We zijn bang, maar we zijn met meer

Een man slaat een andere man dood na een verkeersongeval: eerlijk gezegd heb ik nooit goed begrepen wat het vreselijke incident van vorige week zaterdag met ‘Brussel' en met ‘openbaar vervoer' te maken heeft. Toch werden de feiten aangegrepen voor alweer een hoop veralgemeningen over de MIVB en over Brussel. Tot en met een buitenlandse reportage over Brussel als ‘criminaliteitshoofdstad van Europa'. Dat laatste is niet alleen lachwekkend, het is vooral contraproductief. Als je de zaken zo karikaturaal voorstelt, geef je aan de Moureaux' en de Thielemansen van deze wereld het perfecte excuus om de problemen die er zeker zijn, voort te minimaliseren. Want waarom zouden ze zich aangesproken voelen als de kritiek zo grotesk is?
We zijn bang, maar we zijn met meer
Maar goed, ik wil hier geen polemiek over voeren, ik wil enkele bedenkingen uiten als inwoner van Brussel en als fervent gebruiker van het openbaar vervoer in deze stad. Vooreerst dit: ik voel me in Brussel vooral onveilig als ik níet in een tram, bus of metro zit. Want dan ben ik voetganger, en word ik van mijn sokken gereden of ben ik getuige van de grofste en gevaarlijkste verkeersovertredingen, elke dag opnieuw. Verkeerslichten negeren, kruispunten oprijden als je ziet dat je de hele boel gaat blokkeren, stationeren op busbanen, racen als gekken door dichtbevolkte wijken, dubbel parkeren zodat de tram er nog amper langs kan, de lijst is eindeloos. En niemand treedt ertegen op.



Nochtans is dat ‘geweld', veel meer dan dat van Alexandre V., wél aan te pakken. Het is perfect voorspelbaar: het gebeurt elke dag opnieuw, op zowat alle grote assen en grote kruispunten, zoals het Meiserplein. Politie? Ja, die staat daar soms. Maar wat ze doet is mij een raadsel. De overtredingen gebeuren voor de neus van de agenten, aan de lopende band, en ze kijken ernaar. Moet daar niet eerst iets aan gedaan worden? Wat vermag je als politie tegen de ongrijpbare en totaal onvoorspelbare dreiging van iemand die plots door het lint gaat als je nog niet eens de dagelijkse, makkelijk te registreren agressiviteit aanpakt?



Haat en liefde



Ik woon intussen twaalf jaar in Brussel en ik gebruik meerdere keren per dag het openbaar vervoer, zo goed als elke dag van de week. Ik heb een haat-liefdeverhouding met die vervoersmaatschappij.



Enerzijds heb ik in al die jaren nog nooit mensen van de MIVB (of van de politie) zien optreden tegen het systematische misbruik van de aparte busbanen. Nog nooit. In al die jaren heb ik nog maar twee keer mijn vervoersbewijs moeten tonen aan controleurs van de MIVB en ik vind dat vreemd, want ik kom ze wel vaak gezellig keuvelend tegen.



Anderzijds ben ik in al die tijd ook nog maar drie keer geconfronteerd met (dreigend) geweld op het openbaar vervoer. Eén keer weigerde een jonge gast (genre opgefokte Noord-Afrikaanse tiener) een ticket te betalen en begon hij heel agressief te roepen naar de chauffeur. Een andere keer wou een jonge man (genre kleerkast uit Oost-Europa) absoluut uitstappen tussen ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer