komt deze kelner dan ook verschillende keren aan je tafel staan om te vragen of alles naar wens is. Zelfs wanneer je in het midden van een gesprek bent onderbreken ze je omdat ze deze ontzettend dringende vraag toch onmiddellijk gesteld willen hebben.   Ik vind dit echt ongelooflijk storend. Wanneer ik aan tafel zit op restaurant, dan heb ik ofwel een mond vol eten, ofwel ben ik aan het praten met mijn tafelgenoten. Dan heb ik echt geen nood aan iemand die me komt onderbreken in ons gesprek of tijdens mijn maaltijd. Er zijn zelfs obers die het gepast vinden om daarbovenop ook nog eens small talk trachten te initiëren. “How old are the children, ma’am?” of “Where are you from, ma’am?” Grrr

Van zodra er iemand aan je tafel zijn bestek durft neer te leggen en het bord er vrij leeg uitziet, komt de kelner bovendien dadelijk aansnellen om het bord van onder je neus weg te trekken.   Hier denken ze dat we een leeg bord storend zouden vinden. Terwijl de andere mensen aan de tafel dus nog volop aan het eten zijn, wordt het lege bord weggenomen. Zowel voor de persoon die nog aan het eten is voelt dit niet prettig aan,  want hij voelt zich opgejaagd, maar ook voor de persoon die nu zonder bord zit rechtover iemand met bord, voelt dit ongemakkelijk. Niets ongezelliger dan aan tafel te zitten zonder bord als de persoon voor je nog aan het eten is.

Eergisteren, op de laatste vakantiedag van de kinderen, gingen we lunchen met Nederlandse vrienden bij de Cheesecake Factory. Wij gaan daar echt enorm graag. Lekker eten, veel keuze en voor de kinderen een free refill als hun softdrink op is. Het was een gezellige en lekkere lunch maar weerom een opeenstapeling van tegenstrijdige verwachtingen tussen die van de kelner en de onze. Bovendien werd het eten van de kinderen, die iets van het kindermenu besteld hadden,  eerst geserveerd. En wij maar wachten op de rest van het eten dat maar niet kwam. Uiteindelijk hebben we zelf moeten aangeven dat wij graag samen met onze kinderen wensten te eten, waarna de rest dadelijk kwam. Zij hadden verwacht dat wij eerst de hongerige kleinere kinderen wensten te ‘voederen’, deze dan met een nanny zouden wegsturen en dan vervolgens met de grotere kinderen rustig zouden samen eten.   Voor alle duidelijkheid, wij hebben geen nanny en hadden er ook geen bij ons. Mijn kinderen zijn 13, 12 en 9 jaar oud, samen eten vinden wij gezellig en enkel de jongste had iets van het kindermenu genomen. Geregeld kwam de kelner ons vragen of alles nog steeds in orde was, af en toe kwam hij vragen of iemand een refill wenste, en tenslotte werd bord per bord afgeruimd...

Dineren in Abu Dhabi:  met je mond vol eten kwaad kijken naar de kelner in de hoop dat hij beseft dat je niet gestoord wil worden en je kinderen vragen hun bestek niet neer te leggen wanneer jij hun restjes graag nog wil opeten. Ik weet het, zo erg is het uiteraard niet.