V.A.E.- Abu Dhabi: 1, 2, 3 Piano
National Anthem Foto: Katrien Schreurs
In België pronken de bomen met prachtige herfstkleuren en zijn de dreven bedekt met een gekleurd bladertapijt. Wij genieten met jullie mee via de mooie foto’s op Facebook. Wij kunnen op onze beurt eindelijk weer aangenaam buiten zitten en de airconditioning op halve kracht laten draaien. Deze ochtend rond 9 uur was het slechts 27 graden en stond er een heerlijk briesje.

De school runs zijn in plaats van een afpeigerend bezoek aan de vochtige openlucht sauna/speelplaats opnieuw een sociaal gebeuren. Moeders klimmen weer uit hun auto’s die voor de schoolpoort geparkeerd staan en zitten op de bankjes onder de palmbomen met elkaar te praten.  

Tijdens de hete zomermaanden blijft iedereen immers zo lang mogelijk in zijn auto zitten met de AC aan. De hele parking staat dan vol met draaiende auto’s. Wanneer het belsignaal klinkt komen de moeders snel uit hun auto, wenken hun kinderen, gooien de lunchboxen en boekentassen in de koffers en proberen zo snel mogelijk weg te geraken van de hete parking.

’s Ochtends bij de drop off worden de ouders geconfronteerd met een extra obstakel(tje). Alvorens de kinderen namelijk naar binnen gaan naar hun klassen, klinkt er net voor het vormen van de rijen het nationaal volkslied door de luidsprekers. Op de speelplaats staat een grote vlag van de V.A.E. en iedereen wordt verondersteld om tijdens het weerklinken van deze National Anthem, zich naar de vlag te keren, stil te staan en te zwijgen.   

Spelende kinderen stoppen onmiddellijk met lopen, groepjes pratende ouders stoppen met hun gesprek en keren zich naar de vlag, wandelende ouders, halfweg hun bestemming bereikt of halfweg reeds op de terugweg naar de parking, niemand ontkomt er aan.   Tijdens het volkslied valt het leven op de speelplaats even stil. Mij doet het steeds denken aan het spelletje 1, 2, 3, Piano dat ik zelf als kind vroeger zo graag speelde op school.

Wanneer het ’s ochtends heet en vochtig is, is het niet echt aangenaam om in volle zon te moeten stilstaan voor de anthem. Wij proberen dan ook van schaduwvlek tot schaduwvlek te wandelen zodat we bij het aanvangen van de muziek snel uit de brandende zon kunnen stappen.

Het is grappig te zien hoe sommige ouders die bijna aan de uitgang zijn plots beginnen lopen wanneer de luidsprekers aan gaan. Eens je uit de schoolpoort bent, wordt je namelijk niet verwacht te blijven stilstaan. Ook zie je vaak moeders tegen elkaar tussen half gesloten lippen blijven verder fezelen. Het is dan ook heel moeilijk om tijdens een zeer interessante roddel zomaar te stoppen met informatie uitwisselen. Indien kinderen niet blijven stilstaan of blijven verder praten, komt er dadelijk een leerkracht naartoe die hen terecht wijst.

Na alle commotie en verontwaardiging over onze nationale voetbalploeg die ons Belgisch volkslied niet kon meezingen op het EK, is het inderdaad een hemelsbreed verschil hoe de inwoners van dit land wel respect hebben voor de vlag, het land en hun leiders. Mijn kinderen leren het volkslied ook op school en kunnen het in het Arabisch zingen. Ik geef toe dat ik het Belgisch volkslied ook niet ken. Ik herinner me niet dat ik het ooit leerde op school? Maar indien ik zoveel betaald werd als De Bruyne en co, de ogen van de hele wereld op mij gericht zou hebben en de hoop, steun en vertrouwen van een heel land achter me zou voelen, dan zou ik verdorie het lied toch van achter naar voren instuderen en uit volle borst meezingen. Chapeau aan onze Hockey spelers trouwens die dit wel konden! Het is niet omdat het oud nieuws is dat het vergeten is hé…