EN DE WINNAAR BEN IKZELF!
Foto: © MH Michiel Hendryckx
Hoger springen dan Tia Hellebaut, het is weinigen gegeven, maar uw dienaar wel. Toch in de virtuele wereld. De Nationale Beleggerscompetitie vroeg vier outsiders om het ook even te proberen. Tia nam een verschroeiende start, maar bij het sluiten van de wedstrijd gisteren rendeerden mijn beleggingen toch iets beter dan de hare. Minder dan één procent, maar in het hoogspringen telt ook iedere millimeter. Ex-bankier Fons Verplaetse en actrice Maaike Cafmeyer komen een eind achter ons aangestuiterd.

Twee maanden investeren leverde me 8,26 procent winst op. Echt slecht kan dat niet zijn, als blijkt dat ruim 18.000 van de bijna 19.000 deelnemers aan de competitie dat niet haalden, al deed de winnaar het bijna drie keer beter.

Wat ik daarvoor deed was... nagenoeg niets. Vooral rekenen op beginnersgeluk. Bij gebrek aan een interessanter idee zocht ik een pakketje aandelen uit diverse sectoren samen: banken, consumptiegoederen, grondstoffen, plus nog wat frivools. Pfizer, om het onnozele grapje te kunnen maken dat die aandelen het aan zichzelf verplicht zijn omhoog te gaan. Boeing, om iets tegen de oorlog in Irak te kunnen bedenken. Of Reed Elsevier, omdat dat net als ik in de verkoop van content zit (ik begin het jargon te kennen).

Maar hoe kon ik concrete keuzes maken? De namen van de meeste beursgenoteerde bedrijven zeggen me niets. En om het netjes te houden, vroeg ik niemand om advies.

Qua grondstoffen belandde ik bij Umicore, om geen andere reden dan dat de grote baas van deze krant ook de grote baas van Umicore is. Bleek dat aandeel toch niet mijn sterkhouder te zijn, zeker! Deden het ook vrij goed: Pernod-Ricard (alleen gekozen omdat zij het door mij geliefde Havana Club bezitten) en, na een kwakkelende start, Boeing, Pfizer en Reed Elsevier. KBC scoorde matig maar stabiel. Lotus Bakeries, allerminst een hoogvlieger, hield ik bij uit koekjessympathie. Het zwak renderende Wolters Kluwer, KPN en VPK Packaging gingen snel weer de deur uit.

Ik kocht alleen nog wat extra Umicore en Pernod-Ricard en verder liet ik, zoals het hoort, de aandelen het werk doen. Al was ik ook te gierig om veel geld te besteden aan transactiekosten. En het ontbrak me aan tijd om me echt bezig te houden met dat beursgedoe. Maar moeilijker dan dat is het niet: kopen, onkruid wieden en wachten tot het geld binnenrolt. Als je dus geluk hebt. Want anders had ik er niets van gebakken. Ik kan geen enkele rationele of op bedrijfseconomische argumenten steunende reden aanvoeren waarom ik welk aandeel dan ook heb gekocht. De beurs is een goktent. Dus don't try this at home. Wie zijn centen op de beurs gaat riskeren, haalt er beter eerst professioneel advies bij.

Marc Reynebeau is redacteur van deze krant.

www.standaard.biz/debeurstoerist