De Standaard
Registreer u gratis » Meld u aan » Log uit
Telex: B-Park Brugge kruipt stilaan uit dal
Nu op standaard.be
Meer »
De Paradox van Parys
EEN ERWT IN JE BREIN
Ray Kurzweill gelooft dat technologie nog voor 2050 de dood zal verslaan. Te gek om los te lopen? Niet zo snel, want Kurzweill is niet de eerste de beste. Nasa en Google werken met hem samen, net als Xerox en het Amerikaanse leger. Begin jaren tachtig voorspelde hij aan de hand van modellen de internetrevolutie van de jaren negentig, zag hij het einde van de Sovjet-Unie aankomen en zei hij dat een computer een wereldkampioen schaken zou verslaan voor 1998. Wat achteraf allemaal correct bleek.
NIET ZO GEK, DIE BRITTEN!
Deze week wil ik deze kolommen misbruiken om onze vrienden, de Britten, toe te juichen. Want terwijl iedereen in continentaal Europa op zijn luie krent aan een zwembad ligt, hebben ze aan de andere kant van het Kanaal niet stilgezeten. In de laatste maanden hebben de Britten een regering gevormd, hun begrotingstekort gereduceerd, hun kandidatuur voor het WK 2018 georganiseerd én de Olympische Spelen geprepareerd. Bij dat laatste zijn ze zo grondig te werk gegaan dat zelfs wij er wat van kunnen opsteken.
DE PARADOX VAN PARYS
Soms zijn een paar regendruppels voldoende om een lang voorspelde tsunami te herkennen. Met de vergrijzing is het net zoals met de Chinezen. Pas toen die IBM-computers, Volvo en F.C. Liverpool opkochten, werd de nieuwe macht van het Verre Oosten tastbaar. En pas toen deze week het nieuws enkel ging over ING dat zijn oudere klanten betuttelde, het feit dat maar een derde van de 55-plussers in ons land werkt, Zorgnet dat zich zorgen maakt over commercie in de ouderenzorg en het Comité voor de Pensioenen dat ei zo na een pensioenoorlog met de jongere generatie ontketende, wist je dat de zomer van 2010 de oprukkende macht van 60-plussers concreet had gemaakt. Maar de rode draad was evenzeer dat overheid en privé moeten stoppen met de bevoogding van een groep diverse en actieve individuen. Want het lijkt er sterk op dat veel bedrijven en organisaties ons onnodig willen 'beschermen' op onze oudere dag, terwijl ze daar uiteraard geheel toevallig zelf beter van worden. Hoe leg je anders uit dat je ING-klanten boven de 60 maximaal 1.000 euro per week laat afhalen 'om hen te beschermen'? Een paar extra hindernissen helpen ongetwijfeld deposito's op peil te houden. Merkwaardig genoeg bleef bescherming uit voor zij die meer dan 1.000 euro op hun rekening wilden deponeren.
DE TOEKOMST VAN DE STANDAARD
Peter Vandermeersch verlaat de krant. De Standaard is haar gezicht en kapitein kwijt. Dat hoeft niet erg te zijn. Er lopen heus nog een paar andere mensen rond op aarde die een krant kunnen leiden. Maar in een tijdperk waarin alles wordt gepersonaliseerd, moet een krant door iemand worden geïncarneerd. En dat een krant ook een kapitein nodig heeft, wordt best geïllustreerd door de huizenhoge golven op de woelige krantenzee. Want in oktober 2044 slaan we de laatste krant ter wereld open. Als je de jaarlijks dalende lezerstrend van de sector doortrekt, dan lezen we binnen 34jaar onze laatste courant. Misschien wordt De Standaard, met haar stijgende oplagecijfers, wel de laatste der Mohikanen. Ook het verdwijnen van de krant hoeft niet erg te zijn, zolang we maar met iets nieuws op de proppen komen. Voor een product dat zichzelf per definitie elke dag heruitvindt, kan dat geen probleem zijn. Of toch?
MAAKT HET INTERNET ONS DOM?
Elke week een column. Pakweg 50 keer per jaar een heldere gedachte op papier. Of toch een poging daartoe. Dat lukt, met enig eufemisme, de ene week al wat beter dan de vorige. Maar waar ik zelden last mee heb, is met de keuze van een idee. Het onderwerp vindt mij. Soms klap ik gewoon mijn laptop open en ontdek ik zelf pas na een paar minuten tokkelen waar het over gaat. Het is heerlijk om voor een paar uur stapelverliefd te worden op een gedachte. Die rond te draaien in je hoofd en daarna af te leveren op papier. In 3.500 tekens, netjes ambachtelijk verpakt in 550 woorden. Klaar. Want wanneer de aardappelschillen op de Mens & Economie-sectie belanden, ben ik mijn onderwerp meestal alweer vergeten. Op zoek naar nieuwe inspiratie, een nieuwe liefde voor een week.
De paradox van Parys
Vijfentwintig jaar geleden, in de nacht van 3 december 1984 om precies te zijn, ontsnapte er kort na middernacht veertig ton methylisocyanaat uit een pesticidefabriek in het Indiaanse Bhopal. Het werd de ergste industriële ramp uit de geschiedenis van de mensheid. Twee maand geleden, op 20 april 2010 om precies te zijn, ontplofte het booreiland Deepwater Horizon in de Golf van Mexico. Elke dag ontsnapt er 9.500 m³ ruwe olie vlakbij de Mississippi-delta. Het werd de ergste industriële ramp op zee uit de geschiedenis van de Verenigde Staten. Niks om vrolijk van te worden. Op het eerste zicht twee gelijkaardige verhalen over hebberige bedrijven en desastreuze gevolgen. Maar er zijn kleine verschillen in de passie waarmee de Amerikaanse president de twee rampen aanpakt.
STOP DE INNOVATIETREIN!
Stel u even voor dat u op het perron staat van een willekeurig Belgisch station. U wilt de trein nemen naar huis, maar weet niet meteen welke de snelste is. Dan surft u van op uw iPhone toch gewoon even naar iRail.be. Die routeplanner vertelt u in één, twee, drie of u op het juiste perron staat te wachten, of er een snellere verbinding is en wanneer de volgende trein komt. Ah, de NMBS. Eindelijk een overheidsbedrijf dat mee is en vanuit de klant denkt. Klein probleem. De iPhone-toepassing is niet van de NMBS maar van een schrandere student. Die begon met iRail.be omdat de site van de spoorwegen niet leesbaar was op een mobieltje. Nu zou u denken dat de NMBS die schrandere student prompt een job aanbiedt. In plaats van een betrekking kreeg hij een boze brief, alhoewel de schrandere student de Belgische spoorwegen al twee jaar geleden op de hoogte stelde van zijn routeplanner, zij het per e-mail. De eerste adviseur en afdelingschef heeft de site gisteren offline laten halen. Door de treinuren van de NMBS te gebruiken voor zijn applicatie, maakte de schrandere student zich volgens onze spoorwegen 'schuldig aan het strafrechtelijk misdrijf van namaak'. Iemand bij de NMBS heeft dus bevolen dat die waanzin - waardoor ze meer en beter geïnformeerde reizigers zouden kunnen vervoeren - meteen moest stoppen. Ik volg niet meer.
'Congo investeert in België.' Dat zou zo ongeveer de krantenkop zijn als je het verhaal van Brazilië en Portugal op ons land toepast. Want een honderdtal kilometer ten zuiden van Lissabon rijst binnenkort een nieuwe biodieselraffinaderij uit de grond. De eigenaars zijn Braziliaans. De grondstof is Braziliaanse palmolie. Maar de arbeiders die in de fabriek werken, zijn Portugees. Meer dan driehonderd jaar lang investeerde Portugal in zijn kolonie Brazilië en roomde het de winsten af naar Europa. Nu investeert Brazilië in zijn kolonisator Portugal en roomt het de winsten af naar Zuid-Amerika.
Paradox Van Parys Lorin Parys
Mijn ogen zijn gisteren opengegaan op de familiedag van de provincie Vlaams-Brabant. Ik wist niet wat ik zag. Achthonderd families kregen daar een gratis picknick aangeboden met streekproducten -al situeerden de croissants Leuven veeleer in de streek van Parijs dan van Brussel. Dansen, knutselen, ballonnen blazen, werkelijk alles was daar gratis. En met mijn slecht karakter kon ik alleen bedenken dat als de staat ontvet moet, ik een eerste slachtoffer had gevonden.
