Ik woon in een vakantiebrochure. Een aards paradijs zonder verkeerslichten. Met parelwitte stranden zonder files. En verdomd lekkere vis uit verdomd helder water. Menorca. Schuw zustereiland van Mallorca en Ibiza. Op slechts twee uur vliegen van het betongrijze Brussel en niemand die er ooit van gehoord heeft. U wellicht ook niet.

Net zoals bij elke Belg speelt het klimaat een een-tweetje met ons humeur. De zon broeit hier mediterraans hard. De zeebries streelt onze oververhitte lijven. Bij een wolkje roep ik “Och, zie daar, kom vlug kijken!” En: “Breng het fototoestel mee!” Ik zou begot niet meer weten waar ik mijn truien heb verstopt in de kleerkast. Sokken voelen aan als dwangbuizen. Nog voor ik 's ochtends een slip aantrek zet ik mijn zonnebril op. De temperatuureend in het zwembad geeft dan al 32°C aan.

We, mijn lief en ik, zijn hier graag. Zeven maand al. Ambitieus bij aankomst. Werk vinden in een land in crisis is niet evident. Maar wat we zelf doen, doen we zelf. Een beetje Belg brabbelt zijn talen. Onze boetiek op de esplanade van Mahon is reeds twee maand open. Handgemaakt zilverwerk, zodat de vrouwen iets hebben om in de spiegel te kijken. En zomerjurkjes om te paraderen, zodat de mannen hun hoofden draaien op straat.
Sommige bezoekers strooien rijkelijk met complimentjes: het is het leukste, origineelste, frivoolste boetiekje op het eiland. Gracias, knikken we dan lachend als breedsmoelkikkers. Klanten worden het echter niet altijd. Bankkaarten blijven netjes verborgen.

Halfweg in het hoogseizoen. Eind september begint het eiland weer aan zijn winterslaap. Weg huurauto's. Leeg restaurants. Dicht bungalowcomplexen. Dan wordt Menorca weer een spookeiland. La tranquilidad heerst dan terug.

Elke ochtend openen we verwachtingsvol de deuren. Maar elke nacht sluiten we banger en banger. Met complimenten kopen we geen Iberische ham voor op onze pan tostado. Dus nog zes weken hopen op toeristen. Liefst geen massa's maar ook niet te weinig. Net voldoende zou geweldig zijn. Een bruingebrande Spaanse juffrouw die beeldig staat met een nieuwe minirok. Een moeder die haar dochter trakteert op een paar oorbellen. En dan toch es een man die niet buiten blijft ijsberen maar binnen slentert en vanuit hete vakantieromantiek zijn vrouw omtovert tot een stralende dame. Dat kan, meneer, met slechts één veeg van je bankkaart.

In een vakantiebrochure horen geen crisissen.