Verdi slaat toe: Minimaal en meedogenloos

Het noodlot in zwart, wit en bloedrood

'La forza del destino' haalt zelden de affiche. Ook in de strakke versie van de Vlaamse Opera blijft het een grillig werk over liefde, moord en bloedwraak.
Het noodlot in zwart, wit en bloedrood
Annemie Augustijnen
Van onze redacteur



In de handen van dirigent Alexander Joel is La forza del destino een muzikale grabbelton. Uit de orkestbak lijkt een continue onrust op te stijgen. Een opzwepend noodlotsmotiefje snelt op de juiste momenten voorbij.



Je hoort verpletterende aria's, die dwars door het sentimentele verhaaltje klieven, maar ook pure hoempapa. Een lofzang op de obsceniteit van de oorlog wisselt af met een zoete preek van een abt in franciscanerhabijt. Het orkest stort zich in lyrische passages waarin harp of klarinet uitblinken, maar evengoed in sfeerschepping. En voor het koor, dat geregeld in brutale chaos mag losbarsten, is een hoofdrol weggelegd.



De jonge Duitse regisseur Michael Thalmeier staat in eigen land bekend staat als een minimalist. Hij koos ervoor om in La forza del destino elke anekdotiek achterwege te laten. Geen onverstandige keuze, voor een opera die pendelt van dorpsherberg naar monnikenklooster, van slagveld naar kluizenaarscel.



De opera begint bedrieglijk sober en strak. De openingsscène ontvouwt zich als een expressionistisch ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer