Registreer u gratis » Meld u aan » Log uit
Nu op standaard.be
Meer »
De Paradox van Parys
De paradox van Parys
Ik zal niet lang genoeg op de schoolbanken hebben gezeten, maar ik snap werkelijk niets van de plannen die het katholieke onderwijs deze week bekendmaakte om ons secundair onderwijs te hervormen. Die plannen lijken mij tot meer eenheidsworst te leiden, terwijl de toekomst net meer onderwijs op maat is. En ze zijn zo complex dat je ze aan een gemiddelde toehoorder zonder hoger diploma niet uitgelegd krijgt.
Wat we al lang wisten, is gisteren nog maar eens bevestigd: ons land is belastingkampioen. De cijfers die de Oeso bekendmaakte, plaatsen ons op eenzame, wereldwijde hoogte: een eenverdiener zonder kinderen betaalt hier voor elke 100 euro die hij verdient, 55,50 euro belastingen.
In Brazilië krijgen arme mensen gratis facelifts omdat 'iedereen recht heeft op schoonheid'. Aan onze universiteiten kunt u binnenkort weer een hele horde huppelende en kortgerokte vrouwelijke studenten aantreffen, klaar voor de mondelinge examens. En op de Waterloolaan maakt de Amerikaanse kledingketen Abercrombie & Fitch van mooie mensen op de werkvloer zijn uitstalraam.
De eerste zonnestralen, een strakblauwe lucht: meteen maakt zich een onnavolgbaar optimisme meester van de zakdoek die ons land groot is. Terrassen worden uitgestald, broeken worden opgerold en de eerste rokjes maken hun opwachting. Daar wordt zelfs de meest zwartgallige Belg goed gezind van. De zon zorgt voor een goed humeur. Een goed humeur voor optimistische beslissingen. En optimistische beslissingen zorgen voor blije handelaars. We kopen nu eenmaal meer bij een strakblauwe hemel dan bij een lucht die zwanger is van erwtensoep. Dat de homo economicus, de rationele consument, een mythe is, was al bekend. Maar luisteren we om de staat van onze economie te kennen beter naar het weerpraatje van Frank Deboosere dan naar de beursanalyse van Paul Dhoore?
'Ik doe onze boodschappen nog zelf, speel dagelijks 'flight simulator' op de computer en bel regelmatig via Skype met mijn kleinzoon in de Verenigde Staten.' De woorden van Marcel Sleuwaegen in de krant Het Laatste Nieuws van gisteren. Niks opmerkelijks, behalve dat Marcel 90 is en nog goed met zijn tijd mee lijkt te zijn. En er zullen binnenkort veel meer Marcels zijn. De kinderen die nu geboren worden, zullen 100 jaar leven volgens een Nederlandse professor. Dat kan goed nieuws zijn. Maar hoe gaan we voor al die mensen zorgen als we dat vandaag al nauwelijks kunnen?
Bekaert, onze Vlaamse industriële parel, kondigde een paar weken geleden aan dat het 1.200 banen schrapt waarvan 600 in ons land. Dan duikt al snel de redenering op dat onze torenhoge loonkosten ons de das om doen. U weet wel, een werkgever die u pakweg 3.700 euro bruto betaalt, moet daar in feite nog eens 2.100 euro bijtellen om zijn totale maandelijkse kostprijs te kennen. Die loonkost, hoor je sommige politici dan debiteren, is sociaal omdat ze een hele reeks sociale voorzieningen financiert. Van de werkloosheidsverzekering tot de sociale zekerheid. Maar die loonkosten zijn ondertussen zo hoog dat ze asociaal geworden zijn. Omdat mensen er hun job door verliezen, ondernemers hun plannen om jobs te creëren niet uitvoeren of weinig mensen veel moeten produceren om die kosten te compenseren. Kortom, die kosten zijn een rem op de beste sociale maatregel, een job voor iedereen.
Jo Libeer van Voka lanceerde woensdag een aantal ideeën om het gat van meer dan 500 miljoen euro in de kas van de Vlaamse regering dicht te rijden. Eentje daarvan was de verhoging van het inschrijvingsgeld voor universiteits- en hogeschoolstudenten. Libeer heeft een punt. Want nu kan je voor de prijs van een iPad een jaar opleiding volgen aan een universiteit die wereldwijd tot de top-100 behoort. Vandaag betaal je voor een heel jaar cursus aan pakweg de KULeuven 580 euro. Met een studiebeurs tel je daar zelfs maar 80 euro voor neer. Bij onze vrienden in Wallonië, toch niet bekend als de meest asociale regio, ben je 800 euro kwijt voor een jaar universiteit. Dat is bijna 40% meer dan in Vlaanderen.
