De Standaard.Biz
Registreer u gratis » Meld u aan » Log uit
Telex: Vernieuwd MAfestival gaat Oosters
We vroegen aan vier waarnemers om een lijstje dividendaandelen voor te stellen met een aantrekkelijk rendement.
De Paradox van Parys
DE PARADOX VAN PARYS
Het Belgisch paviljoen voor de Wereld Expo in Sjanghai is gisteren voorgesteld. En ja, we ondernemen pogingen om onze creatieve industrie in de schijnwerpers te zetten. Al zullen er ongetwijfeld zijn die smalend doen over het terras met friet, wafels en ijs en de kunsthoek in het restaurant. De stoelen van Van Severen, de aankleding van Jan Hoet Jr. en de architectuur van Coninx zijn stappen in de goede richting. Vorige week hadden we het hier over het onaangeroerd potentieel van onze creatieve industrie. Hieronder zeven werken om zeven hinderpalen uit de weg te ruimen die de groei van deze belangrijke economische sector hinderen. Ze zijn bedoeld voor discussie en amendering, maar vooral voor actie.
Ik was laatst in een warenhuis op zoek naar een prozaïsch stukje huisraad. In de rayon bekroop me een flinke portie onbeslistheid in het aanzicht van de schier oneindige voorraad keuzemogelijkheden. Een van de redenen trouwens waarom ik uiterst zelden met een winkelopdracht het huis uit word gestuurd. Ik kon een exemplaar op de kop tikken dat vervaardigd was uit wit plastic en perfect alle nodige functionaliteiten bezat. Maar uiteindelijk ben ik overstag gegaan voor een versie die meer weg had van een bloempot. Thuis gekomen moest ik uitleggen dat ik ons huishouden had voorzien van een Philippe Starck wc-borstel die ons 14 euro kostte. De prijs van het witte plastic exemplaar, 99 eurocent, heb ik nagelaten te vermelden want de heer Starck pretendeerde op geen enkele manier onze pot schoner te vegen.
Niets zo sterk als de roep van de roots. Vorig weekend vierden we de verjaardag van een vriend die met vrouw en kind in Londen woont. Hij doet iets met financiering voor een grote instelling, zij iets met marketing in een internationaal concern. Het was een verrassingsfeestje voor hem, maar zij hadden de grootste verrassing voor ons, want tijdens de festiviteiten maakten ze hun nakende terugkeer naar het Vlaamse vasteland bekend. Na omzwervingen op drie eilanden - New York, Sydney en The City - had iedereen hen opgegeven als verloren voor het vaderland. De feestvierders waren dus verbaasd.
Afgelopen weekend heb ik doorgebracht met belangrijk en omvangrijk veldonderzoek naar onze Vlaamse creatieve industrie. Vrij vertaald, ik ben gaan winkelen. Ik wou weten hoe onze bekende designers het er afbrengen in de Big Apple en nam de proef op de som in het energieke Meatpacking District van Manhattan. Een buurt die onder stroom staat met hippe hotels, baanbrekende bars en modieuze merken. En wie op zoek is naar de allerlaatste mode, begint best bij Jeffrey. Een poepchic warenhuis waar je een weldoordachte outfit kunt aanschaffen die de buitenwereld moet doen geloven dat je die nonchalant uit je kast hebt geplukt.
Dat is de vraag die ik me stel bij het lezen van een artikel dat woensdag in De Standaard verscheen. 'In Vlaanderen zitten vier keer meer kansarme leerlingen in het beroepsonderwijs dan kinderen uit een gegoed milieu', zegt professor Hindriks van de UCL. In het algemeen secundair onderwijs zitten drie keer meer leerlingen uit een gegoed milieu. Het ASO is er dus voor de gegoede klasse, het TSO voor de middenklasse en het BSO voor de kansarme klasse. Het onderwijs in Vlaanderen - en Wallonië - zou moeten emanciperen maar bezondigt zich aan segregeren. Dat kan niet. Net zo min als een begaafde leerling achter mag blijven omdat hij voor ligt op de rest van zijn klas, mag een leerling zijn voorbestemd voor achterstelling louter door geboorte. De kans dat een leerling uit een bescheiden milieu zich dankzij zijn opleiding 'opwerkt' tot een hogere sociale klasse, is bijzonder klein in België, weet de studie van Hindriks nog.
Dinsdagavond legde een aantal moedige bedrijfsleiders een flinke brug naar de creatieve industrie in Vlaanderen. Ze defileerden in Vlaamse mode op de catwalk van de Modenatie in Antwerpen. Aanleiding was het samengaan van Flanders Fashion Institute met Flanders DC. De missie van het vernieuwde Flanders DC luidt 'ondernemend Vlaanderen creatiever, en creatief Vlaanderen ondernemender' maken. En beide samenbrengen. Want in die kruisbestuiving zit een onaangeroerde bron van rijkdom.
...is als een café zonder bier. En dat is niet enkel zo voor het straatbeeld aan de Vaartkom waar het gerstenat wordt gebrouwen. Als ik in zeven haasten van de trein waai en er zich een bittere hopgeur in mijn neusgaten nestelt, dan weet ik dat ik thuis ben. In Leuven stroomt het bier door de aderen van de inwoners. En als er heibel is in de Stella, dan is er bonje in de familie. Het sociaal conflict aan de poorten in de Vuurkruisenlaan snijdt dwars door het hart van de stad. Mijn thuisstad zonder zijn historische brouwer is als Antwerpen zonder Opel. Meer dan 2.600 families zitten binnenkort zonder werk. Wat kan je daarover schrijven zonder te vervallen in platitudes die zout in de wonde strooien? Dat het een ramp is voor wie daar werkt. Dat het een sociaal bloedbad is voor Vlaanderen. En dat de Duitsers hun slag hebben thuisgehaald.
Een vriend van me is net uit Port-au-Prince vertrokken, waar hij voor de VN werkte. Zoals hij vaak vertelt, hebben sommige mensen het ongelooflijke ongeluk niet hier maar op een eiland geboren te zijn. Als dat eiland in de Caribische Zee ligt, jarenlang bestuurd wordt door potentaten als Papa en Baby Doc die zich aan corruptie en geweld laven, dan heb je pas echt brute pech. Want dat betekent dat je dagelijks op zoek moet naar water en eten op gevaar van je eigen leven. Dat je huis een hut is en je hoofdstad Port-au-Prince. Als je aan die weinig benijdenswaardige cocktail een aanzienlijke aardbeving toevoegt die je familie decimeert en je hut nivelleert dan schiet de Nederlandse woordenschat te kort.
Ik heb de kerst Down Under doorgebracht. Een aanrader voor iedereen die graag onder een spar op het surfstrand bij dertig graden Celsius geniet van een glaasje glühwein. Vooraleer ik een voet op Australische bodem zette, was ik een absolute ignoramus van alle Aussie-zaken - de occasionele Flying Doctors-aflevering niet te na gesproken. Dat de Britten er hun gevangenen dumpten nadat ze niet langer in Amerika terecht konden, wist ik. En dat je er spectaculaire landschappen kon zien zonder een ziel tegen het lijf te lopen, verhoopte ik. Tof land, warm klimaat, véél kangoeroes: dat was zowat wat ik verwachtte.
De paradox Van Parys
Dit wordt de laatste 'Paradox' van het decennium. Ik hou van de gezelligheid van de eindejaarsperiode. Kerst is het tijdstip waarop we tijd hebben voor elkaar. De mens achter de functie, de persoon achter de ondernemer.
De paradox van Parys
126 jaar na zijn dood krijgt Karl Marx dan toch gelijk. In zijn befaamde theorie van de vervreemding, gebaseerd op een idee van Hegel, poneert hij dat kapitalisme tot het afschaffen van de band tussen arbeider en product leidt. De auteur van Das Kapital doceerde dat de kapitalistische klasse gaat lopen met het resultaat van het werk dat arbeiders verrichten. De loonslaaf kan zich op die manier niet langer vereenzelvigen met het product dat hij zelf gemaakt heeft en put geen enkele voldoening meer uit zijn werk. Hij vervreemdt, letterlijk, van zijn job. De ster van Marx mag de voorbije twee decennia getaand zijn, zijn visie is zelden actueler geweest voor de toestand van ons land.
We zijn er vroeg bij dit jaar en zetten nu al een boompje op over het einde van het jaar. Want eind 2009 is niet zomaar oudjaar, 31 december luidt het afscheid van een decennium in. En omdat we alles graag in hokjes steken, verzinnen we er dan ook graag een passende naam bij. En daar is haast bij, want we er resten ons nog maar een veertigtal dagen. En daar hebben we u voor nodig. Deze week rekenen we eens op uw creativiteit, beste lezer, om het voorbije decennium van een kort en krachtig dictum te voorzien. Om u op weg te helpen, hierbij enkele overpeinzingen. Let the naming games begin.
