Cultuur

B-film met rode piano

donderdag 15 oktober 2009
Auteur: Johan Faes

Elton John bracht veel sentimentaliteit maar weinig echte gevoelens. Koen Bauters

concert — Na 241 concerten in Caesar's Palace duwde Elton John zijn rode piano in een container en trok ermee op tournee. Maar hoe pak je Las Vegas mee?

Van onze medewerker

The red piano is een show geregisseerd door David LaChapelle. Ironie, het groteske en shockeren zijn de handelsmerken van de Amerikaanse beeldenmaker. De eerste twee kwamen eruit in het Sportpaleis. Op een videoscherm trokken kortfilms en collages voorbij van de wereld van Elton volgens LaChapelle. Het was een mix van Barbarella, Priscilla queen of the desert, Dirty dancing en Beyond the valley of the dolls. Met Russ Meyer delen de twee een voorkeur voor grote borsten, en die mogen eigendom zijn van Pamela Anderson, een opgespoten transseksueel of een firma gespecialiseerd in reuzenobjecten met perslucht.

Links vooraan werkte Elton John zich het eerste uur met een rotvaart door zijn vaste set - bij tandeloze draken als 'Nikita' konden we dat alleen maar toejuichen. Het was een afstandelijke bedoening, met het podium als een verstilde vijver en de muzikanten elk op hun eiland. Na iedere song stond de pianoman even op achter zijn klavier om te laten zien dat hij het echt was, en geen holografische creatie van LaChapelle.

'Love' was het centrale thema - daarom ook de rode piano - maar telkens wanneer er echte gevoelens kwamen piepen, werd de slagroomspuit bovengehaald. 'Daniel' moest aan de in Pakistan vermoorde journalist Daniel Pearl herinneren. De oorlogsbeelden in de achtergrond waren gepast, maar op de voorgrond lag er een adonis met ontblote torso indringend te... ademen. Of de uitbeelding van een zelfmoord: man steekt hoofd in de gasoven, waarna een engel uittreedt die aan de zwier gaat met een drag-queen.

Bij de voorstelling van de band verwees Elton naar het recente overlijden van zijn toetsenist als het afscheid van een familielid. Waarop hij 'Don't let the sun go down on me' opdroeg aan Stephen Gately van Boyzone, die vorig weekend in zijn kots stikte.

Onverwoestbare songs als 'I guess that's why they call it the blues' haalden het nauwelijks van de sentimentaliteit, alleen een knap uitgesponnen versie van 'Rocket man' met ingetogen passages en glamrockbogen oversteeg ze grandioos - Elton John leek even Ziggy Stardust.

Ook 'Pinball wizard' van The Who stond pal in de 'Inflatable finale section', tussen rubberen bananen (één met twee kersen aan de voet, een andere rechtop en afgepeld) en flauwe neonreclames. Net voor 'Saturday night's alright for fighting' troepten de fans samen - dat de eerste drie rijen op het podium mogen, staat zo op de setlist. Eens ze naar de zanger gesneld waren, wist het merendeel geen blijf met zichzelf. Spontane feestjes, hoe getelefoneerd ook, Belgen zijn er geen helden in.

Met 'Your song' eindigde het op-en-top Amerikaanse spektakel. Tussen 'LVE' in grote, rode letters met een lichtgevend hart op de plaats van de O, zwengelde Elton John het applaus nog eens aan - moe? voldaan? De aftiteling van The red piano begon te lopen. Een B-film van David LaChapelle, met op piano en vocals: Elton John.

Gezien op dinsdag 13 oktober in het Sportpaleis, Antwerpen.

Voor abonnees

Bekijk dit artikel in de e-krant

Reacties

Alle 3 reacties

Op 15 oktober 2009 omstreeks 15u18, zei Patricia Cuyvers, Olen:

(zie bericht van 15.04) ... schreef over de 'groteske' gitaarsolo's van gitarist Davey Johnstone, door vele échte muziekkenners een groot gitarist genoemd. Ik merk ook enig sarcasme omdat Elton een liedje opdroeg aan Stephen Gately en niet aan zijn overleden keyboardspeler. De dood van Guy Babylon, jarenlang keyboardspeler bij Elton, dateert intussen van bijna 2 maanden geleden. Hij kan niet nummers blijven opdragen aan hem... maar enfin, elke reden om op Elton John in te hakken is goed, uiteraard! Ik kijk al uit naar het volgende Belgische concert, al is het maar om weer eens al die fijne weldoordachte, niet zo objectieve, recensies te lezen. Proficiat trouwens, uw recensie is één van de weinigen die tenminste geen fouten bevat met betrekking tot namen of data! (Zo las ik ergens dat Stephen Gately de overleden keyboardspeler was...)

Op 15 oktober 2009 omstreeks 15u04, zei Patricia Cuyvers, Olen:

Zelf, als jarenlange en grote fan van Elton die in het Sportpaleis haar 17de concert zag, vond ik deze versie van Nikita het origineel ver overstijgen! Helemaal solo gebracht klonk zijn stem warmer dan ooit en zijn pianospel virtuozer dan ooit! Wat betreft het feestje op het podium, de foto's die ik daar genomen heb, tonen nochtans heel blije, feestende en dansende mensen. Was meneer de journalist zelf bij het feestje op het podium? Ik neem aan van niet. Shame on you. Na elk bezoek van Elton John aan ons landje, kunnen de journalisten hun hartje weer ophalen. Eender wat de mens doet, altijd levert het enkel kritiek op. Gewoonlijk krijgt hij de commentaar dat hij te weinig visuele aantrekkingspolen heeft. Geen leuke achtergrond etc. Nu is er wel eens voor gezorgd, maar dan zie ik daar weer het woordje 'Grotesk' de revue passeren en denk meteen terug aan 2007, toen een journalist van deze 'kwaliteitskrant' (waar is de objectiviteit?) .... (zie volgende voor vervolg)

Op 15 oktober 2009 omstreeks 14u51, zei Annelies Lievens, Ninove:

Hmmm... Deze meneer heeft blijkbaar een andere show gezien dan de rest van het sportpaleis. Elton John was een waar virtuoos en wist zijn publiek te amuseren. Het feestje op het podium was trouwens heel leuk. Ik heb alleszins zelden van een concert zo genoten en zag naderhand alleen gelukkig gezichten. Wat de video-achtergrond betreft, die filmpjes vond ik zéér geslaagd. Heel kunstig. En de uitbeelding van een zelfmoord verwees overigens naar de tekst van het autobiografische 'someone saved my life tonight'. Dat liedje werd geschreven over een zelfmoordpoging die Elton ooit ondernam (hoofd in gasoven, incl. kussentje onder het hoofd voor extra comfort). De vaste set is trouwens zo vast niet. Normaal doet hij Nikita niet.Wat Nikita betreft - smaken verschillen natuurlijk - maar zou u als journalist niet zo objectief mogelijk trachten te blijven ? Of als u het dan toch niet kan laten, de mening van de menigte verkondigen gezien het publiek het toch leek te smaken. Ach ja, rescencies...