V.A.E.- Abu Dhabi: De Ochtendstond heeft sport in de mond
Junior Aquathlon Foto: Katrien Schreurs
Onze zomervakantie bestond zoals elk jaar uit een lang bezoek aan België tijdens juli en augustus. Dit jaar zijn we echter voor het eerst sinds onze verhuizing naar Abu Dhabi toch ook nog een weekje naar het buitenland getrokken. Mijn echtgenoot heeft immers niet meer vakantiedagen dan jullie in België en met Kerst komen we ook altijd op familie bezoek naar België. Heel veel schiet er dan niet meer over tijdens de zomer als je dan ook nog met iedereen in België wil afspreken.

Een weekje Zwitserland te midden van de groene bergen heeft ons deugd gedaan en onze dosis natuur is weer voor even opgeladen. We ontbeten er op ons terras met prachtig uitzicht over de bergen, vertrokken dan op wandeling met picknick in onze rugzak. Onze kinderen liepen op kop met de wandelkaart op zoek naar het juiste wandelpad. Tegen de late namiddag genoten we van een aperitiefje op het terras van onze chalet, onze vermoeide benen te rust gelegd op de stoel naast ons. De groene natuur, de kudden koeien met klingelende bellen in de weiden, de adembenemende uitzichten, de imposante bergtoppen, de gezonde berglucht, het was puur genieten voor ons. Wij zijn immers gewend aan zand en stof en kleine plekjes groen, artificieel aangelegd en in leven gehouden met irrigatiesystemen. Trek hier het stopcontact uit en tegen de avond liggen alle plantjes verdord tegen de grond, lopen de mensen met zweetranden rond en zal er niet veel meer over blijven van de weelde.

Eind september is het momenteel nog erg warm hier. Op de middag nog begin 40 graden. Het is echter vooral de vochtigheid die het zwaar maakt. Je voelt je 's ochtends dadelijk plakken en zweten. Je haar begint te kroezen ondanks de preventieve laag haarlak die je tegen beter weten in hebt aangebracht.  Wanneer je 's morgens de gordijnen opent en je het water van de ruiten ziet lopen, weet je wat je te wachten staat.

En toch blijven wij koppig verder sporten. Ik sta nog steeds, zoals ik jullie eerder al  vertelde, verschillende keren per week op om 5 uur om mijn 7 kilometers te gaan joggen. De eerste drie kilometers zijn in het donker. Daarna komt de zon op als een grote oranje frisbee in een roze horizon. Een perfect begin van de dag !
Op donderdagochtend mag Pauline, mijn oudste dochter van 12, met me mee gaan joggen. De volgende dag is het namelijk weekend en kan ze bijslapen.

Golfen doe ik ook nog steeds. De par 3 heb ik nu al enkele keren gedaan en vandaag ben ik voor het eerst een echte 9 holes gaan spelen. En nog steeds in de brandende hitte. Ik heb nog nooit golf gespeeld onder de 40 graden. Ik kijk ernaar uit met een fris briesje tussen het groen te spelen. Mijn vriendin Gerdje woont in Ruwais, een dorpje verder weg richting Saudi. Er wonen wel wat expats aangezien er de fabriek van Borouge gelegen is. Maar ze vertelde me dat ze ginder enkel een zandgolf hebben. Zand zand en nog eens zand. De zogenaamde 'greens' noemen ze ginder officieel de 'browns'. Can you believe it ! ?


Tijdens het weekend wordt er hier thuis onderhandeld wie voor dag en dauw naar buiten mag. Ofwel mijn echtgenoot op zijn fiets, ofwel Pauline en ik. Iemand moet namelijk thuis zijn bij de twee andere slapende kinderen. Overdag mogen ze wel al korte tijd alleen thuis blijven, maar als ze slapen ben ik te ongerust voor brand.  De elektriciteit is hier niet wat het is in België. Vorige week nog begon het stopcontact waarin mijn frietketel stak (weliswaar met adaptor), te smeulen. Gelukkig stond ik er naast en heb kunnen ingrijpen alvorens er brand is kunnen ontstaan. Mijn clockradio op mijn nachtkastje moet ik ook regelmatig weer aanpassen. De tijd loopt er sneller op dan in realiteit. Ik ken echt niets van elektriciteit maar lijkt me er precies toch iets mee te maken hebben. Ik ben alvast rookmelders gaan kopen. Nu is het enkel nog een kwestie van de handleiding te lezen en ze tegen het plafond te krijgen.

Op zondag- en dinsdagavond is het Formule 1 circuit open voor het fietsende en joggend publiek. Mijn echtgenoot gaat dan steeds enkele 'laps' fietsen. Sinds kort gaan ook Pauline en Henri mee. In het weekend rijdt mijn man met een fietsgroep mee. Er is dan een volgwagen bij, hetgeen mij, wat betreft veiligheid, gerust stelt.

Pauline is dit schooljaar lid geworden van het Triathlon team van de school.
Twee weken geleden liep ze de 10 kilometer mee voor een goed doel. Tot onzer grote verbazing liep ze dat in een flitstempo van 48.22 minuten. Vorig weekend deed ze mee aan haar eerste Aquathlon. De kinderen moesten eerst 400 meter in zee zwemmen en dan 1.5 km lopen. De registratie voor de race ving aan om 6u 's morgens en de race begon om 7u.  Onze wekker stond die 'ochtend ' om 4.30 uur. Om 5.30 waren we thuis vertrokken en om 6u stonden wij mooi aan de registratie.

Volgende week zal ze deelnemen aan haar allereerste echte Triathlon in Al Ain. De week daarna weer 10 km lopen in de 'Pink run'. En elke wedstrijd vangt omwille van de warmte aan om 7u ' s morgens.

Gelukkig ben ik een ochtendmens. ...