The Barn puilt uit voor Miles Kane. Hij zet meteen vol in met 'Rearrange', van zijn solodebuut The colour of the trap dat het in Belgie erg goed heeft gedaan. Zijn stem is nog niet helemaal soepel, misschien zit zijn blauwe pakje hem wat te strak. Maar het weerhoudt hem niet om wijdbeens te rocken.
Kane probeert de britpop in leven te houden met de branie van Oasis, een lick T.Rex en veel sixtiesinvloeden. Niet onaardig, maar hij mist voorlopig het genie van zijn Last Shadows Puppets-maatje Alex Turner om los te komen van zijn helden, John Lennon, Scott Walker, Jacques Dutronc - van die laatste covert hij 'The responsible', een snedige rocker die het zweet van zijn voorhoofd doet gutsen.
'Quicksand' zorgt net niet voor kippenvel, de Last Shadow Puppets-achtige ballad 'The colour of the trap' komt dichter in de buurt. 'Counting' gaat wat gebukt onder pathos, maar 'Inhaler' geeft Kane een shot verse zuurstof.
Niet zonder resultaat: 'Come closer' boetseert een zinderend slot. Het doet uitkijken naar zijn tweede plaat.
