'Elke dag maak ik een dagboektekening. Daar ben ik op 5 december 2008 mee begonnen. Ik doe het om wat discipline te kweken. Het formaat ligt vast, de tekening gaat over wat die dag is gebeurd. Vaak zijn het stomme dingen. Dan ben ik bijvoorbeeld naar een barbecue geweest en voelt het alsof ik een heel koebeest heb opgegeten. Dan teken ik een koe.'

'Eerlijkheid is erg nodig in mijn tekeningen. Ik wil niets achterhouden en ik wil niet liegen, want dan zou mijn werk snel flauw worden. Mijn tekeningen gaan over mijn leven, niet over grote maatschappelijke gebeurtenissen. Soms zijn mijn prenten erg persoonlijk. (Mouton wijst naar een tekening) Hier heb ik een apotheker met zijn wijzend vingertje getekend. De prent heet: “Bertos en ik om de morning-afterpil,. Dat was wat er die dag gebeurd was. Niets om me over te schamen.'

'Ik wil dat mensen zich herkennen in wat ik teken of schrijf. Ik vind het heel belangrijk dat mijn werk gelezen en bekeken wordt. Omdat het anders maar voor de helft bestaat. Ik wil boeken maken en voor een groot publiek werken. Ik wil in de winkels liggen, niet in een galerie hangen. Kunstenaar met de hele grote K worden, het is niet wat ik beoog.'

Je moet gewoon je zin doen

'Ik heb op Sint-Lucas een woelig parcours gevolgd. In het eerste jaar heb ik schilderkunst gedaan, in het tweede en het derde jaar vrije grafiek en ik ben geëindigd in de illustratie. Ik heb die vier jaar nodig gehad om te leren wat ik echt wil doen. Dat is: toegepast werk maken.'

'Vooral in mijn eerste jaar Sint-Lucas probeerde ik om iemand te zijn. Ik kreeg les van grote kunstenaars. “Kunst maken, dat is wat ik moet doen,, dacht ik. Maar dat kon ik niet, want technisch was ik een nul. Die docenten hebben er ook allemaal jaren over gedaan om kunstenaar te worden, hé. In dat eerste jaar aan Sint-Lucas keek ik veel te veel rond. Ik wist niet meer wie ík was.'

'Ik was bovendien te ongeduldig om te schilderen. Ik werkte met olieverf maar ongeduld en olieverf gaan niet samen. Daarvoor zijn de droogtijden te lang. Ik vocht er voortdurend mee. Het schilderen, wat ik tijdens het middelbaar altijd zo graag had gedaan, was een last geworden. Als uitweg zat ik de hele tijd te tekenen. Daar amuseerde ik me mee. Misschien schilder ik ooit nog, op mijn oude dag, als ik eindelijk geduldig ben. Nu heb ik het directe en het vlugge van mijn potloodtekeningen nodig.'

'Tijdens mijn studie werd me gaandeweg duidelijk dat je jezelf moet zijn. Als je gewoon je zin doet, kom je er wel. Tijdens mijn eerste drie jaar aan Sint-Lucas vertelden mijn docenten me dat mijn stijl te illustratief was. Ze konden daar niet goed tegen, ze zagen het liever anders. Pas in mijn laatste jaar ben ik thuisgekomen, in de illustratie ging een wereld voor me open. Daar mocht het wel leuk en tof en kleurrijk zijn. Wow!'

'“Schrijf je liever of teken je liever?, Die vraag wordt me constant gesteld en ik kan er echt niet op antwoorden. Ik vergelijk het met de zee. Het is als eb en vloed, als eb en vloed. Een constante beweging. Het vult elkaar aan. Als ik niet kan schrijven, teken ik. Als ik niet kan tekenen, schrijf ik.'

'In mijn teksten verwerk ik vaak herinneringen uit mijn kindertijd. Ik was zo'n kind dat heel verwonderd en ook wel een beetje bang in de wereld stond. Alles kwam op me af. Die grote indrukken komen af en toe terug. Door ze in een tekst te gieten, zet ik ze van me af. Het is ballast die ik van me af gooi. Dan moet ik me er niet meer mee bezighouden en dan kan ik weer verder.'

'Ik ben op zich écht gelukkig. Dat geluksgevoel is een constante. Daarnaast heb je de emoties die proberen binnen te dringen in dat geluk. Ik visualiseer mijn geluk altijd als een grote Napoleon-snoep die in mijn buik zit. De emoties proberen de harde laag van de bol aan te vreten, maar de Napoleon kan ze afweren. Ik weet dat ik in de basis gelukkig ben, daarover moet ik niet schrijven. Die emoties die proberen binnen te dringen, die zijn interessant. Het gevecht met de buitenwereld, de interactie met mensen: daar schrijf ik over.'

Mijn lief begrijpt me echt

'Ik fictionaliseer de gebeurtenissen uit mijn leven. Lezers weten niet precies wat echt is en wat verzonnen. Soms nemen ze dingen heel letterlijk of heel serieus, terwijl ik ze eigenlijk niet zo bedoeld had.'

'Een leuke anekdote daarover. Mijn mama is heel trots op mij en ze had op haar werk mijn blog doorgegeven. Daar had ik een verhaal op geschreven waarin ik hier in het park met mijn blote voeten in een spuit trap. Ik blijf ermee rondlopen tot mijn voet helemaal zwart wordt en ik flamingo's rond mijn hoofd zie dansen. Mijn moeder kreeg van haar collega's de raad om me toch eens naar de dokter te sturen. (harde lach) Het hele voorval is natuurlijk niet gebeurd. Maar als ik op mijn blote voeten door het park loop, spookt de angst wel door mijn hoofd dat ik in een spuit van een junk zou kunnen trappen. Meer is er niet nodig om mijn fantasie in gang te zetten.'

'Wat mijn omgeving ervan vindt dat mijn werk zo persoonlijk is? Mijn lief vindt het echt de max om in mijn tekeningen en verhalen voor te komen. Hij is zelf ook tekenaar. We hebben elkaar op Sint-Lucas leren kennen. Mijn lief begrijpt echt wat ik doe.'

'Mijn vader heeft het er wel even moeilijk mee gehad dat ik over hem schrijf en teken. “Eva, hoe schilder je me nu weer af,, heeft hij een paar keer gezegd. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik wel het woord “vader, in mijn teksten gebruik, dat die figuur ook op hem gebaseerd is, maar dat ik de dingen een beetje moet uitvergroten. Inmiddels begrijpt hij het.'

'Ons schrijverscollectief Kraai is zo'n beetje begonnen als grap. Ik was met vrienden op café aan het lachen over het feit dat ik maar niet gepubliceerd raakte in literaire tijdschriften. We besloten er dan maar zelf één op te richten. Toen bleek dat dat financieel niet haalbaar was, hebben we er een online platform van gemaakt. We willen jonge schrijvers die nog geen naambekendheid hebben, een plaats geven.'

'Wat de toekomst brengt? Nu ik afgestudeerd ben, wil ik meer tijd proberen te steken in Kraai. Ik heb een gesprek met een kleine uitgeverij die misschien het boek uitgeeft dat ik als afstudeerproject gemaakt heb. Dat is super. Ik zou ook heel graag les geven. Het is een cliché, maar ik vind het zo schoon dat je je kennis kunt doorgeven aan jonge mensen. Ik heb zelf op Sint-Lucas een hele tijd vastgezeten. Ik weet hoe belangrijk een leraar kan zijn om je de goede weg te wijzen.'

http://evamouton.wordpress.com/

www.kraai.be