'Ik kijk u elke morgen diep in de ogen'
Met in de ene hand een stapel flyers en in de andere een verse wafel is het kwaad campagne voeren. Wouter Van Vooren
© Wouter Van Vooren
BRUSSEL - Reportage Slalommen tussen de complimentjes met Jean-Jacques De Gucht Waar de jonge De Gucht passeert, beginnen vrouwen te blozen, in alle leeftijdscategorieën. Of dat zich zal vertalen in een mooie score voor de Oost-Vlaamse lijsttrekker, is afwachten. 'Of ik zondag eens aan u wil denken? En al die andere dagen dan?'
Van onze redacteur
'Hier zie, de volgende berremiejster van Olsjt, Jean-Claude!' Een marktkramer kan zijn pret niet op wanneer Jean-Jacques De Gucht (Open VLD) voorbijloopt. 'Bracke heeft mij verdorie iets aangedaan door mij op de radio Jean-Claude te noemen. Dat raak ik niet meer kwijt', grommelt De Gucht. Hij loopt te flyeren op de markt in Lokeren, samen met burgemeester Filip Anthuenis (Open VLD). Anthuenis staat derde op de Oost-Vlaamse lijst, maar in zijn thuisbasis moet hij niemand meer overtuigen. Hij is zelfs op pad zonder flyers. Al na vijftig meter stelt hij voor om 'misschien eerst iets te gaan drinken'.
De Gucht moet manoeuvreren door een spervuur van complimentjes over zijn mooie ogen en zijn uiterlijk. 'U zou mij een groot plezier doen als u zondag eens aan mij denkt', is zijn vaste zin wanneer hij een kaartje overhandigt. 'Zondag?', vraagt een vrouw van middelbare leeftijd. 'En al die andere dagen dan?' Haar vriendinnen schateren het uit.
Bij een kraam met Brusselse wafels houdt De Gucht halt. 'Ik heb nog niet ontbeten, nog iemand?' De wafel blijkt al snel een miskoop. Met in de ene hand een stapel flyers en in de andere een verse wafel is het kwaad campagne voeren, ontdekt de jonge liberaal. De vrouwen - vooral vrouwen - die hij aanspreekt moeten zelf hun kaartje van de stapel nemen. De bloemsuiker waait ondertussen alle kanten op.
Anthuenis krijgt zijn zin en neemt zijn gevolg mee naar café Den Bokser. De Gucht gaat de tafeltjes rond. 'Wat gaan jullie doen voor de gewone werkmens? Dat is de grootste groep in België, knoop dat goed in uw oren. Want na de verkiezingen ziet ge ons niet meer staan.' 'Wij hebben een Europees plan om de crisis aan te pakken', probeert De Gucht. 'Ge zou beter een pint betalen', onderbreekt de man hem. 'Dat mag niet tijdens de campagne, daar zijn regels...' 'Kom dan volgende week maar terug en betaal er dan een.'
Na Lokeren staat een korte stop in Ertvelde op het programma, de heimat van CD&V-lijsttrekster Joke Schauvliege. Een plaatselijke militante krijgt te horen dat er nog een paar dozen met zo'n 30.000 foldertjes onderweg zijn. Het bezoek is een hart onder de riem. Zes marktkramen, drie cafés en een slagerij later is De Gucht alweer weg.
In de namiddag neemt Yves Deswaene (Open VLD), de burgemeester van Lochristi, hem op sleeptouw om van deur tot deur te gaan. Hij weet perfect waar de liberalen in zijn gemeente wonen. 'Ik kom u een knappe gast presenteren', zegt Deswaene keer op keer. In kapperszaken, lingeriewinkels en kledingzaken klinkt een bewonderende zucht wanneer De Gucht binnenkomt. 'Zo'n prachtige foto, spijtig dat je mooie haar er niet mee op staat', zegt een kapster dromerig.
Toch voelt het onnatuurlijk aan. De Gucht neemt de moeite om van deur tot deur te gaan, maar komt ook hier niet verder dan vragen of men zondag aan hem wil denken. Pas als hij vragen krijgt, schiet hij wakker.
'Ik twijfel tussen VLD en Lijst Dedecker', werpt een van de stamgasten in café De Reinaert hem voor de voeten. 'Dat mag je niet doen', zegt De Gucht opgewonden. 'Hij heeft geen deftige mensen om in het parlement te zitten. Bovendien doet hij aan politiek uit rancune.' 'Kan best zijn, maar ik heb vorig jaar wel 15.000 euro aan de staat moeten geven omdat ik een woning kocht', zegt de man. 'Maar de registratierechten afschaffen, zoals LDD wil, is on-be-taal-baar', reageert De Gucht. 'Wij hebben gevochten om de erfenis- en schenkingsrechten naar beneden te krijgen. Dát is tenminste haalbaar. En wij hebben de mensen om dingen uit te voeren. Je moet op ons stemmen, echt waar.'
De uitbaatster van de zaak hoeft niet meer overtuigd te worden. Haar slaapkamerraam geeft uit op een grote De Gucht-affiche. 'Ik kijk u elke morgen diep in de ogen', zegt ze met zwoele stem. De burgemeester blijft intussen kwistig flyers uitdelen, hij kent de troeven van De Gucht. 'Hier, als je te lang op café blijft zitten, kan je dit aan je vrouw geven als excuus.'