Vorige week zaten de vier minister-presidenten die dit land rijk is vredig naast elkaar in de studio van Reyers Laat. Het was een primeur en haast aandoenlijk om zien hoe elk van hen zijn best deed om de indruk te wekken dat ze een bende vrienden en geen politieke tegenstrevers waren. In dat perfecte plaatje kwam al snel een barstje. En niet waar wij Vlamingen zoiets het meest verwachten. Want er bleek een haar in de boter tussen de Waalse PS-minister Marcourt en zijn partijgenoten in Brussel.
Dankzij de uiterst efficiënte interventie van onze federale minister van Overheidsbedrijven Paul Magnette weet half Vlaanderen vandaag wie Olli Rehn is. Een taak waar de woordvoerder van meneer Rehn zich de voorbije jaren met beduidend minder succes van gekweten heeft. Onze minister vroeg zich gisteren op de RTBf af wie van ons die Rehn eigenlijk kende. Dat was een poging om aan te tonen dat die meneer Rehn, die EU-commissaris voor Economie is, geen democratische legitimiteit heeft bij ons. En dat hij dus vooral niet moet komen vertellen dat onze federale staat minder moet uitgeven om een geloofwaardige begroting in elkaar te boksen die minder dan 3% tekort heeft. Het zijn kwatongen die beweren dat die uithaal iets te maken had met het feit dat de PS nu eenmaal met plezier lijkt te spenderen zonder de staat te willen rationaliseren.
Het regent goed nieuws over onze nieuwste exportsector, de Vlaamse creatieve industrie. Het is u vergeven als u denkt dat er geen zon aan het Vlaams economisch firmament valt te bespeuren. Een paar weken geleden gingen we met z'n allen in 2012 nog 1,6 procent meer goederen en diensten produceren dan dit jaar. Dat werd al snel bijgesteld tot minder dan 1 procent en nu blijkt dat we al blij mogen zijn als we volgend jaar een half procentje beter doen. Tenminste als onze economie niet krimpt in het volgende jaar. Valt er dan werkelijk geen greintje positief economisch nieuws te sprokkelen in onze contreien? Toch wel.
Als u dit leest, ligt Brussel lam. Daar mag u de vakbonden voor bedanken, die besloten hebben om te betogen tegen de begroting. Eigenaardig is dat ze dat al op 15 november besloten hebben. Terwijl het akkoord over de begroting er pas vijf dagen geleden kwam. Laten we het erop houden dat we onze werknemersverenigingen niet van een gebrek aan vooruitziendheid kunnen betichten.
Het spant erom bij de regeringsonderhandelingen. Maar de uitkomst van zo'n nachtje - waarom beginnen die onderhandelingen eigenlijk altijd 's avonds? - kan wel een hele generatie in de puree helpen. In essentie draait het om hoeveel we besparen door de overheid efficiënter te organiseren, en hoeveel we extra uit de broekzakken van onze burgers halen door extra belastingen. Als ik lees dat ze in de Wetstraat van plan zijn het immense gat in onze begroting dicht te rijden met 70 procent nieuwe belastingen en 30 procent besparingen, draait mijn maag om. De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen, hoor je dan.
Gisteren las ik in een Twitter-bericht dat Griekenland op instorten staat, dat de Iraniërs agressief worden en dat het rommelt in Rome. Met andere woorden, welkom terug in 430 voor Christus!
We zijn gered. Vrees niet langer dat uw land wordt meegezogen in het moeras van rommelkredieten, oplopende rentes en dalende economische activiteit. Vertrouw gerust op een krachtdadig Europees beleid. Slaap op uw twee oren want de bollebozen van de EU draaien overuren om uw spaarpot te verdedigen tegen het mondiale financiële geweld. De Europese Commissie heeft de hoofdprijs weggekaapt voor het bedenken van deoplossing voor ons schuldenprobleem.
Voor de meesten van ons ziet het ernaar uit dat het eerst nog erger moet worden vooraleer het beter wordt. Maar voor sommigen wordt het net beter doordat het erger wordt. Neem nu het verhaal van Leo Apotheker, de in Antwerpen opgegroeide ceo van computergigant HP. Ondertussen ex-ceo van HP. Maar maakt u zich geen zorgen, ontslagen worden is zowat het allerbeste wat Leo al overkomen is. Al vinden ze bij HP ook dat dit het beste is dat hen ooit overkomen is.
Pagina
Nieuwsoverzicht
Voordelen voor abonnees van De Standaard
Lees De Standaard waar en hoe u dat wil: op papier, op uw computer, iPhone, iPad, iPod Touch of Android toestel.
Lees de krant online »
Meer over de digitale edities »
Haal meer uit het archief van De Standaard dankzij De Standaard Infotheek.
Ervaar het zelf »
Ga snel naar
Naar uitgebreid zoeken »
U raadpleegt het volledige, zeer uitgebreide archief van krant en website. Meer dan 2 miljoen artikels sinds 1999.
Duik in het Archief+. »
Het nieuws op maat
De Standaard is aangesloten bij de Raad voor de Journalistiek en werkt samen met Nieuwsblad.be en L'Avenir.net.
Niet gevonden wat u zocht? Probeer A-Z of ons archief.