Toen dinsdag Dag Allemaal in de rekken lag, was het officieel: Joyce De Troch is zwanger. En dat ze daar blij mee is, leidt geen twijfel. De glimlach staat op haar gezicht gebeiteld wanneer ze het Gentse café binnenfladdert. Elf weken ver, een beetje bijgekomen, maar vooral: stralend. 'Ik ben zo immens gelukkig. Ik heb altijd een kind gewild. Het had op geen beter moment in mijn leven kunnen gebeuren.'

Heb je lang moeten wachten?

Joyce De Troch: 'Neen. De kans om zwanger te worden was er de laatste zes maanden. De eerste twee, drie maanden denk je dan: Het zal toch wel lukken, zeker? Ik ben niet meer piepjong en Gert en ik hebben dezelfde overgrootvader. Ik hoopte dat dat geen invloed zou hebben. Maar het toeval wilde gewoon dat Gert op mijn beste dagen altijd in Dubai of Hongkong zat. Met een piloot is het niet simpel om het te doen passen.' (lacht) Maakte je je zorgen om je leeftijd? Vierendertig is niet oud...

'Maar het is wél het moment. Zeker omdat ik graag twee kindjes wil. Iets heeft gewild dat het nu pas komt. Godzijdank, zeg ik dan. Ik ben blij dat Gert de papa is. Ik heb altijd een kind gewild, maar met Gert voelde ik: hij is het. Zelfs als onze relatie ooit fout loopt, weet ik: deze man gaat mij nooit zo het leven zuur maken.'

Hoe heb je het hem verteld?

'Letterlijk tussen de soep en de patatten. Hij was zijn reiszak aan het maken. Ik was aan het koken. Ik heb mijn potten van het vuur geschoven en hem geroepen. En dan heel klassiek de predictor getoond. Hij wist niet goed wat te zeggen. We hebben gegeten en hij is gaan sporten. Ik denk dat ik toen mijn eerste emomoment heb gehad. Ik heb hem gebeld. Ge zijt toch wel blij? We wilden het heel graag, maar we hebben allebei een paar weken nodig gehad om aan het idee te wennen.'

Wanneer komt de baby?

'Het is uitgerekend voor 11 september. We zien wel wat de natuur voor ons in petto heeft. We vinden het misschien leuker om het op 09/09/09 te doen.'

Te doen?

'Ja. Als ik me daar op dat moment goed bij voel, zou ik er niet mee inzitten om het op die dag te laten komen. Als je negen maanden als een opgeblazen kikker hebt rondgelopen, ben je misschien blij dat je de boel in gang kunt zetten. Krijg ik de gynaecoloog zo ver? Ik denk het wel. Het is een fijne mens. Maar als het kindje eind augustus wordt geboren, zal het even welkom zijn, hoor.'

Wat verwacht je van het moederschap?

'Die vraag stellen ze nu altijd. Ik weet het niet. Ik ben bijna 35 en de enige wezens die ik al bemoederd heb, zijn mijn poezen. (lacht) Ik denk dat ik een eerder strenge moeder word. Streng maar rechtvaardig. Ik ben ook zeer streng opgevoed. Als ik zie hoe de jeugd vandaag is - mondig, assertief - denk ik weleens: een strenge opvoeding is een cadeautje. Ik denk dat een kind gelukkiger is als het grenzen krijgt. Maar stel me die vraag over een jaar of twee vooral nog eens.'

Zijn er dingen waar jij je aan ergert bij de jeugd?

'Ja. En zonder kritiek te willen geven op alle jonge ouders, ik erger me vreselijk aan kinderen die rondlopen in een restaurant, of kinderen die niet groeten als ze ergens binnenkomen. Vandaag is alles anders dan in onze tijd, zeggen ze dan, maar elementaire beleefdheid is van alle tijden. Wij mochten op restaurant één keer van tafel: om naar toilet te gaan. Dergelijke regels vind ik zinvol, ook als de regels bij vriendjes misschien anders zijn. Iedere ouder probeert zijn kind elementaire waarden mee te geven. Ik ben blij met wat mijn ouders me hebben bijgebracht.'

Waarom wil je eigenlijk kinderen?

'Het is het mooiste geschenk dat het leven je kan bieden, zeker als het een liefdeskindje is. Ik weet dat ik dat kind in alle liefde en warmte ga opvoeden. Als ik er geen zou hebben, zou dat - denk ik - op mijn vijftigste of zestigste aanvoelen als een ontzettend gemis.'

Gaat het moederschap je veranderen?

'Dat weet ik niet. Maar ik denk het wel. Praktisch zeker. Maar verder? Dat kun jij mij beter vertellen.'

Oké, het praktische dan. Hoe ga je het aanpakken met je eigen evenementenbureau Enjoy?

'Ik vraag het mij ook af. Maar anderzijds: als ik dit organisatorisch niet rondkrijg, kan ik beter mijn organisatiebureau sluiten. Al wordt de uitdaging zeker niet min, met een papa die vaak van huis is. Ach, mijn zaak draait goed. Kaboutertje zal daar ook wel ergens in passen. Al ben ik mij er zeer goed van bewust dat het geen Furby is, die je aan de kant zet en die alleen maar roept als hij honger heeft.' (lacht)

De oma's dan maar?

'Die willen we een beetje sparen. Ons mama heeft altijd gezegd: Je moet de kinderen niet brengen om te gaan werken, maar wel om uit te gaan . Dat doet ze ook voor Tristan, het zoontje van mijn zus Lesley. We spelen meer met de idee om een au pair in dienst te nemen. Bij voorkeur iemand uit het buitenland, zodat ons kindje van in de wieg met andere talen in aanraking komt. Kleine kinderen absorberen dat, naar verluidt.'

Ga je lang stoppen met werken?

'Niet, denk ik. In principe ga ik even snel een kind kopen, tenzij ik natuurlijk slecht ben of complicaties heb. Ik heb een eigen zaak, ik kan daar niet te lang afwezig zijn. Ook fysiek wil ik proberen om snel terug te staan waar ik vertrokken ben. Dat is een fierheid die ik heb. Al vraag ik me wel af hoeveel kilo's ik zal bijkomen. Voorlopig lijkt het zich allemaal in mijn borsten te concentreren. Maar misschien moet ik niet te veel plannen maken en gewoon afwachten wat het geeft.'

De jongste jaren ben je stilletjes uit de media verdwenen om je op je zaak te concentreren. Was dat een bewuste strategie?

'Het was een bewuste onbewuste keuze. Mijn zaak bestaat nu negen jaar. Op dat moment heb ik de keuze heel bewust gemaakt. Ik wist dat het een risico was om ervan uit te gaan dat ik altijd op de media zou kunnen blijven teren. Niet iedereen heet Goedele Liekens en komt op haar veertigste nog aan de bak. Ik deed Verschoten en zoon en dat beviel me, maar op dat moment lagen de kaarten goed om die zaak te starten. Het andere heb ik dan even op een zijspoor gezet, zonder te zeggen dat ik nooit meer iets in de media zal doen.'

Een goede keuze denk ik, want je bent echt Miss Feest geworden.

'Ik heb ontdekt dat organiseren mijn talent is. Ik heb graag dat mensen het goed hebben. En als ik zie hoeveel mediamensen nu een winkel openen of een cursus volgen, denk ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt.'

Had je carrièrewending iets te maken met het stoeipoesimago dat je bleef achtervolgen?

'Neen, want ik vind het nog altijd veel leuker om als schone madame door het leven te gaan, dan als onverzorgde doos. Oké, ik was een babe , maar nu ben ik zwanger, ben ik getrouwd geweest en heb ik het een en ander meegemaakt. Het is er stilaan uit, mag ik zeggen. Ik ben letterlijk en figuurlijk mijn lange wilde manen kwijt. En ik verzeker je: ik schaam me nergens voor. Hoe gaat dat op die leeftijd? De bal gaat rollen en blijft rollen. Maar op een moment kom je dan toch in de grotemensenwereld en ga je andere dingen doen.'

Maar je blijft wel Joyce die bij de Miss Belgian Beautyverkiezing in 1995 betrapt werd op de kamer van een journalist.

'Ja, en dat heeft me verder gebracht dan de meeste andere kandidates kunnen zeggen. (lacht) Ach, ik heb aan die verkiezing meegedaan om de eerste prijs te winnen. Ik had een autootje nodig, dat was mijn enige drijfveer. En het heeft een band in gang gezet die niemand daarna nog heeft gestopt, behalve ikzelf op een zeker moment.'

Heb je in je vuistje gelachen vorig jaar, met alle heisa rond Ignace Crombé?

'Laat ons zeggen dat ik een paar keer gegrinnikt heb.'

Je hebt een zware scheiding achter de rug. Als mensen nu zeggen: het gaat eindelijk goed met haar; is dat dan juist?

'Zeker. Ik ben op mijn pootjes terechtgekomen. Ik heb het zwaar gehad, maar dat zijn ervaringen waar je door moet. Al wil je dat op zo'n moment vooral zelf niet horen. Als iemand zei: kind, het zal wel beteren , dacht ik: waar is de eerste boom waar ik tegen kan rijden ? Maar als je die watertjes dan toch doorzwommen hebt, denk je: die dingen gebeuren waarschijnlijk met een reden . Nog eens: ik ben zo blij dat Gert de papa van mijn kindje is.'

Wat heeft de klik gegeven na die zware periode?

'Ik ben naar Thailand getrokken met in mijn valies een grote spons, waarmee ik alles wilde uitwissen. Dat is heel louterend geweest. Gert is toen afgekomen en heeft mij door die periode gesleurd. Op zulke momenten heb je veel aan je familie, maar nog meer aan het T-shirt van een goede vriend dat je nat mag huilen.'

Je hebt de primeur van de zwangerschap aan Dag Allemaal gegeven.

'Ik vind het vooral leuk dat mensen geïnteresseerd blijven in mij. Ik kom uit een generatie van BV's die zich nog moesten bewijzen. Vandaag is alles zo vergankelijk. Maar mensen appreciëren mij nog en dat flatteert wel.'

Je bent de enige vrouw die al twee keer in Playboy heeft gestaan. Ga je voor een zwangere fotoshoot?

'Ik weet het niet. Ik weet dat ik dat altijd heb gezegd, maar ik zou twijfelen voor mijn klanten. Hoewel. Struikelt men vandaag nog over naaktheid? Ik denk het niet. En dikkebuikfoto's wil ik sowieso. Maar intussen zitten er andere mensen bij Playboy en is dit misschien wel een zeer hypothetische discussie.'