Binnenland

Nu een keuze maken

maandag 02 november 2009
Auteur: Parlementsleden Karim Van Overmeire, Gerdje Van Steenberge, Erik Tack, Bruno Stevenheydens en provinciaal voorzitter Geert Goubert (Oost-Vlaanderen).

We verzetten ons tegen het beeld als zou de partij bestaan uit twee kampen, dat van de ‘radicale' Filip Dewinter en dat van de meer ‘gematigde' Marie-Rose Morel. Bij het bittere conflict waarvan we helaas een bevoorrechte getuige moesten zijn, hebben we veel gehoord, maar zelden of nooit werden argumenten van ideologische of strategische aard naar voor gebracht. (...)

In het verleden heeft het VB door een strategie van provocatie en polarisatie, en dankzij de inzet van onze zeer getalenteerde kopstukken, grote electorale successen geboekt. Tegelijk leidde deze strategie evenwel tot een politiek isolement waardoor op geen enkel ogenblik VB'ers in een positie kwamen waarin ze ons programma ten uitvoer konden brengen.

Het concept van de ‘zweeppartij' heeft onvoldoende gewerkt. Zelfs toen Vlaams Belang op 24 procent piekte, leidde dit niet tot een striktere immigratiewetgeving, tot een hardere aanpak van de criminaliteit of tot verregaande staatshervormingen.

Een politiek gemarginaliseerde, structurele oppositiepartij kan in de komende jaren ongetwijfeld nog een aantal mandaten en personeelsstatuten garanderen, maar dit is niet het doel van ons politiek engagement. De meest efficiënte weg om ons programma te realiseren, is via beleidsdeelname. (...) Er moet een zichtbare breuk met het verleden komen, en een volgehouden inspanning om het cordon te doorbreken. Het feit dat grote delen van de partijtop vereenzelvigd worden met de polarisatiestrategie van het verleden, bemoeilijkt de situatie. (...)

We weten dat veel collega's en vrienden deze analyse niet delen. Misschien biedt de polarisatiestrategie meer garanties op electoraal succes, maar dit verhaal stopt op de avond van de overwinning. Voor het overige is er alleen maar de vage hoop dat er ‘ooit' wel eens ‘iets' zal gebeuren. Deze afwachtende houding lijkt ons niet de meest efficiënte op een ogenblik dat we, zowel inzake het communautaire als inzake immigratie, in cruciale jaren zitten. Het is bovendien niet eerlijk tegenover onze kiezers.

Ons verstand vertelt ons dat de twee strategieën niet verzoenbaar zijn. Ze appelleren aan verschillende doelgroepen. (...) De ernst en betrouwbaarheid die moeten uitgestraald worden om allianties te kunnen smeden, staan haaks op de Tijl Uilenspiegel-houding van een structurele oppositiepartij. We kunnen ook niet de ene dag verontwaardigd zijn omdat tegenstanders ons ‘mestkevers' noemen en ons de volgende dag presenteren als ‘de luis in de pels' en mensen die ‘vuil genoeg' willen blijven. Je kan niet jarenlang de buurt schofferen en vervolgens mokken omdat de buren je niet op de koffie vragen.

Het is niet goed om deze keuze nog langer uit te stellen. (...) Als de polarisatiestrategie wordt aangehouden, zijn alle halfslachtige pogingen om ons een ander imago aan te meten, contraproductief. Wanneer we uit het cordon willen breken, zal het meer moeten zijn dan ‘het langzaam keren van de tanker'.