Sheeran doet het helemaal alleen, op gitaar en met een loop station. 'Give me love' zingt hij en dat moet hij geen twee keer vragen: stembanden worden schor geschreeuwd. Er wordt een zangronde georganiseerd. De tent eet uit Sheerans hand. Voor wie niet mocht weten welk nummer hij aan 't zingen is wordt het geprojecteerd: 'Drunk'. Overbodig eigenlijk, want zowat elk keeltje in de tent staat open.
Sheeran geeft meteen ook wat muziekles: 'Dit is van een jazzangeres genaamd Nina Simone.' Of ze zelf tevreden zou zijn met deze versie is twijfelachtig, maar wie kan ertegen zijn dat hij de youngsters met een icoon in contact brengt.
Sheeran levert, met Milow als toeschouwer, zeemzoete nummertjes.
U gaat ons niet horen zeggen dat Sheeran geen talent heeft - au contraire, zoals de Fransen zeggen. Hij is een sterke gitarist, goeie zanger een dito entertainer: niet vanzelfsprekend. Maar zijn songs zijn gladder dan geschoren wielrennersbenen. En dat speelt hem parten. Oh, and a rapper he ain't: zijn gerijm komt wat puberaal over. De cover van Lil' Kims 'put your lighters up' was een misser net zoals hij moet wegblijven van 'In da club' van 50 cent of KRS-ones 'the sound of da police'.
De keren dat het allemaal klopt, zijn best indrukwekkend. 'Small bump' of 'Lego house' en 'the A-team' zijn wel goeie songs en werken live, met dank aan een duizenden meisjeskelen sterk backingkoor. Al bij al is het te weinig, al geven we hem nog wat respijt.
Dan vonden wij dat andere tieneridool gisteren een pak overtuigender. Ben Howard - Ed Sheeran: 1-0.