Ik loop me al even suf te piekeren over waar ik zondag mijn moeder blij mee kan maken. Gelukkig krijg ik dagelijks ongevraagd bakken tips in mijn bus. Van bedrijven met namen als Krëfel, Vandenborre of Blokker. Een snelle blik leert ons dat moeders te lande nog steeds het gelukkigst zouden zijn met een mixer, stofzuiger of koffiezetapparaat. Bij Blokker kan je moeder zelfs plezieren met een cd-box vol liedjes die het verrichten van huishoudelijke taken verlichten. Dat alles is ook een redactrice van deze krant niet ontgaan. Die wijdt vandaag een stuk aan de 'beledigende' en 'stereotiepe' cadeaus waar mama's zondag mee overspoeld worden. Met die traditie moet komaf gemaakt worden volgens het artikel.
Het surrealisme viert weer hoogtij. Je kan het zo gek niet verzinnen of het gebeurt in ons land. Ik lag dus in een dubbele deuk toen ik hoorde dat onze Belgische overheid uitgerekend deze week had uitgekozen om het nieuwste promotiefilmpje over ons land te lanceren. Er heeft daar iemand een sterk gevoel voor timing. De slagzin, Belgium - beyond expectations, is in ieder geval toepasselijk, maar wellicht niet in de betekenis die de makers van het filmpje in gedachten hadden. En wanneer het promofilmpje, bedoeld om bedrijven naar ons land te lokken, verkondigt dat België het land is 'where everyone else feels at home', is het moeilijk serieus te blijven. De Belgen zelf hebben daar vandaag immers een ietwat andere mening over.
Ik wilde mijn column deze week wijden aan het prangende vraagstuk of vrouwen minder of meer ondernemend en creatief zijn dan mannen. Maar toen viel de regering, reed Yves voor de vijfde keer naar de koning, achterna gezeten door de kamervoorzitter. En legde Linda De Win live het surrealisme dat over ons land nederdaalt pijnlijk bloot. God weet hoe lang we nu al zeuren over drie letters. Dat ben ik, samen met u, grondig beu. Kan er dan niemand een creatieve oplossing verzinnen? Uit een studie die Flanders DC net gepubliceerd heeft, blijkt dat vrouwelijke ondernemers meer belang hechten aan creativiteit. Wat als er woensdagavond meer vrouwen hadden aangeschoven om BHV op te lossen?
Ik was er nog nooit geweest en dus best benieuwd. Op het vliegtuig was het eerste radiokanaal de 'Holy Qu'ran' en werd de locatie van Mekka bijgehouden op je schermpje, kwestie van het noorden niet kwijt te raken. Vanuit het taxiraampje doemde uit het brandende zand een fonkelende oase van kantoorgebouwen, winkelcentra en appartemententorens op - elk met als enige ambitie de vorige toren te overtroeven.
Vraag aan elke Vlaming om zijn volk te beschrijven en er volgt geheid een ongemakkelijke stilte. Waarna je er gif op kunt innemen dat de ondervraagde in zijn opsomming het volgende als een vaststaand feit zal poneren: 'De Vlamingen zijn harde werkers'. Dat wordt ons zo stellig voorgehouden door onze politici en rangschikkingen allerhande dat we het ook nog echt geloven. Gelukkig voor mensen zoals ik, die geacht worden elke week in geen tijd op de proppen te komen met een stukje scherpzinnigheid, zijn er mensen met te veel tijd die zich onledig houden met het opstellen van lijstjes. En wat blijkt? We klimmen als land in lijstjes waarop we beter zouden zakken en stijgen in rangschikkingen waarop we beter zouden dalen.
Dinsdag zat ik gezellig te tafelen toen de telefoon van mijn disgenoot rinkelde. Mijn tafelpartner excuseerde zich kortstondig en keerde na een paar minuten terug. Zijn zoon aan de telefoon. Die had papa nodig om te vertellen hoe zijn examen geweest was. En, zo bleek, de vader moest vroeger naar huis om zoon morele steun te geven. Waarop de plichtsbewuste papa: 'Tja, kinderen. Ik denk soms dat hoe zachter ik ze aanpak, hoe minder ambitieus ze worden.'
Pagina
Lorin Parys
Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit. Hij schrijft deze column in eigen naam.
Columns
Ga snel naar
Naar uitgebreid zoeken »
U raadpleegt het volledige, zeer uitgebreide archief van krant en website. Meer dan 2 miljoen artikels sinds 1999.
Duik in het Archief+. »