Ik ben gefascineerd door de val van de Berlijnse Muur. Een heel ander soort wereld, zo ver weg en toch heel dichtbij. Mijn vader vertelde me verhalen over hoe hij als student met de auto naar Oost-Europa was getrokken. En was vastgehouden aan de grensovergang. Waarom was niet meteen duidelijk. Wat ze wilden weten was dat na een paar uur in een kil achterafkamertje wel. Een geüniformeerd exemplaar van een staatsambtenaar legde mijn vader urenlang op de rooster over zijn geboortestad Mechelen. Hoe hoog was de Sint-Romboutstoren? Waar huisde Margaretha van York? En wie was Rembert Dodoens? De lui, die er niet voor terugdeinsden om hun eigen volk af te knallen als dat het communistische paradijs wilde ontvluchten, waren argwanend geworden over de nationaliteit van mijn pa. Aanleiding was een nietje in zijn paspoortfoto dat twee keer was aangebracht. De grenswachters van de brave new world verdachten hem er dus van een Ossie te zijn en zich als Belg uit te geven.
Help. Mijn verstand is te klein. Ik heb echt geprobeerd aandachtig naar de meneer van de socialistische vakbond te luisteren om te kijken of ik er ook maar een fragment van een goed argument in kon vinden om het land plat te leggen. Want bijna een half miljoen landgenoten heeft vandaag zijn plan moeten trekken omdat 900 spoorwegambtenaren mogelijk overgeplaatst worden. Ik zeg wel 'mogelijk' want daarover is nog niets beslist, al is het wel al zeker dat het zonder loonverlies zou zijn. De vakbonden bij het spoor zijn van de onderhandelingstafel weggelopen omdat ze vinden dat ze te weinig informatie krijgen. Of net te veel. Of te veel verschillende informatie. Want ze hebben daar al zeker veertig keer over vergaderd. En toen waren ze het beu.
Het lijkt de jongste weken alsof de helft van mijn kennissenkring aan het ondernemen is geslagen. En de andere helft pretendeert ten minste vage plannen te hebben om ooit ook de stap te doen. Een nieuw IT-bedrijfje hier, een innovatief retailconcept daar, een transportzaak links en een nieuw chipdesignbedrijf rechts. Dat is niet eens zo'n gekke evolutie. Want als je even rondkijkt, moet je eigenlijk al behoorlijk betoeterd zijn om géén onderneming te beginnen in ons land. Het lijkt wel alsof iedereen klaarstaat om je geld toe te stoppen, je met advies te overladen en je goedbedoelde hulp te bezorgen. Ook op de markt van ondernemerschapsbevordering heeft het ondernemerschap toegeslagen en schieten nieuwe initiatieven als paddenstoelen uit de grond. Flanders DC zelf sensibiliseert, inspireert en activeert natuurlijk de ondernemersmicrobe, onder meer door ondernemers voor de klas te zetten, tools te ontwikkelen en ondernemers in spe op weg te helpen naar de juiste partners. Maar zodra je klaar bent om te gaan ondernemen, heb je overschot van keuze. Zo laat het Centrum voor Ondernemen in Gent studenten gratis opdrachten uitvoeren voor kandidaat-ondernemers. Wil je een marktstudie uitvoeren of een businessplan schrijven, dan kun je bij hen terecht. Bovendien kun je er als starter kantoorruimte huren voor een prikje.
Pagina
Nieuwsoverzicht
Video van de dag
SN en Ryanair veroordeeld
Sergio Herman opent brasserie
VRT schrapt 279 banen
Binnenkort minder stageplaatsen?
Transics wil Punch overnemen
4,5 miljoen verlies bij Roularta
Gaga draagt Belgische creatie
Sergio Herman opent 'Pure C'
Voorsmaakje van Expo Shanghai
Sarkozy verliest verkiezingen
Meer video »
Snelnieuwsoverzicht
Is de nieuwe videoclip van Lady Gaga de strafste sinds 'Thriller'? Het is alleszins een mirakel van product placement. En wat doet die telefoon daar de hele tijd?
BERNARD-HENRY LEVY vindt dat Quentin Tarantino niets van zijn genie heeft verloren, maar stelt zich wel vragen bij de amorele omgang van de regisseur.
Na 66 jaar in dit leven maakt Boudewijn de Groot de balans op van zijn carrière. Samen met vijf voortreffelijke muzikanten geeft hij zijn beste liedjes een heel nieuwe kleur en invulling.
Een vijftigtal academici, aangevoerd door EVA BREMS (UGent) en Patrick Loobuyck (UA), roept onderwijsminister Smet op om een hoofddoekendecreet uit te werken.
De tegenbeweging tegen de Obama-haters is ingezet. Progressieve Amerikanen, verenigd in de Coffee Party, bliezen dit weekeinde voor het eerst verzamelen om de president aan te moedigen werk te maken van zijn hervormingen.