Humo pakt uit met een scherp verhaal over misbruik door Roger Vangheluwe. Het zou hebben plaatsgevonden in 'Huize Godtschalck' in Loker, in de Westhoek. De bisschop bracht de weeskinderen in het tehuis geregeld een bezoekje, samen met zuster Astère. Zuster Astère was een van zijn huishoudsters en had jarenlang in die instelling gewerkt.
'Als de bisschop in de leefgroepen rondhing, stond zijn hele houding me niet aan. Hij ging té intiem met de kinderen om. Hij haalde hen aan, gaf hen een aai, knuffelde hen en nam hen op schoot', aldus een staflid. 'We zagen dat hij te dicht bij de kinderen stond, maar we hebben nooit aan pedofilie gedacht', voegt hij eraan toe.
Er zijn evenwel ook getuigen die duidelijk stellen dat niemand van de personeelsleden in 'Huize Godtschalck' ooit één negatieve opmerking heeft gemaakt over de interesse van de bisschop voor de weeskinderen in het tehuis. 'De bisschop leefde zich heel erg in de wereld van de jongeren in. Hij ging zélf naar hen toe en knoopte persoonlijke gesprekken aan.'
Humo verzamelde ook enkele getuigenissen van slachtoffers.
'We konden nergens terecht met onze bedenkingen - ook niet bij onze ouders. (...) Het was beter om te zwijgen. De handtastelijkheden van Vangheluwe waren taboe', getuigt een van hen.
Getuigen vertellen in het weekblad ook hoe Vangheluwe, tijdens de persoonlijke biecht van kinderen, die momenten gebruikte om hen te betasten en 'in hun broek te zitten'.
'Iedereen zweeg over de perversiteiten van Vangheluwe, want hij was God in Brugge', zo besluit Humo op basis van de getuigenissen. 'We waren dolgelukkig, toen uitkwam dat hij moest aftreden. Hij komt toch niet met alles weg! We hadden het eerlijk gezegd niet meer verwacht', luidde het.
Zuster Astère weigert toelichting te geven. Zij blijft erbij dat ze in de loop van de 25 jaar dat ze voor hem werkte, geen afwijkend gedrag van de bisschop heeft gemerkt.
Vangheluwe antwoordde niet op een mail van Humo met een verzoek om toelichting.
