Vermoeide Herreweghe overtuigt niet in Purcell

vrijdag 13 november 2009
Auteur: Stefan Grondelaers

Philippe Herreweghe. rr

BRUSSEL - Philippe Herreweghe en zijn Collegium Vocale slaagden er bij hun eerste Purcellconcert niet in het niveau te bereiken dat we van hen gewoon zijn bij Bach.

Van onze medewerker

Sinds hij begin jaren 1970 met Harnoncourt en Leonhardt de eerste registratie van de Bachcantates realiseerde, heeft Philippe Herreweghe zijn repertoire stelselmatig in beide richtingen van de muziekgeschiedenis uitgebreid, waardoor hij intussen het hele veld van Josquin tot Bruckner bestrijkt.

Collegium Vocale neemt dit seizoen natuurlijk deel aan de herdenking van de 350ste geboortedag van Henry Purcell (1659-1695). Maar Purcell is geen voor de hand liggende uitbreiding op Herreweghes barokmenu. Purcell's muziek is wereldser en minder vocaal opgevat dan die van Bach of Schütz.

Er schuilt bovendien een bijzondere ambiguïteit in omdat Purcell in dezelfde compositie de meest pralerige koperfanfares en kleinschaligste instrumentale intimiteit geloofwaardig aan elkaar kan smeden. Dat is met name het geval in Hail, bright Cecilia, de vierde ode die Purcell voor de muziekpatrones St. Caecilia componeerde.

De instrumentatie van dat werk is geïnspireerd door de talrijke referenties aan muziekinstrumenten (violen, fluiten, luiten, orgel) die de tekst van Nicholas Brady bevat.

Op de verjaardagsode Who can from joy refrain en het Te Deum, waarmee het concert begon, kreeg Herreweghe nauwelijks vat. Het instrumentale ensemble speelde zo ongebalanceerd dat strijkers en continuo in gescheiden werelden leken te opereren.

Er werd onzeker geïntoneerd bij de violisten en geen enkele vocale solist leek echt op zijn of haar plaats. Dorothee Mields beschikt over een van de helderste sopraanstemmen van het moment, maar deed niks met haar tekst. De dictie van de andere sopraan, Hana Blaziková, was zo onverstaanbaar dat tekstexpressie in elk geval uitgesloten was.

Over de contratenor Robin Blaze blijven de meningen verdeeld, maar wij lusten zijn vette, penetrante timbre niet. Het is opvallend dat Peter Kooij, oudgediende van het eerste uur, de meubelen moest redden voor de pauze.

Jammer ook dat Herreweghe niet kon terugvallen op de klank van zijn Collegium Vocale. Dat had hij tot negen zangers afgeslankt, wellicht in tegemoetkoming aan het slankere koorklankideaal met solistisch bezette partijen dat momenteel populair is (u wellicht bekend als 'one-to-a-part'). Alleen was hij niet consequent in die keuze: in Hail, bright Cecilia voegde hij de solisten bij het afgeslankte koor, waardoor de koorbalans ook daar wankel werd.

Het is onmogelijk te zeggen in welke mate Herreweghes horrorervaring van de nacht voor het concert bepalend was voor het optreden. De dirigent werd thuis het slachtoffer van een homejacking, waarbij zijn wagen gestolen werd. Hij werd met zijn echtgenote opgesloten en sliep hooguit een paar uur.

Zijn enorme kracht ligt erin zijn visie op voorhand verbaal op de muzikanten over te brengen. Dat werkt immer en altijd in Bach. Dat werkte vorige week wonderwel in zijn Gentse Mendelssohn- en Schumannconcert. Maar dat werkte woensdagavond nog niet in Purcell.

Collegium Vocale Gent o.l.v. Philippe Herreweghe. Purcell: Hail, bright Cecilia. Gehoord op 11.11 in Bozar. Nog op 13.11 in Brugge, en op 20, 21 & 22.11 in Gent.

Voor abonnees

Bekijk dit artikel in de e-krant

Reacties

Alle 1 reacties

Op 13 november 2009 omstreeks 14u24, zei Yves Vanhellemont, Heverlee:

Misschien heeft de homejacking bij de brave man, kort tevoren, er iets mee te maken? Meer op http://www.demorgen.be/dm/nl/1006/Kunst-Literatuur/article/detail/1028175/2009/11/12/Homejacking-bij-dirigent-Philippe-Herreweghe.dhtml