Wat de mediakritiek over de mediacriticus leert

De hond van De Wever

‘Geen hond vertrouwt de media nog', zei Bart De Wever in de media. Over de merites van die uitspraak is al duchtig gedebatteerd, maar dat is de centrale kwestie niet, zegt BART STURTEWAGEN. Hij gaat op zoek naar het waarom van die uitspraken – die de nuances die De Wever in zijn oorspronkelijke tekst wel maakte, vrolijk voorbij fietsen.
De hond van De Wever
© Monica Mont

Van alle vragen die zijn gerezen door de uithaal van Bart De Wever naar ‘de media' is de vraag of hij niet ergens ook wel een punt heeft de minst interessante. Als je met een vlammenwerper brandende kerosine in een zwaai van 360 graden verspreidt, moet het al raar lopen dat je niets van betekenis treft.



Media maken fouten. Dat is een tautologie, om hem meteen maar te citeren. Sommige media maken zich misschien geen zorgen over het effect daarvan op hun geloofwaardigheid. Het moet zijn dat geloofwaardigheid niet hun belangrijkste aandachtspunt is. Voor andere, zoals degene die ik de eer heb te mogen dienen, is de wetenschap dat we vele fouten maken een permanente obsessie. De gedachte dat wat we onze lezers brengen fataal onvolkomen is, kwelt ons onophoudelijk. Toch gaan we er koppig mee door.



De ellende van ons vak is immers dat we maar via het maken van fouten in de buurt kunnen komen van iets wat op de waarheid begint te lijken. Dat proces is pijnlijk. Dagelijks gaan we door de kwelling van de dissectie van de krant, beseffend dat het op diverse punten beter had gekund en dus gemoeten. Vervolgens gaan we opnieuw aan de slag, hopend en knokkend om dichter bij het onbereikbare doel te komen.



Hoe kun je geloofwaardig zijn, zonder de waarheid te kennen? Dat is de verschrikkelijke uitdaging waarvoor vele mediamensen staan. Dit onderscheidt hen, niet van ‘de politici' – want dat zou een grove veralgemening zijn – maar wel van politici die de waarheid al kennen. Hun waarheid weliswaar, maar dat is dan ook de enige waarheid die hen interesseert. Wie de waarheid al kent, kan feilloos de schromelijke ontoereikendheid van anderen analyseren. Dat is een comfortabele positie.



Er is iets raars aan de dubbele redenering van sommige mediacritici, waarbij Bart De Wever zich nu heeft aangesloten. Zij hebben twee klachten: de ene is dat media met hebben en houden verkocht zijn aan de commercie en daarom de lezers en kijkers naar de mond praten. De andere is dat ze van 's ochtends tot 's avonds niets anders doen dan te proberen diezelfde lezers en kijkers ertoe te ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer