BRUISENDE SAPPEN

Roodkapje, de rebelse puber

Bloot, bloed en dood gutsen uit Bloei, waarin volksverhalen meisjes naar de wereld van de vrouwen gidsen. 'Bij ons hebben volksverhalen de Disney-behandeling gekregen', zegt Marita de Sterck. 'De tragische dimensie vegen we onder de mat.'
Roodkapje, de rebelse puber
© Dooreman
Iedereen heeft minstens één boek in zich. Hoewel de antropologe en jeugdschrijfster Marita de Sterck (54) al verschillende romans op haar naam heeft, is Bloei , een bundel volksverhalen over hoe meisjes vrouwen worden, het boek dat uit het diepst van haar ziel komt. In Bloei vertelt De Sterck zestig volksverhalen na van over de hele wereld. 'Ik ben het kind van een verteller. Ik hing vaak aan de lippen van mijn vader. Geleidelijk groeide de droom om verhalen te sprokkelen in de hele wereld en ze hier weer los te laten. Tijdens mijn reizen later leek het soms alsof ik nog altijd dat kind was dat met open mond naar haar vader luisterde. Ik kan zo content zijn als ik in the middle of nowhere , in een rotklimaat, belaagd door allerlei beestjes, aan de lippen van een verteller kan hangen.'



Waarom raakten net die vrouwelijke groeiverhalen bij u een gevoelige snaar?



'Omdat ze, soms expliciet, soms verdoken, essentiële vragen behandelen. Hoe kies je een partner, bijvoorbeeld? Zoek je hem te ver, dan krijg je een beest; zoek je te dichtbij, dan heb je incest. Op Papoea Nieuw-Guinea, tijdens een van mijn eerste verre reizen, zag ik rituele voorwerpen die een barende vrouw tonen die bijna binnenstebuiten wordt gekeerd. Die voorwerpen waren als deze verhalen: ze vatten de vrouwelijke beleving. Want zo is baren.'



Gaven uw vertellers u vaak het gevoel dat u de verhalen moest verdienen?



'Toch wel. Ik heb gereisd als jong broekje, als moeder en als rijpe vrouw. Ik merkte hoe het voor sommige groepen belangrijk was dat ik gelééfd had. Niet mijn diploma van antropologe was mijn visitekaartje, wel het feit dat ik drie kinderen heb gebaard en opgevoed. “Vertel ons eerst uw favoriete verhaal,, zeiden ze ook vaak. Ik heb dus in het Amazonewoud en in de Australische woestijn verteld over de pekduivels van de Rupelstreek, die kinderen in het slib van de rivier trokken. Ik kreeg hun verhalen zeker niet altijd op een zilveren schoteltje aangereikt. Je peilt naar gevoelige onderwerpen: vrouwelijkheid, de verschillen tussen man en vrouw, de oorsprong van menstruatie. Die verhalen zijn een paspoort van wie zij zijn. Dat geven ze niet altijd zomaar prijs.'



Doorheen het boek loopt de rode draad van de stoute meisjes, slim en wijs, die slimmer en wijzer worden door wat ze beleven. Wat een contrast met het beeld over meisjes in onze populaire ...

Nog geen abonnee?
Abonneer voordelig om verder te lezen

Lees dS Avond, de digitale krant en Archief+.

Ja, ik neem een proefabonnement

Bekijk onze formules >
Neem een dagkaart >

Reeds abonnee?

Nog niet geregistreerd?

Registreer