Op de lijst na zwaar werkongeval
Jan Jennes: 'Als ik mijn tanden ergens inzet, dan is het om iets te realiseren.'Lisa Van Damme Foto: © Lisa Van Damme; LVD
Een arbeidsongeval heeft Jan Jennes na een lange lijdensweg een onderbeen gekost. Het heeft hem veranderd in een supergemotiveerde kandidaat voor de sociale verkiezingen.

Vakbondslid is Jan Jennes al lang. Maar pas op zijn eenenveertigste heeft hij besloten om zich kandidaat te stellen voor de sociale verkiezingen. En daarbij kiest hij heel bewust voor het comité voor preventie en bescherming op het werk. Een arbeidsongeval dat door complicaties dramatische gevolgen had voor Jennes heeft daar alles mee te maken.

De beschutte werkplaats 't Veer in Menen palmt aan weerskanten een groot deel van de Industrielaan in Menen in. Jan Jennes stapt stevig door wanneer hij de industrieweg oversteekt. Dat gebeurt wel enigszins hinkend. Dat komt doordat hij stapt met een beenprothese. Twee jaar geleden moest zijn linkeronderbeen geamputeerd worden. Na een lijdensweg van drie jaar.

Hij was amper enkele maanden aan de slag bij 't Veer toen bij het slachtoffer werd van een arbeidsongeval. '18 december 2007, die dag vergeet ik nooit meer', begint Jennes. Bij het verplaatsen van ladingen afgedankte elektrische apparaten in een nabijgelegen recyclagebedrijf viel een naaimachine van enkele meters hoogte naar beneden, pal op mijn voet', vertelt hij. 'Ik had veiligheidsschoenen aan, maar ik had het ongeluk dat de naaimachine mijn voet raakte precies op de plek waar de metalen tip van die schoenen stopte'.

Voetwond

Jennes maakte deel uit van een ploeg van 'tVeer die op verplaatsing aan de slag was. Dat is niet ongewoon. Behalve de activiteiten in de Industrielaan is er ook her en der in de regio personeel aan de slag bij bedrijven die werkzaamheden hebben uitbesteed aan 't Veer. Zoals het demonteren van elektrische toestellen bij het recyclagebedrijf.

Voor Jan Jennes begon een lijdensweg. Met de zware voetwond ging het van kwaad naar erger. Jennes liep een aandoening op waarbij de doorbloeding van zijn voet werd verstoord. Met dramatische gevolgen. 'Twee jaar geleden werd besloten mijn onderbeen te amputeren'.

Amper drie weken later zette hij al zijn eerste stappen met een beenprothese. 'Mijn motto is: nooit opgeven en er altijd voor gaan.' Jennes, die vóór zijn ongeval zeer sportief was, zocht meteen naar een sportief alternatief. De voorbije twee jaar liep hij al geregeld in de kijker als deelnemer aan zware wandeltochten zoals de Dodentocht in Bornem en de vierdaagse van de IJzer.

En hij ondernam nog een tweede grote stap. 'Ik besloot om me te gaan inzetten voor veiligheid op het werk.' Bij de noodzaak van het comité voor preventie en bescherming op het werk in de bedrijven wordt veel minder stilgestaan dan bij het belang van een ondernemingsraad. Maar dat is niet het geval bij Jan Jennes.

Toen de beslissing eenmaal genomen was, toog hij aan het werk. 'Mijn eerste idee was te gaan voor een kandidatenlijst zonder vakbondskleur en zo te proberen om verkozen te worden voor het comité voor preventie en veiligheid op het werk.' Dat was wat te voortvarend, want enkel de zogenaamde representatieve vakbonden hebben het recht om lijsten op te stellen voor de sociale verkiezingen. Hij besloot dan maar om lijstduwer te worden op de lijst van het ACV, de vakbond waarvan hij al jarenlang lid is.

Jennes zit al te popelen om in het comité zijn zegje te kunnen doen. 'Er is hier zoveel werk aan de winkel', vertelt hij. De beschutte werkplaats 'tVeer heeft zulke diverse activiteiten die bovendien op verschillende locaties in de regio uitgevoerd worden, dat communicatie tussen het personeel en leidinggevenden bijzonder belangrijk is.

En wat meer regels in verschillende werkateliers over het werken met heftrucks en de afbakening van de looppaden van het personeel zouden ook meer dan welkom zijn, voegt hij er nog aan toe.

Geduld

Of hij niet te ongeduldig is om in een overlegorgaan actief te zijn dat slechts één keer per maand samenkomt?

'Ik zal moeten leren om geduld te hebben. Maar als je drie jaar in onzekerheid hebt geleefd over de vraag of je been al dan niet gered kan worden, weet je wel wat geduld hebben is.'

Jennes hoopt natuurlijk verkozen te worden. Maar ook als dat niet lukt, dan is hij vastbesloten zijn steentje bij te dragen om het werk bij 't Veer zo veilig mogelijk te laten verlopen. 'Als ik mijn tanden ergens inzet, dan is het om iets te realiseren', besluit hij.

Het worden in ieder geval spannende verkiezingen voor Jennes. Bij de vorige sociale verkiezingen sleepte de vakbond waarvoor hij kandidaat is twee van de zes mandaten in het comité voor preventie en veiligheid op het werk in de wacht.

Dit is het vierde en laatste deel in een reeks over de sociale verkiezingen.