KAMAGURKA VERLEGT ZIJN GRENZEN

'Eddy Wally is popart'

Kamagurka (Luc Zeebroek) heeft het druk. Als cartoonist, als cabaretier en nu ook als kunstenaar. 'Ik heb mijn tekeningen altijd als kunst beschouwd.'  
'Eddy Wally is popart'
Kamagurka: ´De shows van Geert Hoste zijn het perfect getimede niets.´ (foto: Wouter Van Vooren) © Wouter Van Vooren

Kamagurka wordt schilder.

Kamagurka brengt de Kamalmanak uit.

Kamagurka opent vernissage.

Kamagurka heeft een nieuwe wesbite.

Kamagurka wint een prijs op de Frankfurter Buchmesse.

Kamagurka zit in de jury van De slimste mens .

Kamagurka stelt zijn nieuwe theatershow voor.



Het lijkt op één groot, perfect uitgekiend offensief, een businessplan zoals alleen Kama's huidige sponsor en mecenas Marc Coucke (DS, 24 oktober) het zou durven uitvoeren. Maar Kamagurka heeft niets gepland. 'Het overvalt mij ook een beetje. Ik ben gewoon slecht in timing. Een theatervoorstelling moet je anderhalf, twee jaar op voorhand al vastleggen. De Kamalmanak is nu net klaar voor publicatie. Op de vernissage van mijn tentoonstelling in Latem had ik een paar honderd mensen verwacht, maar het zijn er meer dan 2.500 geworden. Ze hebben zelfs een tent moeten zetten. En de mensen van Woestijnvis ken ik goed. We zullen trouwens niet veel werk hebben in De slimste mens . Er zitten negen mensen in de jury.'



Hebt u nooit eens de reflex om nee te zeggen? Nooit het gevoel dat u het al druk genoeg heeft?


'Je moest eens weten hoe vaak ik nee zeg.'



U wordt nu voor het eerst echt serieus genomen als kunstenaar. Is dat stiekem altijd al een betrachting geweest?


'Ik weet in elk geval dat ik al heel vroeg geïnteresseerd was in kunst. Toen ik een jaar of twaalf was, heb ik in Knokke al een videokunstfestival bezocht, met werk van Yoko Ono en Nam June Paik.'



'Ik beschouwde ook mijn cartoons als kunst, omdat kunst vaak ontstaat op plekken waar niemand het verwacht. Picasso, Mondriaan, Van Gogh... in het begin werden ze allemaal voor gek versleten. Toen ik (het satirische Franse blad) Hara-Kiri leerde kennen, begreep ik er niets van, maar dat vond ik net interessant.'



'In feite doe ik nu met mijn schilderijen hetzelfde als destijds met mijn cartoons: ik verras de mensen. Ik doe iets wat ze niet verwachten. In bepaalde kringen is het bon ton om te zeggen dat de schilderkunst dood, is maar het tegendeel is waar. In deze tijd van snel wisselende beelden is een schilderij net heel bijzonder. Het staat er en het blijft er staan.'



'Je hebt als schilder ook veel meer technieken dan vroeger. Met behulp van de computer kun je alle mogelijke illustraties op alle mogelijke manieren bewerken, wat ik in verschillende schilderijen van de Kamalmanak ook gedaan heb.'



Dat kon u zich in de jaren 1970 vast helemaal niet voorstellen.



'Ik ben begonnen als cartoonist van De Zeewacht , toen ik nog op het atheneum van Oostende zat. Ik ging mijn tekeningen persoonlijk afgeven op de redactie. Ik kreeg 300 frank per stuk, goed betaald dus - zeker als je weet dat ik ook de clichés kreeg, zware loden drukvormen. Op het einde van de maand ging ik dan met een zak vol ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer