Toen hij in 1987 te gast was op het Filmfestival van Gent, klonk de naam Andy Garcia (53) nog niet zoals hij dat vandaag doet. The untouchables, de film die hij destijds kwam voorstellen, zou hem een eindje op weg helpen maar op Garcia's grote doorbraak was het wachten tot 1990 en Francis Ford Coppola's derde Godfather. 'Gent was het allereerste festival waarop ik ooit werd uitgenodigd. Noem het gerust mijn vuurdoop', aldus Garcia. 'Ik kijk bijzonder uit naar mijn terugkeer. De historische stad liet destijds een grote indruk op mij na.'

Dit keer stelt Garcia in Gent de bitterzoete komedie City island voor, over het gezin Rizzo waarin iedereen wel iets te verbergen heeft, niet het minst vader Rizzo (Garcia zelf). De man is al jaren cipier, maar dweilt stiekem filmaudities af in de hoop ooit zijn filmdroom te verwezenlijken. 'Dat herinnert me natuurlijk aan de tijd dat ik zelf van de ene auditie naar de andere holde, maar uiteindelijk is dat niet het hoofdthema van deze film. City island gaat over verantwoordelijkheid nemen in je eigen leven, en vooral over eerlijkheid. Gezinnen die barsten van de geheimen kunnen niet normaal functioneren.'

Herinnert u zich uw allereerste auditie?

Andy Garcia: 'En of. Ik was bloednerveus. Het werd een totale ramp, net zoals de talloze audities die ik daarna nog met een hangend kopje moest verlaten. Maar ik had nu eenmaal het virus te pakken en dan blijft een mens doorgaan, ondanks de brutale afwijzingen. Met Matt Damon had ik het laatst over wat je het best kunt zeggen tegen jonge acteurs die om goede raad bedelen. Ik antwoord altijd: doe het niet. Word geen acteur, zei Matt. Hij heeft gelijk. Als dat antwoord een aankomend acteur afschrikt, dan is hij niet uit het juiste hout gesneden. Dan zal hij alle andere ontgoochelingen op zijn weg ook niet aankunnen. Wie kan vergeten wat Matt Damon zegt, díe heeft de panache om het misschien te overleven.'

Uw dochter Dominik acteert samen met u in City island. Wat zei u haar toen ze actrice wou worden?

'Mijn twee oudste dochters zijn actrice en de jongste studeert communicatie om in de filmproductie te stappen. Ze hebben dus alledrie het filmpad gekozen. Ik heb hen nooit aangemoedigd, maar altijd gesteund. Hoe kon ik anders? Vanaf heel jonge leeftijd begonnen ze met schooltheater en ze waren dol op acteren. Je steelt de droom van je kinderen toch niet, ook al kiezen ze voor een business waarin overleven de kunst is?'

Overdrijft u niet een beetje?

'Weet u wel het betekent om als acteur in spe voortdurend te worden beoordeeld en vooral véroordeeld? Op den duur worden audities het voorgeborchte van de hel, maar tegelijk moet je constant alert blijven. Dat heb ik Dominik altijd voorgehouden: meisje, zorg dat je er klaar voor bent wanneer iemand onverwachts een deur voor je opent. Dán moet je die onuitwisbare indruk nalaten waardoor ze je in het vakje acteurs met potentieel klasseren.'

'Wat ik haar ook op het hart drukte, was dat het er na die start in de auditiehel nooit veel op zou verbeteren. Ook als je eenmaal aan de bak komt, staat er altijd iemand met een voorhamer klaar om je de grond in te rammen. Je moet een dikke huid hebben om in dit vak te blijven meedraaien.'

Heeft u ooit overwogen af te haken?

'Afhaken nooit. Frustratie en eenzaamheid zijn wel mijn deel geweest. Toch heb ik altijd geweten dat ik iets te vertellen had en daardoor klom ik telkens weer uit de put. Zet nooit een stap terug, zelfs niet om een aanloop te nemen, dat heb ik geleerd van mijn vader. Altijd doorgaan, de kop een beetje gebogen, met kleine stapjes voorwaarts. En als je valt, zorg ervoor dat je naar voren valt. Dan is toch weer dat gewonnen.'

Heeft u Dominik aan dat rolletje in City island geholpen?

'Nee, ze heeft de rol moeten verdienen. Ze deed auditie, net als iedereen. Toen ze de beste bleek, zijn ze mij komen vragen of ik er bezwaar tegen had dat ze met mij in de film zou spelen. Natuurlijk vond ik dat oké. Ik ben geen onmens. Net zoals je de deur niet tegen de neus van een goede vriend slaat, bied je uiteraard ook je eigen dochter kansen.'

Gaat het op de set dan van 'papa' en 'mijn kleine meisje'?

'O nee, we praten heel professioneel met elkaar. Ik heb ook met mijn andere dochter al gedraaid en dat verliep ook in acteur-actricestijl.'

Vertoont uw gezin soms trekjes van de explosieve Rizzo's uit de film?

'Gelukkig niet zo extreem, maar elk gezin heeft zo zijn chaotische kantjes. Bij mij thuis leven vijf mensen met stuk voor stuk verschillende persoonlijkheden onder één dak. Dat geeft af en toe vonken, maar het maakt deel uit van het groeiproces als gezin en schept, ahum, interessante - om het zo maar eens te zeggen - situaties waar je later op terug kunt kijken.'

Stel: u moet kiezen tussen uw gezin en uw carrière...

'Dat is geen keuze. Als je eenmaal vader bent, dan is het overduidelijk: je kinderen komen altijd eerst. Hoe belangrijk je carrière ook mag zijn.'

U wordt in Gent bekroond voor uw hele carrière. Wat vindt u uw grootste verwezenlijking?

'Dat ik vier kinderen heb grootgebracht!' (lacht, Garcia heeft ook nog een zoon, nvdr.) Maar u wil natuurlijk films horen. Dan denk ik aan The Lost city(een film uit 2005 over Cuba die Garcia zelf regisseerde, nvdr.) en mijn samenwerking met Israel 'Cachao' Lopez. Ik heb een documentaire en een plaat van die Cubaanse mambokoning geproduceerd. Alles wat te maken heeft met Cuba - de plek waar ik ben geboren - staat voor mij voorop.'

En niet je rol in The godfather?

'Ook, maar na mijn Cubaanse werk. Natuurlijk heeft regisseur Francis Ford Coppola mijn carrière een onwaarschijnlijke boost gegeven. Het overkomt me nu nog wel eens dat ik 's ochtends wakker schrik en denk dat de hele Godfather-film niet echt is gebeurd. Dat het allemaal maar een droom was.' (lacht)