De vloek van Osama
Foto: vrt
Rudi Vranckx en de VRT hebben werk gemaakt van deze documentaire reeks, en dat is eraan te zien.

Vranckx wil ons tonen hoe de aanslagen van 9/11 onze levens, en de levens van mensen over heel de wereld, hebben veranderd. In deze eerste aflevering reist hij eerst naar de VS, dan naar Afghanistan. We zien hem al meteen bij zijn vertrek naar Amerika door de security op de luchthaven stappen. Vliegen is de jongste jaren een veel minder aangename ervaring geworden, en dat is een direct gevolg van 9/11. Het wantrouwen dat ons leven sinds dat moment doordringt, dat is volgens Vranckx 'de vloek van Osama'.

Over 9/11 zien we de vertrouwde archiefbeelden, maar ze zijn sterk gemonteerd. We zitten meteen weer terug in september van 2001. Rudy Vranckx heeft voor deze reeks met heel veel mensen gepraat, waaronder een aantal hoofdrolspelers. In deze eerste aflevering interviewt hij onder meer voormalig Pakistaans premier Musharraf en stafchef van het Witte Huis Andrew Card, de man die Bush in zijn oor fluisterde dat het tweede vliegtuig in de andere WTC-toren was ingeslagen.

Jammer genoeg vertellen die mensen hem en ons eigenlijk weinig nieuws. We horen Musharraf zeggen dat de Amerikanen, na hun aanvankelijke successen tegen de Taliban en Al Qaeda in Afghanistan, Irak zijn binnengevallen vanwege onbestaande massavernietigingswapens. En op die manier de Taliban de mogelijkheid gaven om in Afghanistan hun positie weer te verstevigen. Dat is al jaren de algemeen geaccepteerde versie van de feiten. Je zou hopen dat iemand als Musharraf daar iets interessanter over te vertellen heeft.

Maar veel treffender zijn de gespreken van Vranckx met gewone mensen wier leven getroffen – en in veel gevallen verwoest – is door de vloek van Osama. De Joods-Palestijnse regisseur die verhaalt hoe de Israeli's 9/11 aangrepen om de Palestijnen in het kamp van de terroristen te duwen, en keihard toe te slaan. De Palestijnse vrouw die op het punt had gestaan om een zelfmoordaanslag te plegen. En ook die bewaker in Guantanamo, die het aanvankelijk normaal vond om de van terrorisme verdachte gevangen een koekje van eigen deeg te geven, maar zich uiteindelijk toch vragen begon te stellen.

Vranckx neemt voor deze bijrolspelers en figuranten evenveel tijd als voor de grote namen. Daarmee maakt hij van deze reeks toch iets meer dan de zoveelste 9/11 documentaire. Sterke televisie.